Ad Bogaard

Hoe klinkt de zomer? Je kunt denken aan het onweer in De Vier Jaargetijden van Vivaldi. Of het liedje ‘In the summertime’, de oorwurm van Mungo Jerry uit 1970 (Chh chh-chh, uh Chh chh-chh, uh). Maar voor mij is het ‘Summertime’. Ik ken het, zoals de meesten, van Janis Joplin. Hartverscheurend. Maar nóg mooier is de uitvoering van Ella Fitzgerald (zie YouTube). Zo broeierig en loom…

Summertime, and the living is easy
Fish are jumping, and the cotton is high.
Oh, your daddy’s rich, and your ma is good-looking. So, hush, little baby, don’t you cry.

‘Summertime’ is de eerste aria uit de opera Porgy and Bess, van George en Ira Gershwin, uit 1935. De tekst is van Dubose Heyward. De opera begint, als Clara dit slaapliedje voor haar baby zingt. Later zal Bess het ook zingen. Een wrang slaapliedje, want ze zijn arm. Het leven is helemaal niet makkelijk. De baby huilt. Soms is een tekst pijnlijk door wat er niet gezegd wordt.

Aanvankelijk was Porgy and Bess controversieel, vanwege het ‘negatieve clichébeeld’ van gekleurde arme mensen aan de rand van de samenleving. Maar, ook al gaat het verhaal over Afro-Amerikanen, in feite is het een sociaal drama dat vertelt hoe een aantal inwoners van South Carolina zo rond 1920 probeert te overleven, ieder op zijn of haar eigen wijze, legaal en illegaal.

Opvallend is dat alle rollen gezongen werden (en worden!) door zwarte acteurs en actrices. Gershwin stelde dat als eis, ook na zijn dood. Zo gaf Gershwin zwarte mensen een stem. Black voices matter.