Berichten

Bericht voor thuisblijvers, deze week met het thema pelgrimsreis

Zaterdag 1 augustus: door Pierre Eijgenraam

In 1997 had ik studieverlof en ben ik als pelgrim in 3 maanden tijd van Arles in Zuid-Frankrijk naar Santiago de Compostela gelopen. De kerkelijke autoriteiten mopperden: ‘Noem je dàt studieverlof?’

Misschien niet, maar ik zou zomaar een heel rijtje nascholingscursussen kunnen opnoemen waar ik minder van heb geleerd. Het was een oefening in spiritualiteit, een confrontatie met mezelf en een intensieve kennismaking met de kerkgeschiedenis en de symboliek in christelijke kunst.

Een van de dingen die me het meest is bijgebleven is het inzicht dat de pelgrimsreis een symbool is voor onze levensreis. Er zijn bergen en dalen onderweg, woestijnen en bewoonbare plaatsen. Er zijn periodes van alleen zijn en van aangename of minder aangename reisgenoten.

Inmiddels hangt al bijna een kwart eeuw bij mij het ‘gebed van de pelgrim’ naast de voordeur. Ik vond het in een kerkje ergens op de route. Ook als ik er niet op let, gaat het stilletjes  met me mee als ik de deur uitga en begroet het mij wanneer ik weer thuiskom.

 

‘God, die Uw dienaar Abraham wegriep

en hem beschermde op heel zijn reis;

Wees ook voor ons een metgezel onderweg:

gids op de kruising van wegen,

steun bij vermoeidheid,

schaduw in de hitte en licht in de duisternis.

Wees voor ons de stok die ons behoedt voor vallen

en de haven die schipbreukelingen ontvangt

zodat wij veilig en wel het einde van onze reis mogen bereiken,

en vervuld van het goede terugkeren naar huis’.

Bericht voor thuiszitters, deze week met het thema pelgrimsreis

,

Vrijdag 31 juli: door Margriet Kok

 Ervaringen tijdens een pelgrimsreis doen wat met je. Een veertiendaagse pelgrimstocht Vincent de Paul heeft een enorme invloed op me gehad. Vincent de Paul, patroonheilige van de armen, leefde ruim 400 jaar geleden in Frankrijk. Als priester heeft hij destijds een sociale ommekeer veroorzaakt binnen de diaconieën. Ook nu nog is zijn impact enorm. Nog steeds geven congregaties en organisaties vorm aan zijn gedachtengoed: sociale acties en spiritualiteit.

De tocht voerde ons naar plaatsen waar Vincent geboren was, gewoond en gewerkt heeft en op al die plekken klonken de verhalen!

Dan is bijvoorbeeld het kerkje in Folleville met de preekstoel, die in hout is uitgesneden, niet alleen een mooie preekstoel. Het krijgt een extra dimensie. Dit is dé preekstoel waar Vincent de Paul in 1617 zijn beroemde preek hield. Wat hij precies preekte weten we niet, wel dat hij vanaf deze preekstoel mensen bevrijdde van hun angsten. Ik heb nooit zo bewust naar een preekstoel gekeken

Al snel ontstond er tijdens de pelgrimstocht verbinding met tochtgenoten: leden van diverse congregaties en ‘leken’, jongere en oudere mensen, uit het buitenland en Nederland, katholiek en protestant, zeker in hun geloof en tastend op zoek. We wisselden verhalen uit, hadden enorm veel plezier, maar waren ook heel serieus. Iemand zei: ‘Deze reis is gezellig, maar het is meer: het is spiritueel!’ Bij de bezinning en de vieringen werden Bijbelverhalen en geschriften van Vincent de Paul gekoppeld  aan ons leven nu. Zo speelden vragen als: Wat inspireert jou? Wat betekent spiritualiteit voor jou?

Deze pelgrimstocht heeft veel indruk op mij gemaakt. Ik werd opnieuw geïnspireerd om me in te zetten voor mensen die het moeilijk hebben. Nog steeds geeft deze reis mij voeding voor het doen. Dit houdt me scherp in het diaconale werk, waarbij het een valkuil is, op te gaan in de uitvoering van activiteiten. Waardoor we dreigen te vergeten waarom we het doen.

Bericht voor thuisblijvers, deze week met het thema pelgrimsreis

Donderdag 30 juli: door Elsje Pot

 Pelgrimeren naar Santiago de Compostella, Israël, Lourdes, Iona of Taizé, ik voel er weinig aanvechting toe. En toch zeg ik nu, dat ik een pelgrimsreis gemaakt heb. Afgelopen najaar ben ik naar Coventry geweest met het vliegtuig, het was maar een paar dagen, maar het voelde als een pelgrimage.

In Arnhem wordt elke week gebeden voor vrede en verzoening in de wetenschap dat dit gebeurt in meer steden in verschillende landen door mensen die met elkaar verbonden zijn als biddende gemeenschap. Ik vind de ontstaansgeschiedenis van dit gebed voor vrede en verzoening fascinerend en ook het idee dat er op vrijdag op elk uur zo’n gebed klinkt, vanwege de verschillende tijdzones. Het bracht me al eens bij zo’n biddende gemeenschap in Berlijn en toen zich de mogelijkheid voordeed om naar Coventry te gaan, hoefde ik daar niet lang over na te denken.

Of je een reis als een pelgrimage beleeft, heeft, denk ik, alles te maken met de intentie waarmee je het doet en met wat je ervaart tijdens zo’n reis. Ik weet niet meer of ik, voor ik vertrok naar Coventry ook al het gevoel had dat ik op pelgrimage ging. Ik denk, eerlijk gezegd, dat ik dat pas achteraf zo ben gaan voelen. Vooraf zag ik het meer als studiereis. Maar omdat ik tijdens de reis op verschillende manieren geraakt werd door de mensen, die ik daar ontmoette en de sfeer in de kathedraal, zeg ik nu: ik ben op pelgrimsreis geweest.

 

Bericht voor thuisblijvers, deze week met het thema pelgrimsreis

,

Dinsdag 28 juli: door Arjen Hiemstra

Tijdens mijn studie theologie volgde ik een periode colleges over pelgrimage. Ik leerde toen dat er allerlei vormen van pelgrimage zijn, naar pelgrimsoorden dichtbij en veraf van je woonplaats en dat pelgrims heel verschillende motieven hebben om op pelgrimsreis te gaan: Soms heeft de pelgrim God een belofte gedaan, soms hoort het bij een levensfase en soms is het ook een tocht om na te denken over een levenskeuze.

Duidelijk werd mij toen ook dat iedere pelgrim tijdens zijn reis in ieder geval een tijd heeft waarin hij loskomt van zijn dagelijkse levenssituatie. Hoewel het geen pelgrimage was maar vakantie, was dat loskomen voor mij zeker het geval toen ik in 2018 samen met mijn zoon in 2017 een wandelroute op het eiland Senja liep in Noord-Noorwegen. We waren zo los van de alledaagse werkelijkheid (en van de tijd) dat ik later op één van de foto’s zag dat we ’s nachts om kwart over twaalf nog een warme maaltijd in de middernachtzon zaten te eten met uitzicht op de fjord.

Dat is misschien ook wel het belangrijkste in deze zomertijd: een beetje loskomen van de dagelijkse gang van de dingen. Van je werk, de sleur van het alledaagse leven, op zoek gaan naar nieuwe dingen. Op reis gaan kan helpen. Maar ook thuis kun je een soort pelgrim worden door je ritme te veranderen of door de dingen op een andere manier te doen. Een goede zomer!

 

Bericht voor thuisblijvers

,

27 juli t/m 2 augustus 2020

Thema: Pelgrimsreis

Het thema dat we voor deze week gekozen hebben symboliseert een beetje de spagaat waarin Nederland –of misschien wel half Europa- zich momenteel bevindt. Het is vakantietijd en velen staan te popelen om er eindelijk weer eens op uit te trekken. Aan de andere kant is het gevaar van besmetting nog niet geweken en wordt er ook al weer gespeculeerd op nieuwe en strengere maatregelen.

Maar je kunt ook ‘reizen in je hoofd’. Ik heb die uitdrukking ooit eens in een kinderboek gelezen en heb dat nooit vergeten.

In het oude Israël ging men op reis naar de tempel in Jeruzalem om daar Pesach of Loofhuttenfeest te vieren. In de middeleuwen was Rome het doel, of Santiago de Compostela of Canterbury. Vandaag de dag zijn die reisdoelen nog onverminderd in trek, al is soms niet helemaal duidelijk meer of de reizigers nu werkelijk pelgrim zijn, of toch meer toerist.

Er bestaan ook seculiere pelgrimages, bijvoorbeeld naar de plaatsen waar Johann Sebastian Bach (of Elvis) heeft gewoond en gewerkt, of naar de plek waar ‘Lord of the Rings’ werd opgenomen.

Wat zoeken deze pelgrims? Zoeken ze het geluk, zoeken ze zichzelf, zoeken ze een plek waar ze zich ‘eindelijk thuis’ voelen, zoeken ze God?

In Hebreeën 11 veronderstelt de schrijver dat zo niet alle, dan toch heel veel mensen op zoek zijn naar een vaderland. En dat God zich daarom ‘niet schaamt om onze God genoemd te worden’. Dat vind ik één van de mooiste zinnen uit de Bijbel. En of we nu daadwerkelijk op reis gaan, of alleen maar ‘in ons hoofd’, het zou mooi zijn als we vooral die ervaring met elkaar zouden kunnen delen!

 

Pierre Eijgenraam en Arjen Hiemstra, redactie. 

 

Maandag 27 juli: door Taco Bos

 Twee jaar geleden liep ik de Peak Pilgrimage. Het was een prachtige meerdaagse voettocht door het Britse Peak District. Alles was precies zoals je het je voorstelt: lieflijke heuvels, kabbelende beekjes, pittoreske dorpen, sfeervolle oude kerken. Klassieke pubs serveerden eetbare maaltijden bij een ruime keuze aan lauw bier.

Onze pelgrimstocht, een initiatief van de kerken in de regio, was wel meer dan alleen een mooie wandeling. De tocht eindigde in het dorp Eyam, bekend om een pestuitbraak in 1665. In september dat jaar ontving de kleermaker een partij stoffen vanuit Londen. De zending bleek besmet te zijn. Mensen werden ziek en binnen een week overleed als eerste de assistent van de kleermaker.

Predikant William Mompesson deed een dringend appel op zijn dorpsgenoten. Hij erkende hun angst maar deed ook een beroep op hun verantwoordelijkheidsgevoel, wijzend op het offer van Christus. Hij stelde een vrijwillige quarantaine voor. Een lock-down voor het hele dorp. Een daad van zelfopoffering, om te voorkomen dat de pest zich verder in Midden-Engeland zou verspreiden.

En zo geschiedde. Maandenlang sloot het dorp zich hermetisch af van de buitenwereld. Niemand vluchtte weg. Velen werden ziek. Een derde van de inwoners overleed: 260 doden, onder wie Mompessons vrouw Catherine. De verhalen zijn hartverscheurend. Zo was er het jonge stel geliefden die elkaar dagelijks toeriepen over het ravijn. Tot de avond dat het aan de Eyamkant stil bleef…

Sinds Covid-19 begon, denk ik vaak terug aan mijn Peak Pilgrimage. Het geloofsvoorbeeld van de Eyamse dorpsgemeenschap, ik word er stil van.

Bericht voor thuisblijvers, 28 juni

,

Deze week met het thema kleur:

Zondag 28 juni: Monique Maan

In februari 2019 was er in de Diaconessenkerk een dienst met als thema ‘Geef het leven kleur’. We vierden de doop van een klein meisje; haar moeder en oma hadden de kerk mooi versierd.

Op de foto zie je de gekleurde doeken en op zondagmorgen was het verder aangevuld met bloemen in allerlei kleuren:

 

 

Bij het gebed om ontferming staken we een paarse, een grote, een rode en een witte kaars aan met licht van de Paaskaars, met daarbij de volgende tekst:

 

Wij bidden God of Hij bij ons wil zijn:

In het paars van de pijn, het paars van alle grote en kleine dingen die ons bang of bezorgd maken, om grote en kleine mensen voor wie het leven moeilijk is, omdat ze geen veilige plek hebben om te wonen, geen mensen die voor hen zorgen, het paars van rouw en verdriet.

In het groen van leven en groei, van blaadjes aan de bomen en bloemen de bloeien. Daarom ook deze kaars, het groen van hoop en verlangen naar het goede.

In het rood van liefde en vriendschap, van bezieling en inspiratie, het rood dat staat voor alles wat ons in beweging houdt en vrolijk maakt.

In het wit van het licht waarin wij staan, als kinderen van God, het licht dat onthult en verheldert, het licht dat zicht geeft en de weg wijst.

Omwille van alle kleuren van ons leven, bidden wij tot u God: wees ons nabij. Amen.

 

 

 

Een paar regels uit een Deens liedje:

‘Ik wil de dag blauw verven

met een zonnestraaltje er doorheen.

Kiezen voor het licht in plaats van schaduw,

mijzelf een duwtje in de rug geven

en in alles geloven, zelfs in het geluk!’

Bericht voor thuisblijvers 27 juni

,

Deze week met het thema kleur:

Zaterdag 27 juni: Ad Boogaard

‘Wat is je lievelingskleur?’ Een vraag die kinderen elkaar stellen in hun vriendenboekjes. Kinderen zijn vaak eenkennig als het om kleur gaat. Al kan die favoriete kleur bij het groter worden soms plotseling veranderen. Reden waarom de slaapkamer van onze dochter toen ze vier jaar werd knalroze en paars moest worden (die wás eerst geel) en op haar tiende verjaardag twee tinten blauw, net als haar oude babykamer, grappig genoeg. Wij waren als aanstaande ouders namelijk niet zo van roze is alleen voor meisjes en blauw voor jongens. Wij wisten vooraf niet of we een jongetje of meisje zouden krijgen en we hadden de babykamer blauw geschilderd omdat we dat een mooie kleur vonden. Ik heb ook niets met die uit de VS overgewaaide rare gewoonte om tijdens de zwangerschap een Gender Reveal Party te geven, maar dit terzijde.

Wat is je lievelingskleur? Als kind zei ik meestal: blauw. Nu zou ik het niet meer weten. Hoe te kiezen uit zoveel prachtige kleuren? Een lust voor het oog, ook dit voorjaar weer, met bovengemiddeld veel zonuren – licht dat al die kleuren nog rijker maakt – en bovengemiddeld veel extra tijd dankzij corona en lockdown, om te kijken en te zien, om te bewonderen en verwonderen. Zoveel tinten geel, blauw, rood, groen, grijs, wit… Het blauw van de lucht, streeploos deze maanden. En het blauw van de rivier. Het blauw van de blauwe regen achter het huis, meer lila dan blauw…

Maar als ik dan toch één kleur moet kiezen, dan zwart. Niet als mijn lievelingskleur, maar als kleur die onze liefde nodig heeft. Black is beautiful!

Een paar regels uit een Deens liedje:

‘Ik wil de dag blauw verven

met een zonnestraaltje er doorheen.

Kiezen voor het licht in plaats van schaduw,

mijzelf een duwtje in de rug geven

en in alles geloven, zelfs in het geluk!’

 

Bericht voor thuisblijvers 26 juni

,

Deze week met het thema kleur:

Vrijdag 26 juni: Joost Röselaers

Recentelijk sprak ik met een man die expert is op het gebied van filantropie. Hij vertelde me, wat zijn taak is. Mensen met geld wegwijs maken in de wereld van de goede doelen. Zorgen, dat hun bijdrage ook echt verschil maakt en kleur geeft aan het bestaan van anderen. Filantropieadvies is een nieuw product, dat gretig aftrek vindt. En nu zou je kunnen zeggen: Dit is een beweging, die bij de Geest van God hoort. Een beweging die mensen met elkaar verbindt. Een beweging van zorgzaamheid, voor het leven. Van gerichtheid, op de zwakken in de samenleving. Maar ik ben daar niet in alle gevallen zeker van. Het hangt er maar van af, wat de drijfveer is, die er achter zit. Er kan ook veel ego zitten, in het steunen van goede doelen. En dat kleurt de handeling.

Het gaat dus niet alleen om het wát. Maar ook om het hóe. Het van waaruit. Aan het einde van ons gesprek vroeg ik de man van het Filantropisch advies, wat had gemaakt dat hij juist in deze sector van het bankwezen terecht was gekomen. Ach zei hij, wat een aardige vraag. Er komt nu meteen een beeld bij me op van vroeger. Ik was een jongetje van negen. En ik ging met paardenbloemen langs de deuren, voor de Vereniging De Zonnebloem. Kijk, dat vond ik ontroerend. Ik zag het voor me: Zo’n kind dat paardenbloemen verkoopt voor de Zonnebloem. Dat doet hij, omdat hij ergens door geraakt is. Omdat hij het fijn vindt om te doen. En als het klaar is, vergeet hij het weer. Dan gaat hij weer op, in het volgende spel dat hij bedenkt. Dát tekent de mens, die zich laat meenemen door de geest van God. Hij is niet vervuld van zichzelf. Hij is vervuld van eerbied, en wil van daaruit heel graag de wereld een beetje mooier kleuren.

Een paar regels uit een Deens liedje:

‘Ik wil de dag blauw verven

met een zonnestraaltje er doorheen.

Kiezen voor het licht in plaats van schaduw,

mijzelf een duwtje in de rug geven

en in alles geloven, zelfs in het geluk!’

 

Bericht voor thuisblijvers 25 juni

,

Deze week met het thema kleu

Donderdag 25 juni: Margriet Kok

Denk niet wit,

denk niet zwart,

denk niet zwart-wit,

maar in de kleur van je hart.

In het weekend van 13 juni waren er wereldwijd demonstraties van aanhangers van ‘Black Lives Matter’. Zo ook in Londen. Op een gegeven moment liep het daar enorm uit de hand doordat er ook een tegendemonstratie van rechtse radicalen was. En beide groepen raakten met elkaar in gevecht. Een man, volgens de media,  een extreem rechtse activist raakte ernstig gewond.

De Black Lives Matter demonstrant Hutchinson nam deze man op zijn schouder. Afgeschermd door mede demonstranten bracht hij de man naar de politie.  Hutchinson kreeg zelf ook klappen.  ‘Daar denk je op dat moment niet aan. Je doet gewoon wat je moet doen’. Een held wil hij zichzelf niet noemen. ‘Ik was gewoon de man met een andere man over zijn schouder. Maar iedereen rondom mij had er evenveel verdienste aan. Als zij mij niet beschermd hadden, was ik zelf onder de voet gelopen. Het was teamwork’.

De foto[1] die in de media verscheen en de woorden van Hutchinson ontroeren me. Ik wil het probleem van discriminatie niet negeren. Daar is het te belangrijk voor! Het spreekt me enorm aan dat iemand z’n hart laat spreken, gewoon helpt op een moment dat een ander zwaar gewond is. En dan doet het ‘wij-zij’ denken er niet toe.

Denk niet wit,

denk niet zwart

denk niet zwart-wit

en handel in de kleuren van je hart.

[1] https://www.gelderlander.nl/buitenland/black-lives-matter-activist-van-de-foto-zijn-leven-was-in-gevaar~a367300d2/

Een paar regels uit een Deens liedje:

‘Ik wil de dag blauw verven

met een zonnestraaltje er doorheen.

Kiezen voor het licht in plaats van schaduw,

mijzelf een duwtje in de rug geven

en in alles geloven, zelfs in het geluk!’

 

Bericht voor thuisblijvers 24 juni

,

Deze week met het thema kleur

Woensdag 24 juni: Marieke Fernhout

Weinig concrete inspiratie bij het thema ‘kleur’, dus onschuldige voorbijgangers (in dit geval echtgenoot en oudste dochter) geprest om hun eerste associatie bij het woord ‘kleur’ te noemen. Echtgenoot kwam met ‘regenboog’, waarop oudste dochter (student Muziekwetenschap) meteen met de LP-hoes van ‘Dark side of the moon’ van Pink Floyd kwam aandragen.

Het mooie van deze hoes is dat het licht dat op de voorkant door het prisma schijnt, doorloopt naar de binnenhoes en daar de basis wordt van een hartslag. Deze hartslag vormt de basis van de muziek van het hele album, waarop de nummers in elkaar overlopen en bij elkaar horen. De onderwerpen van de teksten zijn ‘de dingen van het leven’: tijd, oorlog, geld, dood etc.

Misschien is dat ook wel wat ik zo lastig vind te omschrijven aan het woord ‘kleur’: dat het over het leven gaat, met alles wat daarbij hoort, met alles wat het mooi en verdrietig maakt, licht en zwaar, licht en donker. Het donker ‘eet’ alle kleuren op, het licht weerkaatst alle kleuren – zoals muziek dat ook kan…

Licht, straal hier in onze ogen,

licht, breek uit in duizendvoud,

licht, kom ons met stralen tooien,

ga ons voor van hand tot hand!

(Lied 600: 5)

Een paar regels uit een Deens liedje

‘Ik wil de dag blauw verven

met een zonnestraaltje er doorheen.

Kiezen voor het licht in plaats van schaduw,

mijzelf een duwtje in de rug geven

en in alles geloven, zelfs in het geluk!’