Berichten

Bericht voor thuisblijvers, 23 juni

,

Deze week met het thema kleur

Dinsdag 23 juni: Elsje Pot

Ik kan mij uren vergapen aan dozen met kleurpotloden of krijtjes die mooi verlopend qua kleur in een doos liggen. Maar nu wil ik het over zwart hebben, we hebben een ruime week achter ons liggen, waarin de ene demonstratie tegen racisme de andere opvolgde, niet alleen in Nederland, maar in veel meer landen.

Het maakt nog steeds uit welk kleurtje jouw huid heeft, ook in Nederland, daarover konden we inmiddels al vele keren verhalen horen. Weet u nog wanneer u zich bewust werd van uw kleur? Ik in 1977 toen ik het boek ‘Afscheid van de onschuld’ las van Allan Boesak. Tijdens mijn studie bezocht ik met medestudenten per bus, waaronder zwarte Afrikanen in verschillende kleurschakeringen Geneve, bij de grens moesten zij allemaal de bus uit en werden extra gecontroleerd. In 1984 las ik het boek ‘Alledaags racisme’ van Philomena Essed, ik ontdekte dat het in 2018 (34 jaar later!) opnieuw is uitgegeven, omdat het nog steeds actueel is.

Voor mijn theologische ontwikkeling is de ‘zwarte theologie’ richting­gevend geweest en een grote bron van inspiratie. Ik had daar wel een vraag bij: mag ik mij dat wel toe-eigenen, ik ben niet zwart. Het verlossende antwoord kwam vanuit de feministische theologie, ook een bevrijdingstheologie, toen kon ik die bron van inspiratie omarmen en toepassen vanuit mijn eigen context.

Aan die eerste kennismaking met de bevrijdingstheologie heb ik veel te danken, mede daarom is geloof voor mij niet een beperkende factor in mijn leven, maar ik ervaar het als ruimte scheppend en bevrijdend.

 

Een paar regels uit een Deens liedje:

 

‘Ik wil de dag blauw verven

met een zonnestraaltje er doorheen.

Kiezen voor het licht in plaats van schaduw,

mijzelf een duwtje in de rug geven

en in alles geloven, zelfs in het geluk!’

Bericht voor thuisblijvers, 22 juni

,

Deze week met het thema kleur

Maandag 22 juni: Pierre Eijgenraam

Een van mijn lievelingsfilms is ‘Pleasantville’ uit 1998. De film gaat over een broer David en zijn zus Jennifer die weinig aandacht van hun ouders krijgen. Jennifer zoekt compensatie in feesten en vriendjes, David droomt weg bij een televisieserie, die speelt in de jaren vijftig: ‘Pleasantville’.

In Pleasantville is alles ‘pleasant’: de mensen zijn er altijd vriendelijk en beleefd, iedereen ziet er netjes uit en het is er elke dag mooi weer. Vanzelfsprekend is de serie niet in kleur maar in zwart-wit.

Door een wonderlijk toeval komen broer en zus in dàt Pleasantville terecht en door hun aanwezigheid gaan er dingen veranderen. Mensen durven opeens vragen te stellen, hun gevoel te volgen, tegen de stroom in te gaan.

En overal waar dat gebeurt zien we opeens in de film kleuren verschijnen. Niet iedereen is daar blij mee. Vooral de huisvaders willen de grauwsluier graag behouden, maar de kleur is niet meer te stoppen.

Ook David en Jennifer veranderen. Jennifer verbreedt haar horizon, ze gaat boeken lezen en wordt minder oppervlakkig. David heeft geleerd dat het in het leven niet allemaal perfect en ‘pleasant’ kan zijn.

Van harte aanbevolen! En goed om bij het zien van de film te bedenken dat God de regenboog met al zijn kleuren heeft gegeven als teken van zijn verbond met alles wat leeft.

https://youtu.be/dSDm62Hmbf4

 

Een paar regels uit een Deens liedje:

 

‘Ik wil de dag blauw verven

met een zonnestraaltje er doorheen.

Kiezen voor het licht in plaats van schaduw,

mijzelf een duwtje in de rug geven

en in alles geloven, zelfs in het geluk!’

 

Bericht voor thuisblijvers 21 juni

,

Over het thema ‘proef het leven’

Zondag – Hubertien Oostdijk

Wat ik in elk geval geleerd heb van de afgelopen maanden is, hoe goed het is om bewust te genieten van Gods goede Schepping. Vrijwel elke dag een rondje fietsen of een stukje wandelen, luisteren naar de vogels, kijken naar de bomen, de seizoenen. En me realiseren hoe fijn het is dat ik vrij de deur uit kan gaan, je zult toch maar ‘opgesloten’ zitten in een verpleeghuis, hoe goed bedoeld en voor eigen veiligheid dan ook.
Nu mag er weer meer, maar zie je ook dat mensen de regels minder nauw nemen, ik hoop van harte dat zo’n ‘intelligente lockdown’ niet nog een keer gebeurt, ik moet er niet aan denken, maar heb me wel voorgenomen om bewuster te blijven genieten van Gods goede Schepping.
In psalm 34 dicht de psalmist, David, zo wordt gezegd. ‘Proef, en geniet de goedheid van de Heer, gelukkig de mens die bij Hem schuilt’.
David heeft het bepaald niet gemakkelijk gehad in zijn leven, alleen al het op de vlucht zijn voor koning Saul, de vader van zijn vriend Jonathan, is een heftige ervaring. Maar telkens weer ervaart hij dat God met hem is, dat God hem niet loslaat. En daarom roept hij uit, ‘proef en geniet de goedheid van de Heer….’ Stap voor stap, hap voor hap bij wijze van spreken, mag je ontdekken hoe goed God is. Ondanks alles wat er in ons leven gebeurt, hoeveel zorgen en verdriet we ook kennen, God laat ons niet los. Gelukkig de mens die bij Hem schuilt.

Dat dat ons troost en bemoediging mag geven op moeilijke momenten.

Gebed – Lied 408g

Die zich breken laat
onze schulden draagt
doe ons proeven van uw vrede.

tekst: Andries Govaert

 

Bericht voor thuisblijvers 20 juni

,

Over het thema ‘proef het leven’

Zaterdag – Marieke Fernhout

Leven is wachten

dagen en nachten

denken en dromen

of het zal komen

dat grote geluk.

 

Leven is vragen

wachten verdragen

zwoegen en zwijgen

antwoorden krijgen

waarom je niet vroeg.

 

Leven is lijden

niet te vermijden

onmacht verduren
eindeloos turen
naar komend licht.

 

Leven is dwalen

oude verhalen

speuren en zoeken

stoffige boeken

de sporen van God.

 

Leven is kijken
elkaar verrijken

opnieuw beginnen

leren beminnen

spontaan als een kind.

 

Leven is opstaan

elkaar tegemoet gaan

’t hart om te geven

en kwaad te vergeven

het leven is goed.                 (lied 830)

 

Gebed – Lied 408g

Die zich breken laat
onze schulden draagt
doe ons proeven van uw vrede.

tekst: Andries Govaert

 

Bericht voor thuisblijvers 19 juni

,

Over het thema ‘proef het leven’

Vrijdag – Pierre Eijgenraam

Een paar jaar geleden startte ik samen met Carin Boonstra een cursus ‘mindfulness en bidden’. In de eerste bijeenkomst mochten we onder Carins leiding met aandacht een mandarijntje eten. ‘Met aandacht’, dat wil zeggen: heel goed kijken naar de kleur en de vorm, naar de structuur van de schil en de oneffenheden daarin, naar de ruimte tussen schil en vrucht, en hoe de partjes gescheiden-ongescheiden aan elkaar vast zitten..

En daarna: eerst nog zorgvuldig voelen en ruiken voordat je heel voorzichtig één partje in de mond kon steken… Het was een overweldigende ervaring. Nooit beseft hoe bijzonder zo’n simpele mandarijn eigenlijk is, nooit beseft hoe ongelooflijk rijk van smaak!

Ds. Blom, heel vroeger predikant van de Parkstraatgemeente schreef eens: ‘Wie een bewijs wil zien voor het bestaan van God hoeft alleen maar het kniegewricht van een langpootmug onder de microscoop te leggen’. En ik vul aan: ‘of met aandacht een mandarijntje te proeven’.

Wie aandachtig leeft, ziet meer, hoort meer, proeft meer, geniet meer, en heeft minder stress. Waarmee niet gezegd is, dat ik altijd zo iemand ben. Maar op mijn beste momenten kan ik het leven proeven en genieten; wanneer ik luister naar muziek of wandel in het bos, tijdens een goed gesprek met een gemeentelid of wanneer we als gezin met elkaar iets bijzonders beleven.

Op zulke momenten voel ik soms ‘Gods glimlach over mij’ en moet ik denken aan Psalm 34: 9: ‘Proef en geniet de goedheid van de HEER’. Of met een variant op ‘ubi caritas’ (Lied 586): ‘Waar liefde is en aandacht, daar is God’.

Gebed – Lied 408g

Die zich breken laat
onze schulden draagt
doe ons proeven van uw vrede.

tekst: Andries Govaert

 

Bericht voor thuisblijvers 18 juni

,

Over het thema ‘proef het leven’,

Donderdag – Elsje Pot

Hoe smaakt jouw leven, bitter, zoet, vet, zout, lekker gekruid, smakeloos, smaakt het naar meer of ben je voldaan? Kun je het leven eigenlijk wel proeven? Het maakt voor het vervolg van dit stukje nogal uit welk antwoord je kiest.

De schoonmoeder van Ruth, Naomi, noemde zich Mara, omdat haar leven bitter was geworden. In het Hooglied wordt een leven in liefde verschillende keren met het woord zoet omschreven. Bij vet moet ik denken aan de droom van de farao over magere en vette koeien, waarbij vet voor leven in overvloed staat.

Ik denk aan die uitspraak van Jezus ‘Jullie zijn het zout van de aarde.’ Jezus zegt tegen zijn leerlingen dat zij zout zijn. Er zitten veel betekenissen aan zout: het kan reinigen, je kunt er voedsel door bewaren, zonder zout verliezen veel dingen smaak, en ons leven blijkbaar ook.

Wat betekenen die woorden van Jezus voor mij, ben ik zout en hoe ben ik dan zout voor een ander, de aarde, de wereld? Ik las een preek van W.R. van der Zee over deze woorden: zout is er wel maar het is niet aanwijsbaar (als je zout weglaat uit een gerecht is het flauw, maar erin kun je het niet aanwijzen).“Leven als zout is kritisch leven.” Kritisch ten aanzien van alles wat zich in de wereld voor doet, maar ook kritisch naar eigen ideeën en gewoontes.

Kritisch leven, dat spreekt me aan, het raakt voor mij aan dat woordje protestant, ik hoor daar graag protest in.

 

Gebed – Lied 408g

Die zich breken laat
onze schulden draagt
doe ons proeven van uw vrede.

tekst: Andries Govaert

 

Bericht voor thuisblijvers, 17 juni

,

Over het thema ‘proef het leven’, Taco Bos

‘Lekker is dit zeg! Heerlijk!’ De complimenten aan de koks waren niet van de lucht. Zonder het mooier te maken dan het was, zal ik mij van de lockdown- maanden vooral de smakelijke maaltijden herinneren.
Het leven lag stil. Ik ging nog naar mijn werk, maar voor mijn thuiswerkende huisgenoten regen de dagen zich aaneen. Levensbelangrijk werd dat ene lichtpuntje in de saaie dag: het gezamenlijke avondeten. Dus vergaderden we over menu’s en inkopen. We deden uitgebreid bronnenonderzoek in kookboeken en op internet. De kookbeurten verdeelden we op basis van universele principes als beschikbaarheid, bekwaamheid en rechtvaardigheid, – wat voor mij niet ongunstig uitpakte. Stond het eten eenmaal op tafel, dan namen we de tijd. Meer dan anders, proefden we wat we aten en raakten we echt aan de praat.

Intussen komt er meer ruimte. Dat is fijn. Tegelijk hoop ik dat we een paar levenslessen niet vergeten. Dat we in staat waren om bij tegenslag toch het leven te vieren. Dat we dankbaarheid konden ervaren voor elkaar, voor goede gezondheid en smakelijke maaltijden. En dat onze planeet, met meer vogelgezang en minder vliegtuigstrepen, opeens zoveel beter tot zijn recht kwam, ook voor óns.

Tal van Bijbelverhalen vertellen eenzelfde verhaal. Dat ook in beperking of tegenspoed, het goede leven te proeven is en wij verrast kunnen worden door momenten van goddelijke genade. En dat ons geluk alleen écht geluk kan zijn, als het verbonden is met het geluk van anderen en met het welzijn van heel Gods schepping

Gebed – Lied 408g

Die zich breken laat
onze schulden draagt
doe ons proeven van uw vrede.

tekst: Andries Govaert

 

Bericht voor thuisblijvers, 16 juni

,

Dinsdag 16 juni – Monique Maan

Proef het leven, met al zijn smaken in deze corona-tijd:
Zoet, vanwege de goede en mooie dingen zoals vriendschap en aandacht voor elkaar, en vanwege alles wat langzamerhand weer kan en mag.
Zout, vanwege de situaties die het leven in deze tijd smaak geven – nieuwe ideeën voor de toekomst die geboren worden, als het gaat om duurzaamheid en visie op wat goed is voor wie na ons komen.
Zuur, vanwege alle dingen die niet door konden gaan, een bruiloft die uitgesteld is, een kroonverjaardag zonder feest, geen kraambezoek maar raambezoek. Bitter, vanwege het verdriet en de pijn die er is, om mensen die ernstig ziek zijn, om een geliefde die overleed en maar zo’n klein groepje bij de begrafenis, om werk dat van het ene op het andere moment ophield en hoe gaat het straks verder?
Proef het leven met al z’n smaken. Het doet me denken aan Prediker 3, dat gedeelte dat begint met de woorden ‘Voor alles wat gebeurt is er een uur, een tijd voor alles wat er is onder de zon.’ De wijsheid van die verzen is wat mij betreft het inzicht dat het leven bestaat uit de samenhang van al die verschillende momenten, van lachen en huilen, van opbouwen en afbreken, van bewaren en weggooien. Dat hele leven is gekend en gezien door God. Het is niet zo dat Hij in het één wel met ons is, en in het ander niet. Alle tijden – en alle mensen die die tijden meemaken – zijn in zijn hand, en mogen met Hem gedeeld worden

Gebed – Lied 408g

Die zich breken laat
onze schulden draagt
doe ons proeven van uw vrede.

tekst: Andries Govaert

 

Bericht voor thuisblijvers, maandag 15 juni

,

Thema: Proef het leven

We zijn nog een beetje thuisblijvers. Nu we langzamerhand weer gaan nadenken over kerkdiensten houden met gemeenteleden erbij aanwezig, merken we dat er nogal wat gemeenteleden zijn die zeggen dat ze nog wel een tijdje willen afwachten. Ze vinden het nog te gevaarlijk bij elkaar te komen.

Tegelijkertijd slaan we weer de vleugels uit, van de minister- president mogen we zelfs naar sommige landen over de grens. Langzaam proeven we weer wat er allemaal met het leven verbonden kan zijn.

‘Proeven’ dat is een oud woord waar de kerkvader Augustinus over schrijft. Het plaatst het tegenover het woord ‘gebruiken’. Proeven is het voorzichtig tot je nemen, terwijl je er van geniet. Gebruiken is het je helemaal toe-eigenen, en het rücksichtsloos verslinden. Augustinus wil dat wij onderweg met God het leven proeven. Dat we er omheen lopen, goed kijken en een klein stukje in de mond nemen hoe het zal smaken. Dat is echt leven in Jezus voetspoor.

Hier zijn weer zeven bijdragen voor de nieuwe week. Eet smakelijk!

Redactie: Pierre Eijgenraam en Arjen Hiemstra

 

Gebed – Lied 408g

Die zich breken laat
onze schulden draagt
doe ons proeven van uw vrede.

tekst: Andries Govaert

 

Maandag 15 juni: Joost Röselaers

Met Pinksteren werd het verhaal gelezen over de discipelen van Jezus die plotseling de geest kregen en jubelend de straat opgingen. Zij proefden weer aan het leven. Een dag later werd dit tafereel ook voor ons daadwerkelijk realiteit. We gingen op 1 juni massaal de straten op. Eindelijk vrijheid, las ik op social media. Wat verstaan wij onder vrijheid? Ik lees het vooral als een verlangen naar het oude normaal.

Ik voel mij sinds 1 juni wat weemoedig. Ik ben natuurlijk opgelucht dat het virus mijn omgeving en mij bespaard is gebleven en dat ik weer bij mensen op bezoek kan. Voor mij persoonlijk was deze Coronatijd echter ook een periode waarin ik geënthousiasmeerd werd door de verhalen over een nieuwe normaal. Alsof we proefden aan een andere vorm van leven met elkaar. Er werd een appèl gedaan op onze verbeelding. De Groene wijdde een heel nummer aan het ‘Nederland van de toekomst’ met artikelen waar de creativiteit en energie vanaf spatte. En ook kerken deden mee aan dit creatieve proces. Het Bijbelse verhaal reikte elementen aan om de verbeelding te voeden.

Hoe gaan we nu verder? Het nieuwe normaal dreigt verdacht veel te gaan lijken op het oude normaal. Het voelt als een gemiste kans. Ik wil mijn gevoel van weemoed ernstig nemen. Er zit namelijk een verlangen achter naar vrijheid. En dan niet de vrijheid in de zin van vrijheid-blijheid, maar een vrijheid die ons in staat stelt om werkelijk en voluit te leven.

Bericht voor thuisblijvers

,

Deze week een diaconaal thema ‘compassie’.

Zondag 14 juni: Hubertien Oostdijk

Compassie betekent zoiets als mededogen, medelijden met de ander. Van Jezus wordt diverse malen verteld, dat Hij met ontferming over mensen bewogen is, dat Hij compassie met hen heeft. Bijvoorbeeld in Mattheus 9:36 ‘Toen Jezus de mensenmenigte zag, voelde Hij medelijden met hen, omdat ze er uitgeput en hulpeloos uitzagen, als schapen zonder herder.’

Jezus heeft compassie met de mensen en vertelt erover in een van de bekendste verhalen uit de bijbel. Dat van de barmhartige Samaritaan, Lucas 10:30-35. In de titel die dit verhaal de eeuwen door meekreeg zit het woord compassie al.

In de nieuwe Bijbelvertaling wordt wat flauwtjes gezegd dat de Samaritaan ‘medelijden’ kreeg met het slachtoffer wat door de rovers was overvallen. Maar het Griekse woord wat hier gebruikt wordt ‘splagchnizomai’ bedoelt het wat sterker. Compassie, mededogen, barmhartigheid, het roept het beeld op van ingewanden die zich omkeren in je. Het raakt je tot in het diepst van je vezels.

De aanleiding voor dit stuk onderricht van Jezus, was de vraag van de wetgeleerde die aan Jezus vroeg ‘wie is mijn naaste?’. Jezus eindigt het verhaal met de vraag: ‘wie is de naaste geworden van de man die in handen van de rovers viel?’ Na het wat moeizame antwoord van de wetgeleerde, zegt Jezus hem en dus ook ons: ‘doet u dan voortaan net zo’. Ook aan ons dus de oproep om ons te laten raken door de ander. Als iedereen dat zou doen, zou de wereld er heel anders uitzien!

 

Lied uit Latijns Amerika

Als een arme niets heeft en toch weet uit te delen,

als een mens dorst heeft, maar ons te drinken geeft,

als de zwakke een ander weet te sterken;

dan gaat God zelf met ons mee op de weg.

 

Als een mens lijdt en getroost wordt,

als hij hoopt en niet moe wordt te hopen,

als wij liefhebben terwijl haat ons omringt

dan gaat God zelf met ons mee op de weg.

 

Als de blijdschap groeit en ons overstroomt,

als onze lippen de waarheid spreken,

als wij liefdevol het gevoel van de ander respecteren

dan gaat God zelf met ons mee op de weg

 

Als het goed is in onze huizen,

als mensen vrede stichten

en de vreemde broeder of zuster noemen,

dan gaat God zelf met ons mee op de weg.

Tekst: José Antonio Oliver