Berichten

Al meer dan honderd jaar geleden, in 1908, werd voor het eerst een ‘week van gebed voor de eenheid’ gehouden, op initiatief van de Amerikaanse geestelijke Paul J.Wattson. Geleidelijk aan sloten steeds meer kerken en christenen zich aan bij dit initiatief, ook in Arnhem. Sinds een aantal jaren doet een zeer brede waaier van christelijke gemeenschappen mee: katholiek en protestant, vrijzinnig en orthodox, van hoog liturgisch tot ‘laat de Geest maar waaien’. Van 17 tot en met 24 januari zijn er in Arnhem elke dag één of meer vieringen in zeer uiteenlopende kerken. Voor alle informatie: www.weekvangebedarnhem.nl Via deze site kunt u ook alle vieringen ‘live’ meebeleven, in beeld en geluid. En zoals de organisatie meldt: ‘kerkshoppen wordt aangemoedigd!’.

Ook de berichten aan de thuisblijvers hebben deze week ‘bidden’ als thema.

Overigens gaat het in de bijdragen niet alleen over de week van gebed, maar ook over bidden in bredere zin.

 

Pierre Eijgenraam en Arjen Hiemstra, redactie

 

Maandag 18 januari, door Elsje Pot

 Als beginnend predikant moest ik erg wennen aan de verwachting van gemeenteleden. Ik had geleerd dat luisteren belangrijk was en dat bidden niet als een vroom toetje in elk gesprek moest opduiken. Na een aantal maanden werd ik door één van mijn ouderlingen aangesproken. Hij had eens geïnformeerd wat de gemeenteleden van de nieuwe dominee vonden: “Ze zegt zo weinig” en “Ze bidt niet”.

Ik leerde mezelf aan om, als ik niet het gevoel kreeg dat een gebed verwacht werd, te vragen of mensen samen bidden op prijs stelden. Op een ochtend besprak ik samen met een kersverse weduwe en haar kinderen de uitvaart van haar echtgenoot. De weduwe was tamelijk doof en het gesprek verliep daardoor moeizaam; de band met de kerk was in de loop van de jaren verwaterd. Tegen het einde van het bezoek vroeg ik of de familie een gebed op prijs zou stellen. Het antwoord was “Ja”.

Ik vouwde mijn handen en sloot mijn ogen en vroeg me ondertussen koortsachtig af hoe hard ik moest schreeuwen om de oren van de weduwe te kunnen bereiken. Terwijl ik daar nog over nadacht, begon de weduwe hardop te bidden. Ik weet niet meer wat zij bad, maar ik weet nog goed hoe ontroerend het was: voor mij, omdat ik me voor niets zorgen had gemaakt, maar zeker ook voor haar kinderen. Hun moeder, die net weduwe was geworden en waarmee het zo moeilijk communiceren was, bad uitgerekend nu het gebed dat zij kenden uit hun jeugd.

 

Arjen Hiemstra

Goede voornemens zijn al oud, in een artikel op www.nu.nl staat dat de Babyloniërs er in het jaar 4000 voor Christus al aan deden. Ze deden dan beloften aan hun goden aan het begin van het jaar om geleende objecten terug te brengen en hun schulden af te betalen.

Daar leest u trouwens nog meer dingen die u nog niet wist over goede voornemens die mensen maken aan het begin van het nieuwe jaar.

Ik hou niet zo van goede voornemens per 1 januari van een nieuw jaar. Volgens mij is het beste advies als je ooit in je leven iets wilt veranderen: begin er onmiddellijk mee en wacht er niet mee tot de magische datum van het nieuwe jaar. En doe kleine stapjes, las ik ergens, ga niet onmiddellijk heel anders leven.

Dat het jaar 2021, met of zonder goede voornemens, ons in ieder geval veel heil en zegen mogen brengen!

 

 

Elsje Pot

Door een goed voornemen wil je, denk ik, een betere versie van jezelf creëren. Ik ben heel slecht in het uitvoeren van goede voornemens. Nu verbind ik dat niet speciaal met een nieuw jaar, ik neem me op diverse momenten in het jaar van alles voor en meestal lukt het niet. Dus die betere versie van mezelf komt er niet.

Is dat erg? Ik heb besloten van niet. Het is heel frustrerend om goede voornemens te hebben gehad en telkens te moeten constateren dat het niet gelukt is. Ik probeer tevreden te zijn met die niet perfecte versie van mezelf. Daar lijd ik niet onder.

Eén van die herhaaldelijk mislukte voornemens is: de dag beginnen met iets ter overdenking. Collega’s schijnen de dag dikwijls zo te beginnen, dat schijnt het werk ten goede te komen. Ik heb inmiddels verschillende dagboeken in de kast staan en geen van alle een jaar lang op die manier gebruikt.

Op mijn bureau ligt het bijbel-leesrooster 2021, dat is er als goed voornemen op terecht gekomen. Ik heb er even ingekeken. Bij elke dag staat, soms in één woord een soort samenvatting van het te lezen gedeelte. Als ik nu eens probeer om op de dagen dat ik aan mijn bureau zit na te denken over dat ene woord of die paar woorden? Dan sla ik het bijbel-gedeelte over en maak ik het mezelf niet te moeilijk, ik ben benieuwd hoe lang ik dat volhoud.

 

Monique Maan

Tja, waar zal ik beginnen als het gaat over goede voornemens…  Meer sporten, meer tijd voor ontspanning nemen, vaker bij mijn moeder op bezoek. Eigenlijk ga ik elk jaar in met zo’n beetje dezelfde voornemens. En elk jaar sneuvelen ze ook weer ergens halverwege. Toch voelt dat niet als mislukken. Alleen al het besef dat sommige dingen het waard zijn om meer aandacht te krijgen en andere dingen juist wel wat minder kunnen, is goed. Het begin van een nieuw jaar als een moment waarop je even stil staat en niet automatisch dezelfde stap zet.

En gelukkig hoef je dat niet te beperken tot één moment in het jaar. De Bijbel helpt ons, bijvoorbeeld in de Bergrede, om ons bewust te worden van onze manier van leven en omgaan met elkaar. Hoe kunnen we reflexen doorbreken, bv de reflex om terug te slaan als we geslagen worden, of om wél zien wat er aan een ander mankeert terwijl ons ontgaat wat er bij onszelf niet deugt. De Bijbel nodigt ons in die zin elke dag uit om stil te staan bij de vraag hoe ons leven en onze manier van doen meer de kleur van God kunnen krijgen – de kleur van vrede en verbinding, van aandacht en vertrouwen. Elke stap die daaraan bijdraagt is het zetten meer dan waard. Elke dag opnieuw.

 

Pierre Eijgenraam

Helaas heb ik een aantal hardnekkige slechte eigenschappen… Al jaren probeer ik die in mijn goede voornemens te bestrijden. Soms lukt dat, korter of langer, en soms vergeet ik mijn goede voornemens maar liever weer.

Gelukkig heb ik ooit geleerd dat het met slechte eigenschappen net zo is als met onkruid. Onkruid is een nuttige plant die op de verkeerde plek staat, of waarvan men de heilzame werking nog niet heeft ingezien… Elke valkuil is ook een uitdaging, elke ‘zwakheid’ een kwaliteit.

Wat ook erg helpt: neem je vooral dingen voor waar je ook zin hebt. Een goed voornemen waar je vooral tegen op ziet, is tot mislukken gedoemd. Waarom niet een lijstje waarvan je niet kunt wachten om het te gaan uitvoeren?

Maar het belangrijkst is misschien wel dat je bondgenoten zoekt. Wil je meer beweging, word dan lid van een sportclub en wil je de wereld verbeteren, ga dan vrijwilligerswerk doen of sluit je aan bij een actiegroep of politieke partij.

Wat mijn goede voornemens zijn voor 2021? Een deel daarvan is te privé om hier te onthullen, maar één ervan mag u best weten: volgend jaar ga ik ècht weer eens kerstkaarten versturen!

Als lezer kunt u mij daarbij helpen –je moet tenslotte bondgenoten zoeken. Iedereen die mij rond de eerste Adventszondag aan dit voornemen herinnert mag een mooie kerstkaart met mijn beste wensen tegemoet zien. Gelukkig nieuwjaar en alvast een gezegend kerstfeest!

 

Arjen Hiemstra

Goede voornemens heb ik aan het begin van een nieuw jaar weinig gehad. Vond ik ook niet nodig. Gerookt heb ik nooit, als student dronk ik wel eens meer dan goed was, maar dat is nooit uit de hand gelopen. Slechte gewoontes heb ik vast wel, maar om nou aan het begin van een jaar mezelf (en anderen) te beloven het anders te doen, vond ik tot nog toe niet nodig.

Als ik aan goede voornemens denk, dan moet ik wel denken aan een boek van Michael Casey, benedictijns monnik die het boek schreef: ‘Strangers to the city – Reflections on the Beliefs and Values of the Rule of Saint Benedict’ of in het Nederlands: “Vreemdelingen in de stad – Gedachten over de opvattingen en waarden van de regel van de heilige Benedictus”. Het boek heeft mij wel aan het denken gezet.

Casey stelt voortdurend waardevolle Benedictijnse vragen bij de moderne wijze van leven:

-Moet je altijd maar druk zijn en voortdurend indrukken opnemen of ben je ook af en toe stil en kom je tot rust?

-Moet je maar voortdurend dingen aanschaffen of is het ook een keer genoeg?

-Moet je altijd maar weer de laatste nieuwtjes weten of durf jij je te verdiepen in één van de grote vragen van de wereld?

Daarmee schetst hij in zijn boek hoe de benedictijnse waarden als stilte, lezen, armoede en al die andere waarden, van belang kunnen zijn voor ons in de wereld van nu. Als je hem volgt wordt je in de ogen van sommigen misschien een ‘vreemdeling in de wereld’.

Maar ach, die man, van wie wij de geboorte in Bethlehem vierden, was dat toch ook?

 

Hubertien Oostdijk

Er is nog geen jaar geweest waar ik zo tegenop heb gezien en tegelijkertijd naar uit heb gezien als 2021. Zou dat echt het jaar zijn wat een eind aan corona maakt? Zou dat echt het jaar zijn waarin we weer terug kunnen naar elkaar aanraken, een hand geven, een zoen? Zou het echt het jaar zijn waarin de kerkdiensten weer voor iedereen toegankelijk zijn, waarin we naast elkaar kunnen zitten en vooral ook weer volop kunnen zingen?

Ik hoop het zo van harte! Maar tegelijkertijd maak ik me ook zorgen, want corona grijpt om zich heen, inclusief varianten van het virus en wat brengt dat voor extra onheil teweeg. En voorlopig zitten we in een harde Lock down en is alles dicht en mag je dankbaar zijn dat je werk hebt, te eten hebt. Voorlopig is het licht aan het eind van de tunnel, waar Rutte het over heeft, wel een heel klein lichtje, heel ver weg, tenminste zo voel ik dat. En dus maak ik me volop zorgen.

Daarom trof het mij extra dat de engel tegen de herders zegt, ‘wees niet bang, vrees niet’. En ik heb mij laten vertellen dat die woorden minstens 365 maal in de bijbel voorkomen, voor elke dag dus een keer!

Niet bedoeld als een dooddoener, maar als een echte belofte. Wees niet bang, zegt God, ‘Ik ben met je alle dagen tot aan de voltooiing van deze wereld’.

En misschien dat die belofte ons toch helpt om hoop te houden, perspectief te blijven zien.

 

Arjen Hiemstra

Het is raar, maar als ik aan 2021 denk, dan denk ik aan een groot feest. Een beetje dromen is dat misschien, maar ergens in dat jaar zullen we toch wel de pandemie onder controle hebben gekregen? Als die plaag onder controle is, dan lijkt het mij tijd voor een groot feest. Met muziek en zang, met een bijeenkomst voor alle gemeenteleden, met een open huis voor de buurt en een groot springkussen voor de kinderen. Want alles is weer veilig in onze wereld en we kunnen weer volop kerk zijn.

Eigenlijk lijkt me dat ook heel vanzelfsprekend: alle keerpunten kennen op de één of andere manier een bijzondere markeringsmoment: jaarlijks vieren we onze geboorte, het einde van de Tweede Wereldoorlog vieren we met een Bevrijdingsfestival en de avonturen van Asterix en Obelix eindigen altijd met een feestelijke gezamenlijke maaltijd.

En natuurlijk staan we aan de vooravond van dat grote feest stil bij wat er allemaal gebeurd is in de afgelopen periode: wie er gestorven zijn, hoe hard de zorg gewerkt heeft, wat we hebben moeten laten en noem het allemaal maar op. Voor een Bevrijdingsdag komt een Dodenherdenking. Het is goed je te herinneren hoe moeilijk het geweest is voor sommigen.

Maar eens moeten we ook weer kunnen vieren. Blij kunnen zijn dat de wereld er nog steeds is en wij elkaar weer kunnen omarmen. En op dat grote feest kunnen we weer onze verhalen delen met iedereen. En onze dankbaarheid uiten over zoveel goeds dat weer in het verschiet ligt.

Maar eerst moeten we nog een tijdje volhouden. En afstand houden. En hopen op de toekomst. Die komt.

Elsje Pot

Sinds ik een digitale agenda gebruik, loopt het ene jaar in het andere over. Vroeger dacht ik na over welke agenda handig zou zijn om mijn afspraken te noteren. Meestal kocht ik die als zich opeens afspraken aandienden die pas in het nieuwe jaar uitgevoerd zouden worden en dan liep ik tot het eind van het oude jaar met twee agenda’s rond.

In mijn digitale agenda staan voor 2021 als vanzelf allerlei terugkerende afspraken genoteerd. Het verschil met voorgaande jaren is, dat ik van veel afspraken niet weet of ze zullen doorgaan en in welke vorm: ga ik de mensen echt ontmoeten met wie ik afspraken heb genoteerd of wordt het een digitaal, telefonisch of schriftelijk contact? Kan ik alle voorgenomen activiteiten voor mijn werk realiseren? Ik weet nu al dat het in ieder geval tot 19 januari anders zal lopen dan ik in de planning had.

Net als iedereen hoop ik dat we in 2021 weer wat ongedwongener kunnen leven, maar als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik vrees dat het nog wel even zal duren voordat alles weer een beetje gaat zoals we dat graag zouden willen.

Wat gaan we tegen elkaar zeggen als we op de grens van 31 december en 1 januari het glas heffen op 2021? Ik hoop dat we gezond blijven, contact kunnen houden, en dat we zicht blijven houden op een leven dat de moeite waard is, ondanks alles. En voor ons allemaal een welgemeend: houd vol!

 

Pierre Eijgenraam

Wat zou ik kunnen schrijven over 2021? Winston Churchill schijnt ooit gezegd te hebben: ‘Voorspellen is altijd lastig, maar zeker als het over de toekomst gaat’. En het ‘C-woord’ wil ik niet noemen, ik schrijf liever over iets moois…

Bijvoorbeeld over de vogel van het jaar 2021. Dat wordt de merel! Ooit was dat een redelijk schuwe bosvogel maar, net als bijvoorbeeld de reiger, heeft de merel in de loop van de twintigste eeuw de stadstuin ontdekt en zich steeds meer uitgebreid. Inmiddels is het de talrijkste vogel van Nederland, met jaarlijks meer dan 1 miljoen broedparen. Een paar jaar geleden werd hij ook nog eens verkozen tot meest welluidende vogel van Nederland. De merel kan prachtig zingen, melodieus, maar ook een beetje weemoedig. Als ik een merel hoor zingen ga ik altijd weer een beetje terug naar mijn jeugd. Ik moest als kind altijd vroeg naar bed, maar lag dan vaak nog lang wakker en luisterde naar de merels in onze tuin. En dat kan gelukkig nog altijd.

Jammer genoeg –ik durf het bijna niet te zeggen- is de merel in de afgelopen jaren getroffen door een geheimzinnig virus, en heeft de vogel ook veel te lijden onder katten. Daarvan zijn er net zoveel als merels in dit land. Maar de merel overleeft het wel! Door het opwarmende klimaat gaat de merel ook steeds vroeger zingen. In januari of februari beginnen ze weer. Een mooi vooruitzicht!

Let op de vogelen des hemels… (Mattheus 6: 26)