Berichten

Pierre Eijgenraam

Mijn geliefde oma overleed op 26 februari 1986. Haar overlijden maakte een grote indruk op mij omdat ik erbij was op het moment dat ze haar laatste adem uitblies (of misschien eigenlijk: niet meer uitblies).

Op dezelfde dag werd ook de Elfstedentocht gereden. Het was een merkwaardig contrast: de uitgelaten stemming in de woonkamer van het verpleeghuis waar iedereen bij de TV zat te juichen, en het kamertje daar vlak naast, waar we met een paar familieleden bij oma zaten te waken.

Drie dagen later zag de wereld er volkomen anders uit. Het was opeens lente geworden. Het zonnetje scheen, het was lekker weer! De krokussen wisten niet hoe snel ze in bloei moesten komen, de vogels zongen weer en de weilanden stonden in bloei.

Zelden heb ik me meer verwonderd over de veerkracht van de natuur. Waar waren al die bloemen en vogels geweest tijdens de strenge winter? Hoe hadden ze overleefd?

En ik dacht: het leven gaat verder. Ook zonder oma. Maar ik mis haar nog altijd.

 

 

door Monique Maan

 

Breng jij mij weg tot aan de brug?

Ik ben zo bang om daar alleen te staan.

Als we daar zijn, ga niet direct terug,

maar wacht totdat ik overga en zwaai me na.

Dan voel ik mij heel veilig en vertrouwd.

 

Breng jij mij weg tot aan de brug –

‘k heb geen idee hoe diep het water is,

de overkant lijkt mij zover.

Je kunt de oever hier niet zien.

Zover het oog reikt, zie ik mist,

ik twijfel aan het verdergaan.

 

Breng jij mij weg tot aan de brug?

En ga dan niet te vlug terug.

Zwaai mij na als ik erover ga.

Een heel klein duwtje in de rug

is alles wat ik nog verlang van jou.

Dank voor je liefde en je trouw.

Ik ga nu gauw,

want het begin is reeds in zicht:

ik voel de warmte van een Licht.

 

Dit gedicht van Toine Lacet klonk in een afscheidsdienst waarin ik een aantal jaren geleden mocht voorgaan.

Het gedicht was door de familie gekozen omdat het voor hen zo mooi verwoordde hoe de laatste dagen met hun moeder en oma geweest waren. Nauwe verbondenheid met elkaar, maar ook het besef elkaar te moeten loslaten bij het overgaan van de brug van leven naar dood. Maar zelfs dat loslaten kan in verbondenheid.

 

Komende zondag worden in de wijkkerken van de Protestantse gemeente Arnhem de namen genoemd van alle gemeenteleden, die het afgelopen jaar zijn overleden: in Bethlehemkerk, Diaconessenkerk, de Kandelaar, Parkstraatgemeente, de Rank en Siongemeenschap. Voor Lees meer