Berichten

Bericht voor thuisblijvers, deze week met het thema pelgrimsreis

Zaterdag 1 augustus: door Pierre Eijgenraam

In 1997 had ik studieverlof en ben ik als pelgrim in 3 maanden tijd van Arles in Zuid-Frankrijk naar Santiago de Compostela gelopen. De kerkelijke autoriteiten mopperden: ‘Noem je dàt studieverlof?’

Misschien niet, maar ik zou zomaar een heel rijtje nascholingscursussen kunnen opnoemen waar ik minder van heb geleerd. Het was een oefening in spiritualiteit, een confrontatie met mezelf en een intensieve kennismaking met de kerkgeschiedenis en de symboliek in christelijke kunst.

Een van de dingen die me het meest is bijgebleven is het inzicht dat de pelgrimsreis een symbool is voor onze levensreis. Er zijn bergen en dalen onderweg, woestijnen en bewoonbare plaatsen. Er zijn periodes van alleen zijn en van aangename of minder aangename reisgenoten.

Inmiddels hangt al bijna een kwart eeuw bij mij het ‘gebed van de pelgrim’ naast de voordeur. Ik vond het in een kerkje ergens op de route. Ook als ik er niet op let, gaat het stilletjes  met me mee als ik de deur uitga en begroet het mij wanneer ik weer thuiskom.

 

‘God, die Uw dienaar Abraham wegriep

en hem beschermde op heel zijn reis;

Wees ook voor ons een metgezel onderweg:

gids op de kruising van wegen,

steun bij vermoeidheid,

schaduw in de hitte en licht in de duisternis.

Wees voor ons de stok die ons behoedt voor vallen

en de haven die schipbreukelingen ontvangt

zodat wij veilig en wel het einde van onze reis mogen bereiken,

en vervuld van het goede terugkeren naar huis’.

Bericht voor thuiszitters, deze week met het thema pelgrimsreis

,

Vrijdag 31 juli: door Margriet Kok

 Ervaringen tijdens een pelgrimsreis doen wat met je. Een veertiendaagse pelgrimstocht Vincent de Paul heeft een enorme invloed op me gehad. Vincent de Paul, patroonheilige van de armen, leefde ruim 400 jaar geleden in Frankrijk. Als priester heeft hij destijds een sociale ommekeer veroorzaakt binnen de diaconieën. Ook nu nog is zijn impact enorm. Nog steeds geven congregaties en organisaties vorm aan zijn gedachtengoed: sociale acties en spiritualiteit.

De tocht voerde ons naar plaatsen waar Vincent geboren was, gewoond en gewerkt heeft en op al die plekken klonken de verhalen!

Dan is bijvoorbeeld het kerkje in Folleville met de preekstoel, die in hout is uitgesneden, niet alleen een mooie preekstoel. Het krijgt een extra dimensie. Dit is dé preekstoel waar Vincent de Paul in 1617 zijn beroemde preek hield. Wat hij precies preekte weten we niet, wel dat hij vanaf deze preekstoel mensen bevrijdde van hun angsten. Ik heb nooit zo bewust naar een preekstoel gekeken

Al snel ontstond er tijdens de pelgrimstocht verbinding met tochtgenoten: leden van diverse congregaties en ‘leken’, jongere en oudere mensen, uit het buitenland en Nederland, katholiek en protestant, zeker in hun geloof en tastend op zoek. We wisselden verhalen uit, hadden enorm veel plezier, maar waren ook heel serieus. Iemand zei: ‘Deze reis is gezellig, maar het is meer: het is spiritueel!’ Bij de bezinning en de vieringen werden Bijbelverhalen en geschriften van Vincent de Paul gekoppeld  aan ons leven nu. Zo speelden vragen als: Wat inspireert jou? Wat betekent spiritualiteit voor jou?

Deze pelgrimstocht heeft veel indruk op mij gemaakt. Ik werd opnieuw geïnspireerd om me in te zetten voor mensen die het moeilijk hebben. Nog steeds geeft deze reis mij voeding voor het doen. Dit houdt me scherp in het diaconale werk, waarbij het een valkuil is, op te gaan in de uitvoering van activiteiten. Waardoor we dreigen te vergeten waarom we het doen.

Bericht voor thuisblijvers

,

27 juli t/m 2 augustus 2020

Thema: Pelgrimsreis

Het thema dat we voor deze week gekozen hebben symboliseert een beetje de spagaat waarin Nederland –of misschien wel half Europa- zich momenteel bevindt. Het is vakantietijd en velen staan te popelen om er eindelijk weer eens op uit te trekken. Aan de andere kant is het gevaar van besmetting nog niet geweken en wordt er ook al weer gespeculeerd op nieuwe en strengere maatregelen.

Maar je kunt ook ‘reizen in je hoofd’. Ik heb die uitdrukking ooit eens in een kinderboek gelezen en heb dat nooit vergeten.

In het oude Israël ging men op reis naar de tempel in Jeruzalem om daar Pesach of Loofhuttenfeest te vieren. In de middeleuwen was Rome het doel, of Santiago de Compostela of Canterbury. Vandaag de dag zijn die reisdoelen nog onverminderd in trek, al is soms niet helemaal duidelijk meer of de reizigers nu werkelijk pelgrim zijn, of toch meer toerist.

Er bestaan ook seculiere pelgrimages, bijvoorbeeld naar de plaatsen waar Johann Sebastian Bach (of Elvis) heeft gewoond en gewerkt, of naar de plek waar ‘Lord of the Rings’ werd opgenomen.

Wat zoeken deze pelgrims? Zoeken ze het geluk, zoeken ze zichzelf, zoeken ze een plek waar ze zich ‘eindelijk thuis’ voelen, zoeken ze God?

In Hebreeën 11 veronderstelt de schrijver dat zo niet alle, dan toch heel veel mensen op zoek zijn naar een vaderland. En dat God zich daarom ‘niet schaamt om onze God genoemd te worden’. Dat vind ik één van de mooiste zinnen uit de Bijbel. En of we nu daadwerkelijk op reis gaan, of alleen maar ‘in ons hoofd’, het zou mooi zijn als we vooral die ervaring met elkaar zouden kunnen delen!

 

Pierre Eijgenraam en Arjen Hiemstra, redactie. 

 

Maandag 27 juli: door Taco Bos

 Twee jaar geleden liep ik de Peak Pilgrimage. Het was een prachtige meerdaagse voettocht door het Britse Peak District. Alles was precies zoals je het je voorstelt: lieflijke heuvels, kabbelende beekjes, pittoreske dorpen, sfeervolle oude kerken. Klassieke pubs serveerden eetbare maaltijden bij een ruime keuze aan lauw bier.

Onze pelgrimstocht, een initiatief van de kerken in de regio, was wel meer dan alleen een mooie wandeling. De tocht eindigde in het dorp Eyam, bekend om een pestuitbraak in 1665. In september dat jaar ontving de kleermaker een partij stoffen vanuit Londen. De zending bleek besmet te zijn. Mensen werden ziek en binnen een week overleed als eerste de assistent van de kleermaker.

Predikant William Mompesson deed een dringend appel op zijn dorpsgenoten. Hij erkende hun angst maar deed ook een beroep op hun verantwoordelijkheidsgevoel, wijzend op het offer van Christus. Hij stelde een vrijwillige quarantaine voor. Een lock-down voor het hele dorp. Een daad van zelfopoffering, om te voorkomen dat de pest zich verder in Midden-Engeland zou verspreiden.

En zo geschiedde. Maandenlang sloot het dorp zich hermetisch af van de buitenwereld. Niemand vluchtte weg. Velen werden ziek. Een derde van de inwoners overleed: 260 doden, onder wie Mompessons vrouw Catherine. De verhalen zijn hartverscheurend. Zo was er het jonge stel geliefden die elkaar dagelijks toeriepen over het ravijn. Tot de avond dat het aan de Eyamkant stil bleef…

Sinds Covid-19 begon, denk ik vaak terug aan mijn Peak Pilgrimage. Het geloofsvoorbeeld van de Eyamse dorpsgemeenschap, ik word er stil van.