Berichten

Zondag 2 augustus: door Yolanda Voorhaar

In de middeleeuwen werden mensen op pelgrimsreis gestuurd. Het gold als een boetedoening:  zo’n reis zou je louteren, je zou als een ander mens terugkomen.

Er waren tal van bestemmingen: dichtbij voor kleine zonden, verder weg om voor een grote misstap boete te doen. Santiago de Compostella was ook toen al zo’n bestemming.

In onze tijd lijkt men de pelgrimsreis weer herontdekt te hebben als een middel om je leven een nieuwe keer te geven. Hoevelen er niet op reis gegaan zijn naar Santiago – lopend, aan een stuk door of telkens een stuk van de route, fietsend, alleen, met een groep. Je ziet veel prachtige dingen onderweg. Pelgrimskerken, met uitgesleten drempels van de vele voeten die er overheen gingen. Ik moet dan altijd aan Psalm 122 denken: ‘Hier gingen ons de voeten voor van pelgrims, die de Heer verkoor.’

Mijn ervaring is, dat je niet per se een pelgrimsroute hoeft te volgen om aan het denken gezet te worden over je leven, over je bestemming. We zijn hier in deze omgeving gezegend met mooie landschappen, weidse verten. Wandelend door bossen en heidevelden, langs stromend water, wordt het landschap soms een gelijkenis  van je leven, van wat je bezighoudt.

Ons leven is een pelgrimstocht, dat soms door lieflijke landschappen gaat, over bergen en door dalen, soms ook door desolaat landschap, maar altijd verder op weg naar Gods toekomst. Die reis maakt ieder van ons, ook als je thuisblijft.

Het nieuwe Liedboek heeft niet voor niets een rubriek Levensreis (nummers 796 – 861)  met soms prachtige liederen die ons helpen die weg te gaan.

Donderdag 30 juli: door Elsje Pot

 Pelgrimeren naar Santiago de Compostella, Israël, Lourdes, Iona of Taizé, ik voel er weinig aanvechting toe. En toch zeg ik nu, dat ik een pelgrimsreis gemaakt heb. Afgelopen najaar ben ik naar Coventry geweest met het vliegtuig, het was maar een paar dagen, maar het voelde als een pelgrimage.

In Arnhem wordt elke week gebeden voor vrede en verzoening in de wetenschap dat dit gebeurt in meer steden in verschillende landen door mensen die met elkaar verbonden zijn als biddende gemeenschap. Ik vind de ontstaansgeschiedenis van dit gebed voor vrede en verzoening fascinerend en ook het idee dat er op vrijdag op elk uur zo’n gebed klinkt, vanwege de verschillende tijdzones. Het bracht me al eens bij zo’n biddende gemeenschap in Berlijn en toen zich de mogelijkheid voordeed om naar Coventry te gaan, hoefde ik daar niet lang over na te denken.

Of je een reis als een pelgrimage beleeft, heeft, denk ik, alles te maken met de intentie waarmee je het doet en met wat je ervaart tijdens zo’n reis. Ik weet niet meer of ik, voor ik vertrok naar Coventry ook al het gevoel had dat ik op pelgrimage ging. Ik denk, eerlijk gezegd, dat ik dat pas achteraf zo ben gaan voelen. Vooraf zag ik het meer als studiereis. Maar omdat ik tijdens de reis op verschillende manieren geraakt werd door de mensen, die ik daar ontmoette en de sfeer in de kathedraal, zeg ik nu: ik ben op pelgrimsreis geweest.

 

Dinsdag 28 juli: door Arjen Hiemstra

Tijdens mijn studie theologie volgde ik een periode colleges over pelgrimage. Ik leerde toen dat er allerlei vormen van pelgrimage zijn, naar pelgrimsoorden dichtbij en veraf van je woonplaats en dat pelgrims heel verschillende motieven hebben om op pelgrimsreis te gaan: Soms heeft de pelgrim God een belofte gedaan, soms hoort het bij een levensfase en soms is het ook een tocht om na te denken over een levenskeuze.

Duidelijk werd mij toen ook dat iedere pelgrim tijdens zijn reis in ieder geval een tijd heeft waarin hij loskomt van zijn dagelijkse levenssituatie. Hoewel het geen pelgrimage was maar vakantie, was dat loskomen voor mij zeker het geval toen ik in 2018 samen met mijn zoon in 2017 een wandelroute op het eiland Senja liep in Noord-Noorwegen. We waren zo los van de alledaagse werkelijkheid (en van de tijd) dat ik later op één van de foto’s zag dat we ’s nachts om kwart over twaalf nog een warme maaltijd in de middernachtzon zaten te eten met uitzicht op de fjord.

Dat is misschien ook wel het belangrijkste in deze zomertijd: een beetje loskomen van de dagelijkse gang van de dingen. Van je werk, de sleur van het alledaagse leven, op zoek gaan naar nieuwe dingen. Op reis gaan kan helpen. Maar ook thuis kun je een soort pelgrim worden door je ritme te veranderen of door de dingen op een andere manier te doen. Een goede zomer!