Berichten

Arjen Hiemstra

Vandaag is het Valentijnsdag. Ik hoop niet dat u heel erg van schrikt van een onderwerp dat toch een vrij commercieel gebeuren is.

Bloemen met of zonder kaartjes eraan heb ik nooit neergelegd op een stoep. Ik was er niet romantisch genoeg voor, ik vond het maar gedoe en misschien ook wel: ik ben er niet mee opgegroeid.

Nou vooruit dan: voor één keer gaat er een virtueel boeketje naar Hubertien Oostdijk. Zij gaat ons verlaten in Arnhem, als predikant voor de wijkgemeente Zuid en als trouw schrijver voor de Berichten voor thuisblijvers, vandaag neemt zij afscheid in de Salvatorkerk om binnenkort predikant te worden in de Protestantse Gemeente Steenderen. Hubertien: hartelijke dank voor al je bijdragen en alle goeds in Steenderen!

 

Elsje Pot

Eerlijk gezegd, ik heb niets met Valentijnsdag, maar omdat mijn moeder de 13e jarig was, weet ik dat de bloemen dan extra duur zijn. Er is natuurlijk niets op tegen om een dag van de liefde te vieren, maar wat zou het mooi zijn als het niet alleen maar gaat over het verwennen van de eigen geliefde.

Ik stel een dag voor, waartoe die Sire campagne ‘doeslief’, ons probeert aan te zetten. Misschien dat één dag net haalbaar is. Als we bij kranten, sociale media en televisie te rade gaan, kan de conclusie niet anders zijn: dit wordt een moeilijke opgave. Een dag lang alleen maar lief doen, zou mij ook niet makkelijk afgaan. Geen kribbige of onverschillige reactie als iemand iets tegen je zegt, geen geërgerd kijken als iets je niet aanstaat en al helemaal niks lelijks zeggen, het is best een opgaaf. Ik ben bepaald geen heilig en zeker geen lief boontje.

Eén van de meest populaire Bijbelteksten is “Ons resten geloof, hoop en liefde, maar de grootste daarvan is de liefde”. Is de tekst zo populair omdat het te vaak ontbreekt aan liefde? Al verschillende keren las ik deze tekst bij een uitvaart in een setting, waarvan in ieder geval de overledene bij leven meende, dat er gebrek aan liefde was geweest. Een laatste poging om die vergeefse oproep ‘doeslief’ over de grens van dood en leven heen alsnog te laten slagen.

Je kunt je afvragen hoe succesvol zo’n oproep is, als je daaraan zelf niet meer bij kan dragen.

Monique Maan

Ooit lag er op Valentijnsdag een rode roos op de deurmat voor onze voordeur. Met drie dochters in huis leverde dat veel rumoer en gedoe op. Voor wie zou deze roos bedoeld zijn? En – minstens zo belangrijk – wie had die roos daar neergelegd? Het duurde tot ver na Valentijnsdag voor we erachter waren. Een vriendje van onze toenmalige overbuurjongen was gecharmeerd van onze oudste en had op Valentijnsdag al zijn moed bijeengeraapt en in alle vroegte de roos op de mat gedeponeerd. Na verloop van tijd wilde hij via de buurjongen toch wel graag weten hoe z’n geheime missie overgekomen was. En zo werd zijn identiteit onthuld. Het is niets geworden tussen die twee, maar ik herinner me nog wel de spanning en de grapjes die die ene roos met zich meebrachten.

Binnenkort is het weer Valentijnsdag. Ik verwacht nu geen roos op de deurmat. De dochters zijn de deur uit en de kleindochter die bij ons woont, is nog te klein voor dit soort acties (denk ik). Maar toch, hoe leuk zou het zijn om als verrassing bij iemand die je een warm hart toedraagt, of die je graag een glimlach bezorgt, iets op de mat te leggen? Stiekem, en zonder afzender te vermelden. Er moeten in deze corona-tijd toch genoeg mensen te bedenken zijn bij wie je het zou kunnen doen. Fijne en verrassende Valentijn gewenst!

 

Hubertien Oostdijk

Over wie Valentijn precies is zijn de meningen verdeeld, er komen een aantal heiligen in aanmerking. Zeer waarschijnlijk is hij de marteldood gestorven op 14 februari.

Over deze heilige wordt gezegd ‘dat hij terecht door mensen wordt vereerd, maar dat zijn daden slechts bij God bekend zijn’.

Uiteraard weet de commercie een dergelijke dag handig uit te buiten!

Maar liefde is een belangrijk onderwerp, niet alleen de liefde tussen geliefden, maar wat mij betreft een dag waarop we extra lief voor elkaar zijn en waarin we stil staan bij de liefde die God voor ons mensen heeft.

In deze tijd merk je dat de lontjes korter worden, de lockdown duurt voort, het licht aan het eind van de tunnel is nog zwak en we weten niet wanneer we weer een beetje terug kunnen naar een wat vrijere samenleving, daardoor zie je een toename van agressiviteit. Laten we 14 februari in het bijzonder en alle dagen van het jaar eerst eens tot 10 tellen voordat we beginnen te mopperen, te schelden, met de middelvinger omhoog wijzen etc. Dat zou heel wat ellende kunnen besparen!

Laten we elkaar niet meteen veroordelen, maar met respect behandelen, ieder mens is namelijk in de ogen van God een geliefd mensenkind! Ieder mens is de moeite waard, kostbaar in Gods ogen en onze opdracht is daarom om elkaar als kostbaar en waardevol te beschouwen. Niet alleen op 14 februari dus, maar alle dagen!

Ik wens u en ons allen een liefdevol vervolg van 2021 toe!