Bericht voor thuisblijvers, 11 juli

,

Deze week met het thema: Duurzaam

Zaterdag 11 juli: Arjen Hiemstra

Het is gek: alle bijwoorden die eindigen op ‘-zaam’ hebben iets zachts, iets kalms. De stukken vliegen er niet vanaf: duurzaam, langzaam, heilzaam, spaarzaam, mededeelzaam. Het gaat in alle gevallen voorzichtig, gestadig misschien en volhoudend, maar het zijn geen woorden die passen bij een grote evenementen, bij een spetterende party, een geweldige spreker of een imponerende persoonlijkheid. Dus ‘duurzaam’ is bereik je niet van het één op het andere moment.

In de Bijbel komt het woord één keer voor (in de Nieuwe Bijbelvertaling), in Spreuken 11,18: ‘het loon van een rechtvaardige is duurzaam’. Dat is nog al een uitspraak, dat ervaren we niet altijd. En zeker in de corona-tijd kun je er wel vragen bij hebben: mensen die zich aan de regeltjes houden en keurig anderhalve meter afstand houden, worden niet altijd beloond. Als je binnen blijft in het verpleeghuis en er komt ook werkelijk niemand op bezoek, dan kun je nog wel ziek worden.

Je kunt het Bijbelcitaat ook omdraaien: dúúrzaam is het loon van de rechtvaardige. En dan wordt zichtbaar dat het loon van de rechtvaardige niet onmiddellijk komt. En dat het geen kwestie is van grote woorden, grote daden en spetterende gebeurtenissen. De rechtvaardige opereert kalm. Hij zet een richting uit en houdt zich daar aan. Het duurt even. Misschien moet de rechtvaardige eerst wel het nodige ver-duren.

Het uiteindelijke loon is geen grote geldsom. Het is ook zelden een groot prestige of een buitenkansje. Wat overblijft zijn zachte waarden: trouw, liefde en zorg voor de ander. Daar wordt de wereld duurzaam beter van.

 

 

Zondag 12 juli: Een gebed van ds. W. van der Zee

 

Van U is de aarde, God, en dus van ons allen samen

In noord en zuid, in oost en west:

Houd de onrust in ons levend

dat wij deel uitmaken van een minderheid

die op kosten van de schepping

zich te goed doet aan wat Gij bestemd hebt voor alle mensen

En maak ons bereid te leren ons leven zo te herzien

dat wat wij het onze noemen

ook ten goede komt aan de meerderheid die minder heeft.

Bericht voor thuisblijvers, 10 juli

,

Deze week met het thema: Duurzaam

Vrijdag 10 juli: Pierre Eijgenraam

Onlangs heb ik een oude hobby weer opgepakt. Als middelbare scholier  was ik lid van de Christelijke Jeugdbond voor Natuurstudie. Elke zaterdagmorgen trokken we vanuit Harderwijk –waar ik ben opgegroeid- de natuur in: de Veluwe of de Flevopolders.

Vogels vormden altijd het hoofdmenu: mijn hele week was goed als ik een grauwe kiekendief had gezien of een bonte strandloper of een klapekster. Ook nu nog kan ik heel blij worden van een zilverreiger of het geluid van een koekoek, of wanneer ik de eerste gierzwaluwen weer boven mijn hoofd zie zweven.

Maar de natuurstudie van vroeger, dat was er tot voor kort niet meer bij. Twee jaar geleden heb ik me aangemeld bij RAVON –Reptielen, Amfibieën en Vissen Onderzoek Nederland.

Op het Rozendaalseveld heb ik nu mijn reptielenroute. Slalommend tussen nieuwsgierige honden door speur ik in de vegetatie naar de zandhagedis, de hazelworm en de gladde slang. Er zijn enkele honderden van zulke routes in het land, en door alle telresultaten bij elkaar op te tellen kunnen de onderzoekers zien hoe het met deze dieren gaat.

Soms vind ik wat en dan kom ik blij weer thuis. Maar even zo vaak blijkt het een deprimerende bezigheid te zijn. Klimaatverandering en stikstofoverschotten: ik zie voor mijn voeten hoe droog en verarmd de natuur er in onze streken bij staat. Van een afstand gezien is het nog altijd mooi, van dichtbij bekeken is het vaak om te huilen. Er moet echt iets gebeuren!

Ondertussen heb ik grote bewondering voor al die vogels die het iedere lente toch weer proberen om een nest te bouwen en jongen groot te brengen. En voor de hagedissen en de slangen die de moed erin houden. Nou ik nog!

Bericht voor thuisblijvers, 9 juli

,

Deze week met het thema: Duurzaam

Donderdag 9 juli: Monique Maan

Op het moment dat ik dit schrijf, is het bijna 1 juli – het moment waarop er in Arnhem echt serieus werk gemaakt gaat worden van gescheiden afval inzamelen. Voor de één iets waar ze al jaren mee bezig is, voor de ander een nieuw terrein, want alles kon tot nu toe toch wel lekker makkelijk in die gratis ondergrondse container. De reacties zijn daarom ook verschillend en het is spannend hoeveel afval er door de stad gaat zwerven. Maar ik vind het mooi en belangrijk dat we deze stap zetten. Het maakt ons bewust van alles wat we weggooien en kennelijk is geld nog steeds de beste aanjager om tot dit bewustzijn te komen. Het zij zo.

In de kerk verbinden we de zorg om de schepping met God. Deze wereld is ons toevertrouwd om op een goede manier te gebruiken en te bewaren en zo door te geven aan wie na ons komen dat ook zij tijd van leven kunnen hebben. Op internet las ik in dat verband dit gebed en ik geef het graag aan u door:

9

Keer ons om, God, zoals de aarde zich keert

van nacht naar dag, van dag naar nacht.

Van ons egoïsme: keer ons om, God.

Van onze dwaasheid: keer ons om, God.

Naar gerechtigheid: keer ons om, God.

Naar liefde: keer ons om, God.

Zoals de aarde zich keert van nacht naar dag,

van dag naar nacht: keer ons om, God.

 

(Ruth Burgess, in ‘Meditatief leven, hart voor de schepping’)

Bericht voor thuisblijvers, 8 juli

,

Deze week met het thema: Duurzaam

Woensdag 8 juli: Hubertien Oostdijk

In het Scheppingsverhaal wordt ons gezegd ‘bevolk de aarde en breng haar onder je gezag: heers over de vissen van de zee, over de vogels van de hemel en over alle dieren die op de aarde rondkruipen’. Wij mensen hebben van dat heersen, overheersen gemaakt. Wij hebben de aarde uitgebuit, bevuild.

Maar God bedoelde dat de mens verantwoordelijk is en aansprakelijk wordt gesteld. De mens is dus verantwoordelijk voor al het onheil wat de aarde aangedaan is,  vervuiling, uitbuiting, klimaatsveranderingen en noem maar op. Daar kunnen we God niet de schuld van in de schoenen schuiven, we doen het onszelf en vooral hen die na ons komen aan. En laten we ons dat terdege blijven realiseren.

Gelukkig zie je ook kenteringen, mensen die beseffen dat het anders moet en anders kan. Het is mogelijk om duurzamer te leven en natuurlijk niet alles hebben we als mensen in de hand, we zijn afhankelijk van wat regeringen besluiten over stikstofuitstoot, over Pfas, over milieuvraagstukken. Maar we kunnen natuurlijk wel bewust stemmen op een partij die milieu hoog in het vaandel heeft.

Het is te makkelijk om te zeggen, wij kunnen niets. Wij mensen worden aansprakelijk gesteld. Wij zijn er zelf verantwoordelijk voor dat wij ons afval goed scheiden bijvoorbeeld, waarom ligt er toch altijd zoveel troep naast de containers buiten? Vertikken we het om 80 eurocent te betalen voor een zak? Overigens wie goed scheidt heeft veel minder restafval en is dus goedkoper uit. Goed scheiden thuis, maar ook in onze kerken bijvoorbeeld, volgens mij kan dat in Arnhem Zuid nog wel beter!

Bericht voor thuisblijvers, 7 juli

,

Deze week met het thema: Duurzaam

Dinsdag 7 juli: Margriet Kok

Ons huis is opgeruimd. We waren druk bezig met ontspullen. Kinderspeelgoed hebben we weggebracht. Oude kampeerspullen zijn naar de Switch. Boeken staan in een weggeefkastje. Een oude stofzuiger is weg. De schoenen die ik amper draag omdat ze niet lekker zitten, zijn naar de Kledingbank gebracht. Het geeft zo’n opgeruimd  gevoel de stap te kunnen zetten om spullen weg te doen.  En dat deze spullen ook daadwerkelijk een andere bestemming krijgen. Trots ben ik dat er meer ruimte is!

En ik ben niet de enige die in deze corona periode opruimt. De gemeente Arnhem houdt zelfs een actie dat ze bij je langs willen komen om grof vuil op te halen. De avond van te voren moet alles klaar op de stoep staan. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik het de afgelopen maanden niet kon laten om langs de straten te struinen en te kijken of er mooie spullen buiten stonden. En het bleef niet bij kijken. Zo scoorde ik een dekenkist en tuinstoeltjes van het merk Thonet. En nadat ze zijn opgeknapt heb ik er weer een bestemming voor. ..

Tegelijkertijd stel ik me de vraag: waarom doe ik dit? Eerst opruimen omdat ik teveel heb. Maar ondertussen haal ik weer spullen in huis, terwijl ik genoeg heb. Is het hebzucht? De kick om thuis te veranderen? Ben ik wel duurzaam bezig?

Ik sus mezelf met de gedachte dat het niet om nieuwe spullen gaat. Immers de spullen krijgen een tweede leven. En bovendien ik geniet van het opknappen van de ‘nieuwe’ spullen. Dat is toch duurzaam van de dingen genieten?

Bericht voor thuisblijvers, 6 juli Thema: Duurzaam

,

Beste lezers,

Voor deze week hebben we het thema ‘duurzaam’ gekozen. ‘Goedkoop is duurkoop’ zie mijn moeder wel eens. Een van mijn zonen gaat deze zomer met vrienden kamperen. Gisteren heb ik een tentje voor hem gekocht in de voormalige Rijnhal. Voor 25 Euro heb je er al één. Toen ik zo oud was als hij nu, kocht ik ook een tentje. Ik weet nog dat het 400 gulden kostte, maar ik heb het bijna twintig jaar gebruikt. Ben benieuwd hoe lang dit tentje zal meegaan…

Ik associeer duurzaam ook met ‘langzaam’: voedsel van planten en dieren die nog de tijd hebben gehad om te groeien, kleding en spullen die je niet na een paar maanden alweer weggooit, maar een half, of een heel leven meegaan… Dat is in onze tijd een luxe geworden.

 

De aarde leert mij stilte

als ik de grassen zie die stil gevuld zijn met licht.

De aarde leert mij lijden

zoals oude stenen lijden om wat ze weten.

De aarde leert mij nederigheid

met de bloesems die nederig beginnen.

De aarde leert mij zorg

zoals de moeder die voor haar jongen zorgt.

De aarde leert mij moed

in de vorm van de boom die alleen staat.

De aarde leert mij beperking

als ik de mier zie die over de grond kruipt.

De aarde leert mij vrijheid

zoals de adelaar die hoog aan de hemel zweeft.

De aarde leert mij loslaten

wanneer de bladeren vallen in de herfst.

De aarde leert mij hernieuwd leven

in het zaad dat in de lente weer opkomt.

De aarde leert mij mijzelf vergeten

zoals gesmolten sneeuw zijn bestaan vergeet.

De aarde leert mij vriendelijkheid en mildheid herinneren

zoals droge velden in de regen huilen.

 

Uit Noord-Amerika, tekst van de inheemse bevolking

 

Maandag 6 juli: Marieke Fernhout

Bij duurzaam denken we vaak meteen aan ‘dingen’, zoals bijvoorbeeld kleding die langer mee moet gaan dan één seizoen, of apparaten die gerecycled worden. Maar duurzaam gaat daarbij ook altijd over mensen en ik moest meteen aan mijn lievelingsbijbelboek Ruth denken. Ruth komt als weduwe uit een vreemd land met haar, eveneens verweeuwde, schoonmoeder Noömi mee naar Noömi’s geboorteplaats Bethlehem. Daar is de oogst in volle gang en volgens Israëls ‘grondwet’, de Tora, mogen weduwen, wezen en vreemdelingen achter de maaiers aanlopen en de korenaren die uit hun schoven vallen oprapen (Leviticus 19: 9-10). Zo zullen ook deze kwetsbaren brood op de plank hebben en zo heeft de Eeuwige het ook bedacht voor zijn land en zijn volk: daar zal niemand van honger omkomen en niemand aan zijn of haar lot worden overgelaten. Sociale wetgeving avant la lettre. En zo zien we Ruth, achter de maaiers aanlopend, in het onderhoud voorzien van haar schoonmoeder en zichzelf. Hoe duurzaam is dat?! Er wordt geen enkele korenaar verspild én er wordt geen enkel mensenleven prijsgegeven aan de verlorenheid, waar zij of hij ook vandaan komt en of die komst nu vrijwillig was of niet. Misschien zou de bijbel, in elk geval dit Bijbelboek, verplichte kost moeten zijn voor politici die zich met vluchtelingenzaken bezighouden…

Bericht voor thuisblijvers, 4 juli en zondag

,

Zaterdag 4 juli: Taco Bos

‘Wat een lefgozer!’ reageerde een omstander, toen de Amsterdamse marktkoopman opeens zijn kraam verliet, een tasjesdief achternaholde, hem de tas uit handen rukte en deze teruggaf aan de oude dame. Lefgozer: een pakkende beschrijving en een prachtig Jiddisch woord. Een lefgozer is dapper, een tikje overmoedig, met het hart op de juiste plaats.

Vaak zien we lef als uitzonderlijke eigenschap. Jezus had lef, toen hij het opnam tegen geldwisselaars in de tempel. Maar volgens de theoloog Paul Tillich (1886-1965) is lef iets voor ons allen. Ieder mens ontvangt moed. En ieder is tot moed geroepen. Tillich spreekt over: ‘Courage to Be’. Moed om te zijn. Levensmoed.

Levensmoed, dat is voor niemand vanzelfsprekend. Bij Pro Persona ken ik mensen die dagelijks langs de afgrond scheren van doodsverlangen, wanhoop, depressie. Dan is levensmoed een haast bovenmenselijke opgave. Maar het gebeurt ons allemaal weleens, dat moed of vertrouwen ons ontglippen. Of dat je innerlijk afhaakt, je niet engageert of op wilt bloeien. Durf te leven, zou Tillich zeggen. Neem je plek in. Je mag er zijn.

Tillich ziet God als bron van levensmoed. Hij noemt God ‘the Ground of Being’: de basis van alle zijn. Uit die diepste grond, mag ieder schepsel levensmoed en bestaansvertrouwen putten. En Jezus? Die ziet Tillich als ‘the New Being’. Gods nieuwe mens, niet door angst bevangen. Steeds weer, ook in deze coronatijd, bezielt Jezus mensen tot moed en nieuw leven. Niet oneerbiedig bedoeld, wil ik hem zien als Gods ultieme lefgozer, die ons voorgaat op de weg van levensmoed.

 

Door een misverstand waren er vorige week acht bijdragen over ‘kleur’. De tekst van Hubertien Oostdijk had u nog tegoed, die vindt u hieronder.

 

Zondag: Hubertien Oostdijk over kleur

Kunt u ook zo genieten van alle kleuren om u heen? Van de bloemen die bloeien in de mooiste kleuren en kleurtinten, van de zon die ervoor zorgt dat kleuren nog mooier uitkomen…

Ook in de bijbel worden kleuren genoemd. De regenboog is daarvan wel het duidelijkste voorbeeld. In het deuterocanonieke boek ‘wijsheid van Jezus Sirach’ staat: ‘Kijk naar de regenboog en prijs zijn maker, hij is zo sierlijk in zijn helderheid’ (Sirach 43:11).

De regenboog is voor veel mensen een teken van hoop. God belooft immers aan Noach dat Hij nooit meer de aarde zal vernietigen en dat Hij steeds als de boog verschijnt zal denken aan zijn eeuwigdurend verbond wat Hij met de mensen sloot. De regenboog staat ook symbool voor diversiteit, al die verschillende kleuren, al die verschillende mensen. Voor God is ieder mens uniek en hoort iedereen erbij, ongeacht ras of geaardheid.

In mijn eigen leven heb ik het een paar keer ervaren, juist op momenten dat ik het moeilijk heb, of op momenten dat ik het even niet meer zie zitten, verschijnt er een boog in de wolken en altijd weer denk ik dan aan God die ook mij niet loslaat en krijg ik kracht om verder te gaan. Dat wens ik u allen ook toe. En laten we als er geen boog in de wolken is, vooral maar genieten van alle mooie kleuren om ons heen!

 

Hubertien Oostdijk

Bericht voor thuisblijvers, 2 en 3 juli

,

Thema: Lef

Donderdag 2 juli: Monique Maan
Bij het woord ‘lef’ denk ik aan één van mijn dochters. Toen we naar Arnhem verhuisden, kwam ze op haar nieuwe school in groep 6. En ze werd daar direct geconfronteerd met een nare situatie: er was een groepje populaire meisjes, en er was een meisje dat systematisch door dat groepje gepest werd. We hoorden verhalen over gymkleren die verstopt werden, het meisje dat ‘toevallig’ tegen een gloeiende verwarming werd geduwd enz. Het populaire groepje wilde onze dochter graag in hun midden opnemen, maar onze dochter kon het ook goed vinden hun slachtoffer.
Terwijl wij als ouders ons afvroegen wat te doen en hoe dit aan te pakken (contact opnemen met school? contact zoeken met ouders? en wat was wel of niet in het belang van onze dochter?), had dochter allang bedacht wat zij ging doen. Een paar weken later was ze jarig en voor haar feestje nodigde ze beide partijen uit. Wij vonden het wel een beetje spannend, maar door de vanzelfsprekend waarmee onze dochter dit deed, accepteerde iedereen de uitnodiging. Het feestje was gezellig en verliep in goede orde, al was het helaas ook weer niet zo dat er na dit feestje nooit meer gepest werd. Daarvoor is meer nodig geweest. Maar onze dochter heeft er wel een goede en belangrijke stap in gezet.
Het lef om te doen wat zij vond dat gedaan moest worden, zonder zich te laten hinderen door wat anderen ervan vonden of wat er moeilijk zou kunnen zijn, is me tot op vandaag (bijna 20 jaar later) bijgebleven.

Vrijdag 3 juli: Elsje Pot
Durven, moed hebben, lef, waarschijnlijk ben ik niet de enige die deze week vertelt dat het een jiddisch woord is, in het Hebreeuws is lef/v hart. Ik ben niet echt ondernemend in de zin van spannende reizen willen maken, maar misschien heb ik wel een beetje lef. Ik doe wel mijn mond open over zaken die me na aan het hart liggen.
Al schrijvende bedenk ik me: geloof is ook iets dat me na aan het hart ligt. En ik vraag me af: heb ik het lef om er frank en vrij over te praten? Ja, als ik mijn werk als predikant doe, maar als ik niet werk, in contact met familie, vrienden, kennissen, buren, en al die andere mensen, die ik ontmoet? Ik moet u bekennen dat ik daar dikwijls het lef niet voor heb en ik ben niet de enige. Natuurlijk praat ik er wel over, maar vooral omdat ernaar gevraagd wordt. Als mensen horen dat ik predikant ben, worden er vragen gesteld, vooral over wat ik zoal doe, maar ik realiseer me nu dat ik in zo’n gesprek dan niet vol vuur voor de inhoud ga.
De laatste jaren laat ik in gesprekken merken dat ik geloof, maar ik vraag me af: doe ik dat ook met lef, spreekt mijn hart dan ook mee, kunnen mensen aan mij zien dat het mij raakt? Over geloof praten kan ook heel afstandelijk en theoretisch, over verhalen uit de bijbel bijvoorbeeld. Een beetje meer lef zou geen kwaad kunnen.

Bericht voor thuisblijvers, 29, 30 juni en 1 juli

,

Thema: Lef

Voor deze week is het thema ‘lef’. Dat woord komt uit het Hebreeuws en betekent ‘hart’. In het hedendaagse taalgebruik heeft het de betekenis ‘durf’ of ‘moed’ gekregen. Marieke Fernhout pleit ervoor die twee begrepen vooral samen te houden.

Ook andere aspecten van het begrip ‘lef’ komen aan de orde.

We wensen u weer veel leesplezier!

Pierre Eijgenraam en Arjen Hiemstra, redactie

 

De legende van de sleutel

Volgens een oude legende waren de engelen niet blij toen God de mens had geschapen. Ze wilden vooral dat de mens op de aarde zou blijven en niet zou terugkeren naar de hemel. ‘We moeten de hemel afsluiten’, zei Michael. ‘Maar waar laten we de sleutel dan?’ zei Gabriel. ‘Op een plek waar de mensen hem niet kunnen vinden’, zei Rafaël.

Een van de engelen stelde voor om de sleutel op de bodem van de diepste oceaan te leggen. Een andere engel dacht aan de top van de hoogste berg. Weer een ander dacht aan een grote zandwoestijn of een afgelegen eiland. ‘De mensen zijn slim’ zei Gabriel. ‘Waar je hem ook verstopt, ze zullen hem vinden’.

‘En als we hem verstoppen in het hart van de mens? ‘ stelde een engel voor.

Toen sprak God: ‘Dat is niet een plek waar de mensen makkelijk zullen gaan zoeken. Maar laten we wel afspreken: als ze hem vinden, dan zullen ze hier welkom zijn!’

 

Naverteld uit: Erich Kaniok, Sleutels tot het hart, verhalen en parabels uit Oost en West, uitgeverij Asoka

 

Maandag 29 juni: Marieke Fernhout

‘Lev’ is het Hebreeuwse woord voor ‘hart’. Ik vond een mooie beschouwing over de betekenis van dit woord in het Nieuw Israëlitisch Weekblad van 11 september 2015, van de hand van hoofdredacteur Esther Voet. Hieronder enkele passages uit dit artikel.

“Lef heeft een specifieke inhoud: het is wat je nodig hebt om angst te overwinnen. Immers, als je geen angst kent, waarvoor zou je dan moed nodig hebben? Maar moed is niets, inhoudsloos, wanneer het zonder hart komt. Lef zonder hart is niets meer dan streven naar macht en bevestiging van het eigen ego.

Lef gecombineerd met lev is een onoverwinnelijke combinatie. Moed verenigd met het hart verwoordt tenminste authenticiteit. […]

Zijn we lef? Of zijn we lev? En wie zouden wij kunnen zijn als we beide zouden verenigen? Wat zouden we dán nog meer voor de wereld kunnen betekenen?”

 

Dinsdag 30 juni: Margriet Kok

Het lef van Lydia

Lydia werd bedreigd. Voor haar veiligheid moest deze Keniaanse verdediger van mensenrechten onderduiken. Om even op adem te komen verbleef Lydia een paar maanden als Shelter City gast in Nijmegen. In 2018 ontmoetten mijn vriendin Mieke en ik haar in Nairobi. Lydia verdedigt de sociaal economische en democratische rechten in Kenia. Zij heeft het lef om met gevaar voor eigen leven samen met lokale instanties op te komen voor betere rechten voor boeren. De boeren die de grond bewerken bezitten het land niet namelijk niet vanwege koloniale wetten. ‘Ook al bewerkt jouw familie vijftig jaar de grond. Je kan het van de ene op de andere dag kwijt raken.’ Lydia stelt de oneerlijke verdeling van het irrigatiewater ook aan de kaak. Door deze activiteiten komt Lydia regelmatig in botsing met regeringsinstanties die geen rekening houden met de belangen van de lokale bevolking. Lydia, als voorvechtster van de democratie zat ook in de commissie die moest toezien op eerlijke verkiezingen in Kenia. Vanwege het opkomen voor deze rechten is ze meerdere malen mishandeld en met de dood bedreigd. Ze moest voor haar veiligheid onderduiken en voelt zich nog steeds onveilig.

Het was enorm confronterend om haar verhaal te horen. In haar onderduikadres te zijn waar Lydia verblijft om zo het gevaar te ontlopen. En dit alles alleen omdat zij op een vreedzame manier, de rechten van andere Kenianen aan de kaak durft te stellen. Dit zal me altijd bij blijven. En ik bewonder haar moed en veerkracht om ondanks het gevaar dat ze loopt, op te komen voor een rechtvaardige samenleving. Dat is LEF!

 Ga, je bent gezonden

Om de kastanjes uit het vuur te halen

Heb het lef om de waarheid

te spreken

zelfs al is het soms verleidelijk om

met de massa te zwijgen.

 

Woensdag 1 juli: Joost Röselaers

De Italiaanse filosofe Elena Pulcini schrijft over de nieuwe toenemende behoefte aan gemeenschap als een product van de globalisering. De globalisering creëert een ambivalent proces. Op wereldschaal wordt alles meer universeel, homogeen en gestandaardiseerd, maar op lokaal niveau nemen fragmentatie en verschillen tussen mensen juist toe. Oude zekerheden vallen uit elkaar en de roep om een nieuwe identiteit klinkt. Mensen willen ergens bij horen, en zoeken naar ruimtes waar zij zichzelf in anderen herkennen, zich met elkaar solidair kunnen voelen en naar gedeelde doelen kunnen streven.

Deze roep om gemeenschap is vaak sterk emotioneel en niet zonder gevaar. Mensen kunnen zich rondom allerlei gevoelens en verlangens groeperen, zoals bijvoorbeeld onzekerheid, angst en heimwee naar hoe het vroeger was. Zij verklaren zich  solidair aan elkaar door verontrustende anderen buiten te sluiten, een gezamenlijke vijand als bindmiddel. Wij lijken op elkaar, delen bepaalde gewoontes en waarden en daarom houden wij van elkaar, wij sluiten verschillen buiten. Excessen en gewelddadigheid liggen op de loer.

Tegenover deze angstverbanden hebben wij gemeenschappen-met-lef (moed – coeur – lev) nodig, aldus Pulcine. Gemeenschappen die de sprong naar de ander centraal durven te stellen in de formulering van de eigen identiteit Ik Ben Omdat Wij Zijn – om zelf te kunnen zijn  hebben wij elkaar nodig. 

In haar boek Men in Dark Times schrijft Hannah Arendt dat wij zelfs in de meest donkere tijden het recht hebben om enige verlichting te verwachten. ‘Deze verlichting zal minder van theorieën en concepten komen, dan wel van het onzekere, flikkerende en vaak zwakke licht dat sommige mannen en vrouwen, in hun leven en werken onder bijna alle omstandigheden aansteken en uitstralen over de tijd die hen op aarde gegeven is.’

Gemeenschappen-met-lev willen oefenplaatsen zijn van geloof, hoop en liefde waar iedereen welkom is. Oefenplekken voor de moed om kwetsbaar te zijn om samen lichten aan te kunnen steken in tijden van ontregeling

 

Bericht voor thuisblijvers, 28 juni

,

Deze week met het thema kleur:

Zondag 28 juni: Monique Maan

In februari 2019 was er in de Diaconessenkerk een dienst met als thema ‘Geef het leven kleur’. We vierden de doop van een klein meisje; haar moeder en oma hadden de kerk mooi versierd.

Op de foto zie je de gekleurde doeken en op zondagmorgen was het verder aangevuld met bloemen in allerlei kleuren:

 

 

Bij het gebed om ontferming staken we een paarse, een grote, een rode en een witte kaars aan met licht van de Paaskaars, met daarbij de volgende tekst:

 

Wij bidden God of Hij bij ons wil zijn:

In het paars van de pijn, het paars van alle grote en kleine dingen die ons bang of bezorgd maken, om grote en kleine mensen voor wie het leven moeilijk is, omdat ze geen veilige plek hebben om te wonen, geen mensen die voor hen zorgen, het paars van rouw en verdriet.

In het groen van leven en groei, van blaadjes aan de bomen en bloemen de bloeien. Daarom ook deze kaars, het groen van hoop en verlangen naar het goede.

In het rood van liefde en vriendschap, van bezieling en inspiratie, het rood dat staat voor alles wat ons in beweging houdt en vrolijk maakt.

In het wit van het licht waarin wij staan, als kinderen van God, het licht dat onthult en verheldert, het licht dat zicht geeft en de weg wijst.

Omwille van alle kleuren van ons leven, bidden wij tot u God: wees ons nabij. Amen.

 

 

 

Een paar regels uit een Deens liedje:

‘Ik wil de dag blauw verven

met een zonnestraaltje er doorheen.

Kiezen voor het licht in plaats van schaduw,

mijzelf een duwtje in de rug geven

en in alles geloven, zelfs in het geluk!’