door Hubertien Oostdijk

Bij het woord licht denk ik meteen aan het binnenbrengen van de Paaskaars in een donkere kerk, tijdens de Paaswake. Eén klein vlammetje licht, een vlammetje hoop en met het aansteken van onze wake kaarsjes aan dat ene vlammetje neemt het licht toe en hopelijk de hoop ook! Met de tekst daarbij: ‘licht, licht, alles is licht geworden’. En dan met onze wakekaarsjes aan, de kerk uit, zingend: ‘Licht dat ons aanstoot in de morgen’, met vooral de regels ‘Licht, kind in mij, kijk uit mijn ogen of ergens al de wereld daagt waar mensen waardig leven mogen en elk zijn naam in vrede draagt’. Mooi!

Het was een sport van sommige gemeenteleden om hun wakekaarsje brandend mee naar huis te nemen om daar hun eigen huispaaskaars mee te kunnen ontsteken… maar het gebeurde nog wel eens dat de wind spelbreker was!

Juist in deze donkere vaak grijze dagen verlang je naar licht en ben je blij met iedere opklaring, met ieder zonnetje. Want het duurt in januari nog zo lang voordat je iets merkt van het lengen van de dagen. Licht, we kunnen niet zonder en we verlangen er in deze maand zo naar. En nu nog extra vanwege de lockdown, met al die dichte winkels, scholen en noem maar op. Ik hoop van harte dat we richting voorjaar, zomer ook werkelijk wat licht mogen ervaren, meer licht van buiten, vermindering van corona, toename van mensen die gevaccineerd zijn en versoepeling van de regels. Wat zal dat een vreugde, een lichtpunt zijn, teken van hoop.

Tot die tijd zullen we ervan moeten dromen en er in onze huizen van moeten zingen.

#blijfinmijnliefde

#blijfinmijnliefde. Dat is de oproep die in 2021 centraal staat tijdens de Week van gebed voor eenheid van christenen. Het is een oproep van Jezus Christus zelf uit het evangelie volgens Johannes. Zusters uit de oecumenische kloostergemeenschap in Grandchamp (Zwitserland) wijzen op de verbondenheid met Christus als bron van de vrucht van eenheid. Deze gemeenschap, die het materiaal van de gebedsweek dit jaar voorbereidde, wijdt zichzelf al sinds haar ontstaan aan eenheid en gebed.

Tijdens de Week van gebed voor eenheid bidden wereldwijd miljoenen christenen mee. Zoals elk jaar doen we ook in Arnhem hier van harte aan mee. Vanuit onze plaatselijke Raad van Kerken en Hart voor Arnhem zijn verschillende kerken benaderd om invulling te geven aan momenten van gebed. Wilt u overwegen om juist in deze week eens aan te sluiten bij een kerk waar u normaal gesproken niet naartoe gaat? In het kader van de eenheid, bevelen we dat natuurlijk van harte aan!

Door samen te bidden ervaren we eenheid. Tegelijk tonen we verantwoordelijkheid voor anderen door de problemen van de samenleving in de voorbeden een plek te geven. Zo hopen we ook bij onze bijeenkomsten concreet stil te staan bij de zorgen en noden van onszelf en onze mede-Arnhemmers.

Thema
Het thema #blijfinmijnliefde verwijst naar een uitspraak van Jezus Christus uit Johannes 15. Hij zegt daar tegen zijn discipelen: ‘Blijf in mijn liefde en je zult veel vrucht dragen.’ Hij blijft in de liefde van de Vader en wil niets liever dan die met ons delen. Hiervoor gebruikt Hij het beeld van de wijnstok. Hij is de wijnstok en de Vader de wijnbouwer. Die snoeit ons en maakt ons heel, zodat wij hem kunnen eren en vrucht dragen. Vrucht die zichtbaar wordt in eenheid. Dat is wat we hopen dat er in deze Week van gebed voor eenheid gebeurt. Per dag in de Week van gebed zal een gedeelte van Johannes 15 centraal staan, zo is de week onderverdeeld in deelthema’s.

Praktisch
Ondanks de huidige situatie, die we mogelijk allemaal anders ervaren, doen we ons best om het in goede banen te leiden. Het is elk jaar weer heel bijzonder wat er in beweging komt. Voor de week van 17 tot 24 januari 2021 zijn er maar liefst 14 vieringen en gebedsmomenten in voorbereiding.

We zijn dankbaar voor alle toezeggingen van kerken. Er zijn meer kerken in Arnhem dan in ons weekschema passen. We hopen natuurlijk dat veel Arnhemse christenen meedoen. Voelt u zich vooral ook welkom als uw eigen kerkelijke gemeenschap dit jaar niet in het schema voorkomt! Voor sommige avonden moesten we keuzes maken, waarbij we zo goed mogelijk recht hebben willen doen aan de breedte van het kerkelijk spectrum.

De meeste bijeenkomsten kunnen bezocht worden. In een aantal gevallen is daarvoor aanmelden noodzakelijk en een enkele gebedsuren zijn alleen online te volgen. Via livestreaming op internet kan naar verwachting aan een groot deel van de bijeenkomsten meegedaan worden. Hoe fijn is het dat we in deze tijd zulke technische mogelijkheden ter beschikking hebben!

Voor adressen, aanmelden en livestream wordt een site ingericht: www.weekvangebedarnhem.nl

Hier worden ook eventuele komende wijzigingen bijgehouden. Dus: voor iedereen die mee wil doen… houdt deze website goed in de gaten!

Vanwege de oproep om zoveel mogelijk thuis te blijven en alleen echt noodzakelijke ‘boodschappen’ te doen, stoppen wij voor zo lang als het nodig is ook met het openstellen van de kerk. Zodra het weer verantwoord is, zullen we dit initiatief herstarten.
Wilt u een gesprek, dan kan dit via de wijkpredikanten, de stadspredikant: elsje.pot@pgarnhem.nl of Hart voor Zingeving, zie de website voor gegevens: www.d3rdeverdieping.nl
Nu dus even niet:
Elke dinsdag tussen 12.00 en 14.00 uur is er gelegenheid om tot rust te komen in de Koepelkerk. De kerk is open, je kunt binnenlopen, een kaarsje branden en een paar minuten of veel langer stil zijn om je te bezinnen, om ruimte te maken in je hoofd, om gewoon even niets te hoeven. Als de maatregelen rond corona versoepelen zullen er in de toekomst ook middagpauze-vieringen worden gehouden, tot het zover is, ben je welkom om stil te worden. Dit is een gemeenschappelijk initiatief van de Koepelkerk en de Protestantse Gemeente Arnhem.
Koepelkerk, Jansplein 60
elke dinsdag van 12.00 – 14.00 uur

Op maandag 21 december 2020 komen een aantal gemeenteleden van Hervormde Gemeente ‘De Rank’ én een aantal teamleden van ‘Prijs met Johannes de Heer’ naar de Bonifatiuskerk in Elden (gem. Arnhem) om voor u een ONLINE Kerstzang op video op te nemen.

Deze videomontage komt op 24-12 (Kerstavond) online beschikbaar zodat u thuis van harte mee kunt zingen (iets dat in de kerk momenteel t.g.v. het coronavirus niet kan).

LET OP: Alleen de medewerkenden zijn in de kerk aanwezig!!!
De video is vanaf 24-12 te vinden op de website van ‘De Rank’ en op het YouTube-kanaal van ‘Prijs met Johannes de Heer’.

De poster met alle informatie vindt u hier

Elke vrijdagmiddag om 12.30 uur is er in de Waalse kerk een korte bijeenkomst waarin gebeden wordt om vrede en verzoening. Op veel plaatsen in Europa, maar ook in andere werelddelen wordt er rond het middaguur gebeden  voor vrede en verzoening. Zo vormen de deelnemers aan deze bijeenkomsten een wereldwijde gebedskring op de vrijdag…

 

door Hubertien Oostdijk

Bij het woord licht denk ik meteen aan het binnenbrengen van de Paaskaars in een donkere kerk, tijdens de Paaswake. Eén klein vlammetje licht, een vlammetje hoop en met het aansteken van onze wake kaarsjes aan dat ene vlammetje neemt het licht toe en hopelijk de hoop ook! Met de tekst daarbij: ‘licht, licht, alles is licht geworden’. En dan met onze wakekaarsjes aan, de kerk uit, zingend: ‘Licht dat ons aanstoot in de morgen’, met vooral de regels ‘Licht, kind in mij, kijk uit mijn ogen of ergens al de wereld daagt waar mensen waardig leven mogen en elk zijn naam in vrede draagt’. Mooi!

Het was een sport van sommige gemeenteleden om hun wakekaarsje brandend mee naar huis te nemen om daar hun eigen huispaaskaars mee te kunnen ontsteken… maar het gebeurde nog wel eens dat de wind spelbreker was!

Juist in deze donkere vaak grijze dagen verlang je naar licht en ben je blij met iedere opklaring, met ieder zonnetje. Want het duurt in januari nog zo lang voordat je iets merkt van het lengen van de dagen. Licht, we kunnen niet zonder en we verlangen er in deze maand zo naar. En nu nog extra vanwege de lockdown, met al die dichte winkels, scholen en noem maar op. Ik hoop van harte dat we richting voorjaar, zomer ook werkelijk wat licht mogen ervaren, meer licht van buiten, vermindering van corona, toename van mensen die gevaccineerd zijn en versoepeling van de regels. Wat zal dat een vreugde, een lichtpunt zijn, teken van hoop.

Tot die tijd zullen we ervan moeten dromen en er in onze huizen van moeten zingen.

door Arjen Hiemstra

Deze week ben ik met mijn echtgenote een paar dagen op het Waddeneiland Vlieland. Het aardige van de wadden is dat het licht er altijd weer anders is. Soms is de zon fel, andere momenten is het gedempt door de wolken en alles er tussenin. En de kleuren verschuiven ook voortdurend. Het strand is grijs tot lichtbruin, de duinen zijn geel tot groen, in de kwelder is alles veel donkerder. En als de zon dan ook nog mooi ondergaat in de zee, komt er ook nog oranjerood bij van de zonsondergang.

Al dat licht verandert ook wel als ik in Arnhem ben, alleen valt het me dan niet zo op. De stad schreeuwt om aandacht door wat er gebeurt, door het verkeer dat raast, de mensen die mij aanspreken, het werk dat gedaan moet worden. Dat het licht zo verandert valt me pas op als ik het waddengebied bezoek. En dan verbaas ik mij erover. Elke keer weer: “Kijk: zoveel kleuren grijs daar in het water van de branding!”

En dan bedenk ik me weer: zo gaat het dus met ons mensen. We vergeten goed te kijken, we zien niet wat er is, in de waan van de dag zien we niet hoe elke dag het licht naar ons toekomt. We zijn zo druk met onze eigen dingen, dat we het licht waarin God ons toelacht, over het hoofd zien en opgaan in onze eigen drukte.

En na zo’n week weet ik het weer: ik moet beter opletten. En me verbazen. Over al dat goede licht, dat ondanks alles weer tot ons komt.

Groeten van Vlieland!

door Johannes Kon

‘Licht, kind in mij, kijk uit mijn ogen of ergens al de wereld daagt, waar mensen waardig leven mogen en elk zijn naam in vrede draagt…’. Dit en andere liederen van Huub Oosterhuis hebben mij sedert 1979 erg geraakt. En dat doen ze nog steeds; zelfs op mijn laatste dag.

Ik noem dat jaartal, omdat toen in het vormingscentrum ’t Dackhues in Huissen de fundamenten werden gelegd voor de Basisgroep Arnhem.

Als co-founder naast Nelleke, Emmy en Maria Bouman –mijn latere schoonmoeder (ja, de weduwe van) -mocht ik de overgang naar pand ‘Parkstraat 35’ meemaken, de dociele lekengemeenschap van de Dominicaanse broederschap; werd uiteindelijk van hogerhand verboden.

Die Basisgroep Arnhem (1979 – 2001) vormde mijn entree in de Raad van Kerken Arnhem (we waren daar slechts “waarnemer”) en toch heb ik daar mijn ‘carrière’ mogen maken : secretaris, vice voorzitter, voorzitter.

Dus ja, ik ben schatplichtig aan het fenomeen oecumenische  Basisgroep toen (en nu – lid van de Basisgroep Baarn Soest).

Maar wel telkens het Licht zelf aan-  en uitdoen.

door Hubertien Oostdijk

Bij het woord licht denk ik meteen aan het binnenbrengen van de Paaskaars in een donkere kerk, tijdens de Paaswake. Eén klein vlammetje licht, een vlammetje hoop en met het aansteken van onze wake kaarsjes aan dat ene vlammetje neemt het licht toe en hopelijk de hoop ook! Met de tekst daarbij: ‘licht, licht, alles is licht geworden’. En dan met onze wakekaarsjes aan, de kerk uit, zingend: ‘Licht dat ons aanstoot in de morgen’, met vooral de regels ‘Licht, kind in mij, kijk uit mijn ogen of ergens al de wereld daagt waar mensen waardig leven mogen en elk zijn naam in vrede draagt’. Mooi!

Het was een sport van sommige gemeenteleden om hun wakekaarsje brandend mee naar huis te nemen om daar hun eigen huispaaskaars mee te kunnen ontsteken… maar het gebeurde nog wel eens dat de wind spelbreker was!

Juist in deze donkere vaak grijze dagen verlang je naar licht en ben je blij met iedere opklaring, met ieder zonnetje. Want het duurt in januari nog zo lang voordat je iets merkt van het lengen van de dagen. Licht, we kunnen niet zonder en we verlangen er in deze maand zo naar. En nu nog extra vanwege de lockdown, met al die dichte winkels, scholen en noem maar op. Ik hoop van harte dat we richting voorjaar, zomer ook werkelijk wat licht mogen ervaren, meer licht van buiten, vermindering van corona, toename van mensen die gevaccineerd zijn en versoepeling van de regels. Wat zal dat een vreugde, een lichtpunt zijn, teken van hoop.

Tot die tijd zullen we ervan moeten dromen en er in onze huizen van moeten zingen.

door Arjen Hiemstra

Deze week ben ik met mijn echtgenote een paar dagen op het Waddeneiland Vlieland. Het aardige van de wadden is dat het licht er altijd weer anders is. Soms is de zon fel, andere momenten is het gedempt door de wolken en alles er tussenin. En de kleuren verschuiven ook voortdurend. Het strand is grijs tot lichtbruin, de duinen zijn geel tot groen, in de kwelder is alles veel donkerder. En als de zon dan ook nog mooi ondergaat in de zee, komt er ook nog oranjerood bij van de zonsondergang.

Al dat licht verandert ook wel als ik in Arnhem ben, alleen valt het me dan niet zo op. De stad schreeuwt om aandacht door wat er gebeurt, door het verkeer dat raast, de mensen die mij aanspreken, het werk dat gedaan moet worden. Dat het licht zo verandert valt me pas op als ik het waddengebied bezoek. En dan verbaas ik mij erover. Elke keer weer: “Kijk: zoveel kleuren grijs daar in het water van de branding!”

En dan bedenk ik me weer: zo gaat het dus met ons mensen. We vergeten goed te kijken, we zien niet wat er is, in de waan van de dag zien we niet hoe elke dag het licht naar ons toekomt. We zijn zo druk met onze eigen dingen, dat we het licht waarin God ons toelacht, over het hoofd zien en opgaan in onze eigen drukte.

En na zo’n week weet ik het weer: ik moet beter opletten. En me verbazen. Over al dat goede licht, dat ondanks alles weer tot ons komt.

Groeten van Vlieland!

door Johannes Kon

‘Licht, kind in mij, kijk uit mijn ogen of ergens al de wereld daagt, waar mensen waardig leven mogen en elk zijn naam in vrede draagt…’. Dit en andere liederen van Huub Oosterhuis hebben mij sedert 1979 erg geraakt. En dat doen ze nog steeds; zelfs op mijn laatste dag.

Ik noem dat jaartal, omdat toen in het vormingscentrum ’t Dackhues in Huissen de fundamenten werden gelegd voor de Basisgroep Arnhem.

Als co-founder naast Nelleke, Emmy en Maria Bouman –mijn latere schoonmoeder (ja, de weduwe van) -mocht ik de overgang naar pand ‘Parkstraat 35’ meemaken, de dociele lekengemeenschap van de Dominicaanse broederschap; werd uiteindelijk van hogerhand verboden.

Die Basisgroep Arnhem (1979 – 2001) vormde mijn entree in de Raad van Kerken Arnhem (we waren daar slechts “waarnemer”) en toch heb ik daar mijn ‘carrière’ mogen maken : secretaris, vice voorzitter, voorzitter.

Dus ja, ik ben schatplichtig aan het fenomeen oecumenische  Basisgroep toen (en nu – lid van de Basisgroep Baarn Soest).

Maar wel telkens het Licht zelf aan-  en uitdoen.

door Hubertien Oostdijk

Bij het woord licht denk ik meteen aan het binnenbrengen van de Paaskaars in een donkere kerk, tijdens de Paaswake. Eén klein vlammetje licht, een vlammetje hoop en met het aansteken van onze wake kaarsjes aan dat ene vlammetje neemt het licht toe en hopelijk de hoop ook! Met de tekst daarbij: ‘licht, licht, alles is licht geworden’. En dan met onze wakekaarsjes aan, de kerk uit, zingend: ‘Licht dat ons aanstoot in de morgen’, met vooral de regels ‘Licht, kind in mij, kijk uit mijn ogen of ergens al de wereld daagt waar mensen waardig leven mogen en elk zijn naam in vrede draagt’. Mooi!

Het was een sport van sommige gemeenteleden om hun wakekaarsje brandend mee naar huis te nemen om daar hun eigen huispaaskaars mee te kunnen ontsteken… maar het gebeurde nog wel eens dat de wind spelbreker was!

Juist in deze donkere vaak grijze dagen verlang je naar licht en ben je blij met iedere opklaring, met ieder zonnetje. Want het duurt in januari nog zo lang voordat je iets merkt van het lengen van de dagen. Licht, we kunnen niet zonder en we verlangen er in deze maand zo naar. En nu nog extra vanwege de lockdown, met al die dichte winkels, scholen en noem maar op. Ik hoop van harte dat we richting voorjaar, zomer ook werkelijk wat licht mogen ervaren, meer licht van buiten, vermindering van corona, toename van mensen die gevaccineerd zijn en versoepeling van de regels. Wat zal dat een vreugde, een lichtpunt zijn, teken van hoop.

Tot die tijd zullen we ervan moeten dromen en er in onze huizen van moeten zingen.

door Arjen Hiemstra

Deze week ben ik met mijn echtgenote een paar dagen op het Waddeneiland Vlieland. Het aardige van de wadden is dat het licht er altijd weer anders is. Soms is de zon fel, andere momenten is het gedempt door de wolken en alles er tussenin. En de kleuren verschuiven ook voortdurend. Het strand is grijs tot lichtbruin, de duinen zijn geel tot groen, in de kwelder is alles veel donkerder. En als de zon dan ook nog mooi ondergaat in de zee, komt er ook nog oranjerood bij van de zonsondergang.

Al dat licht verandert ook wel als ik in Arnhem ben, alleen valt het me dan niet zo op. De stad schreeuwt om aandacht door wat er gebeurt, door het verkeer dat raast, de mensen die mij aanspreken, het werk dat gedaan moet worden. Dat het licht zo verandert valt me pas op als ik het waddengebied bezoek. En dan verbaas ik mij erover. Elke keer weer: “Kijk: zoveel kleuren grijs daar in het water van de branding!”

En dan bedenk ik me weer: zo gaat het dus met ons mensen. We vergeten goed te kijken, we zien niet wat er is, in de waan van de dag zien we niet hoe elke dag het licht naar ons toekomt. We zijn zo druk met onze eigen dingen, dat we het licht waarin God ons toelacht, over het hoofd zien en opgaan in onze eigen drukte.

En na zo’n week weet ik het weer: ik moet beter opletten. En me verbazen. Over al dat goede licht, dat ondanks alles weer tot ons komt.

Groeten van Vlieland!

door Johannes Kon

‘Licht, kind in mij, kijk uit mijn ogen of ergens al de wereld daagt, waar mensen waardig leven mogen en elk zijn naam in vrede draagt…’. Dit en andere liederen van Huub Oosterhuis hebben mij sedert 1979 erg geraakt. En dat doen ze nog steeds; zelfs op mijn laatste dag.

Ik noem dat jaartal, omdat toen in het vormingscentrum ’t Dackhues in Huissen de fundamenten werden gelegd voor de Basisgroep Arnhem.

Als co-founder naast Nelleke, Emmy en Maria Bouman –mijn latere schoonmoeder (ja, de weduwe van) -mocht ik de overgang naar pand ‘Parkstraat 35’ meemaken, de dociele lekengemeenschap van de Dominicaanse broederschap; werd uiteindelijk van hogerhand verboden.

Die Basisgroep Arnhem (1979 – 2001) vormde mijn entree in de Raad van Kerken Arnhem (we waren daar slechts “waarnemer”) en toch heb ik daar mijn ‘carrière’ mogen maken : secretaris, vice voorzitter, voorzitter.

Dus ja, ik ben schatplichtig aan het fenomeen oecumenische  Basisgroep toen (en nu – lid van de Basisgroep Baarn Soest).

Maar wel telkens het Licht zelf aan-  en uitdoen.

door Hubertien Oostdijk

Bij het woord licht denk ik meteen aan het binnenbrengen van de Paaskaars in een donkere kerk, tijdens de Paaswake. Eén klein vlammetje licht, een vlammetje hoop en met het aansteken van onze wake kaarsjes aan dat ene vlammetje neemt het licht toe en hopelijk de hoop ook! Met de tekst daarbij: ‘licht, licht, alles is licht geworden’. En dan met onze wakekaarsjes aan, de kerk uit, zingend: ‘Licht dat ons aanstoot in de morgen’, met vooral de regels ‘Licht, kind in mij, kijk uit mijn ogen of ergens al de wereld daagt waar mensen waardig leven mogen en elk zijn naam in vrede draagt’. Mooi!

Het was een sport van sommige gemeenteleden om hun wakekaarsje brandend mee naar huis te nemen om daar hun eigen huispaaskaars mee te kunnen ontsteken… maar het gebeurde nog wel eens dat de wind spelbreker was!

Juist in deze donkere vaak grijze dagen verlang je naar licht en ben je blij met iedere opklaring, met ieder zonnetje. Want het duurt in januari nog zo lang voordat je iets merkt van het lengen van de dagen. Licht, we kunnen niet zonder en we verlangen er in deze maand zo naar. En nu nog extra vanwege de lockdown, met al die dichte winkels, scholen en noem maar op. Ik hoop van harte dat we richting voorjaar, zomer ook werkelijk wat licht mogen ervaren, meer licht van buiten, vermindering van corona, toename van mensen die gevaccineerd zijn en versoepeling van de regels. Wat zal dat een vreugde, een lichtpunt zijn, teken van hoop.

Tot die tijd zullen we ervan moeten dromen en er in onze huizen van moeten zingen.

door Arjen Hiemstra

Deze week ben ik met mijn echtgenote een paar dagen op het Waddeneiland Vlieland. Het aardige van de wadden is dat het licht er altijd weer anders is. Soms is de zon fel, andere momenten is het gedempt door de wolken en alles er tussenin. En de kleuren verschuiven ook voortdurend. Het strand is grijs tot lichtbruin, de duinen zijn geel tot groen, in de kwelder is alles veel donkerder. En als de zon dan ook nog mooi ondergaat in de zee, komt er ook nog oranjerood bij van de zonsondergang.

Al dat licht verandert ook wel als ik in Arnhem ben, alleen valt het me dan niet zo op. De stad schreeuwt om aandacht door wat er gebeurt, door het verkeer dat raast, de mensen die mij aanspreken, het werk dat gedaan moet worden. Dat het licht zo verandert valt me pas op als ik het waddengebied bezoek. En dan verbaas ik mij erover. Elke keer weer: “Kijk: zoveel kleuren grijs daar in het water van de branding!”

En dan bedenk ik me weer: zo gaat het dus met ons mensen. We vergeten goed te kijken, we zien niet wat er is, in de waan van de dag zien we niet hoe elke dag het licht naar ons toekomt. We zijn zo druk met onze eigen dingen, dat we het licht waarin God ons toelacht, over het hoofd zien en opgaan in onze eigen drukte.

En na zo’n week weet ik het weer: ik moet beter opletten. En me verbazen. Over al dat goede licht, dat ondanks alles weer tot ons komt.

Groeten van Vlieland!

door Johannes Kon

‘Licht, kind in mij, kijk uit mijn ogen of ergens al de wereld daagt, waar mensen waardig leven mogen en elk zijn naam in vrede draagt…’. Dit en andere liederen van Huub Oosterhuis hebben mij sedert 1979 erg geraakt. En dat doen ze nog steeds; zelfs op mijn laatste dag.

Ik noem dat jaartal, omdat toen in het vormingscentrum ’t Dackhues in Huissen de fundamenten werden gelegd voor de Basisgroep Arnhem.

Als co-founder naast Nelleke, Emmy en Maria Bouman –mijn latere schoonmoeder (ja, de weduwe van) -mocht ik de overgang naar pand ‘Parkstraat 35’ meemaken, de dociele lekengemeenschap van de Dominicaanse broederschap; werd uiteindelijk van hogerhand verboden.

Die Basisgroep Arnhem (1979 – 2001) vormde mijn entree in de Raad van Kerken Arnhem (we waren daar slechts “waarnemer”) en toch heb ik daar mijn ‘carrière’ mogen maken : secretaris, vice voorzitter, voorzitter.

Dus ja, ik ben schatplichtig aan het fenomeen oecumenische  Basisgroep toen (en nu – lid van de Basisgroep Baarn Soest).

Maar wel telkens het Licht zelf aan-  en uitdoen.