Kees van Keulen

In hoeverre is de afgelopen decennia rekening gehouden met jongere genera­ties? Even ongenuanceerd:

-de gasbel is geconsumeerd;

-het financieringstekort gecreëerd;

-niet gespaard voor de hoge AOW-kosten in de toekomst met veel bejaarden en relatief weinig werkers. Laten we aan de jongeren over;

-op grote schaal het milieu aangetast. De onvoorstelbaar hoge kosten voor de schoonmaak mogen onze kinderen en kleinkinderen opbrengen;

-terecht zijn veel gedupeerden van de coronacrisis financieel geholpen, maar de vanzelfsprekendheid waarmee de lasten daarvan bij toekomstige generaties worden neergelegd …

-hoe velen zijn niet rond hun 60e met pensioen gegaan, profiteren ervan, gaan meermalen per jaar op vakantie, en vinden het logisch dat de huidige pensionerings­leeftijd ergens rond de 67 ligt! Kunt u zich voorstellen dat de groepen die zolang moeten doorwerken dit niet pikken?

-de kosten van de gezondheidszorg lopen op, ook door de groei van het aantal ouderen. Wie mogen betalen?

-velen hebben tegen aantrekkelijke voorwaarden een huis gekocht en blijven lang in te grote huizen wonen. Voor de starters van dit moment is het nauwelijks mogelijk een betaalbare woning te krijgen.

Ik stop met het geven van voorbeelden; ga over de 250 woorden heen.

Ook in de groep van ‘jonge bejaarden’ zitten meer dan genoeg mensen die nauwelijks kunnen rondkomen of het met een klein pensioentje moeten doen. Wat is er de afgelopen jaren gebeurd met het geld dat beschikbaar was? Het verschil tussen de haves en have-nots is groter gemaakt.

En de politiek? Die laat haar oren naar de welvoorziene ouderen hangen. Zijn er namelijk heel veel van, allemaal stemmers.

 

Op de pagina Kerkdiensten vindt u de roosters voor de zomermaanden juli en augustus.

Kijk op de website van de betreffende kerk voor het protocol.

De Algemene Kerkenraad (AK) heeft in het voorjaar van 2021 een beleidsplan voor de jaren 2021 t/m 2025 gemaakt. Hierin zijn ook de werkplannen van de wijken opgenomen. Van het beleidsplan is ook een samenvatting op hoofdlijnen beschikbaar.

Gelijktijdig met het beleidsplan heeft de Algemene Kerkenraad ook een plaatselijke regeling opgesteld voor de periode 2021 t/m 2025.

Lees hier meer.

Woensdag 15 juli: Monique Maan

Leven is loslaten, zou je kunnen zeggen. Zodra je geboren bent, en de navelstreng wordt doorgeknipt, laat je het lichaam van je moeder los en begint het leven op eigen kracht. Vervolgens komen er jaren waarin je ouders (of verzorgers) vooral jou stukje bij beetje moeten loslaten. Je leert lopen, en zonder hulp fietsen, je kunt op een gegeven moment alleen naar school en vriendjes. Zo wordt je wereld groter en groter. Voor je ouders is het niet altijd gemakkelijk, maar het is nu eenmaal de gang van het leven: kinderen worden groot, staan meer en meer op eigen benen, maken eigen keuzes en gaan hun eigen weg.

Soms totaal anders dan ouders in gedachten hadden of gehoopt hadden – die gedachten en hoop moeten zij dus loslaten…

Op je eigen weg, ontdek je dan op enig moment dat jouw eigen beurt is om te los te laten: er zijn dromen op allerlei gebied waar je afscheid van moet nemen, je kunt niet meer alles worden of doen, in de liefde loopt het niet zoals je gehoopt had, er zijn mensen die je los moet laten.

En uiteindelijk is er het moment waarop je het leven zelf uit handen moet geven. Bij begrafenissen en crematies vind ik dat altijd een ontroerend moment, wanneer de woorden klinken: ‘Ook wij laten jou los, maar in het vertrouwen dat we je leggen in de handen van de Levende’. Er spreekt het geloof uit dat we ten diepste en uiteindelijk nooit helemaal alleen zijn, nooit los van alles en iedereen. Altijd is er die Ene.

Elke vrijdag om 12.30 uur is er een Coventrygebed in de Waalse kerk, waarin verschillende geloofsgemeenschappen meewerken. Omdat we nu niet samen kunnen komen om te bidden voor vrede en verzoening delen we het nu via het web.

Kees van Keulen

In hoeverre is de afgelopen decennia rekening gehouden met jongere genera­ties? Even ongenuanceerd:

-de gasbel is geconsumeerd;

-het financieringstekort gecreëerd;

-niet gespaard voor de hoge AOW-kosten in de toekomst met veel bejaarden en relatief weinig werkers. Laten we aan de jongeren over;

-op grote schaal het milieu aangetast. De onvoorstelbaar hoge kosten voor de schoonmaak mogen onze kinderen en kleinkinderen opbrengen;

-terecht zijn veel gedupeerden van de coronacrisis financieel geholpen, maar de vanzelfsprekendheid waarmee de lasten daarvan bij toekomstige generaties worden neergelegd …

-hoe velen zijn niet rond hun 60e met pensioen gegaan, profiteren ervan, gaan meermalen per jaar op vakantie, en vinden het logisch dat de huidige pensionerings­leeftijd ergens rond de 67 ligt! Kunt u zich voorstellen dat de groepen die zolang moeten doorwerken dit niet pikken?

-de kosten van de gezondheidszorg lopen op, ook door de groei van het aantal ouderen. Wie mogen betalen?

-velen hebben tegen aantrekkelijke voorwaarden een huis gekocht en blijven lang in te grote huizen wonen. Voor de starters van dit moment is het nauwelijks mogelijk een betaalbare woning te krijgen.

Ik stop met het geven van voorbeelden; ga over de 250 woorden heen.

Ook in de groep van ‘jonge bejaarden’ zitten meer dan genoeg mensen die nauwelijks kunnen rondkomen of het met een klein pensioentje moeten doen. Wat is er de afgelopen jaren gebeurd met het geld dat beschikbaar was? Het verschil tussen de haves en have-nots is groter gemaakt.

En de politiek? Die laat haar oren naar de welvoorziene ouderen hangen. Zijn er namelijk heel veel van, allemaal stemmers.

 

We vervolgen onze serie over spreekwoorden en gezegden. Volgens het Bijbelboek Genesis heeft God de vrouw geschapen uit één van de ribben van Adam. Het gezegde ‘dat kost me een rib uit mijn lijf’ is ongetwijfeld ontstaan uit de tijd dat de man geacht werd te betalen als hij een avondje uitging met een vrouw. Je moest er wat voor over hebben om een ‘Eva’ voor je te winnen! Het gezegde werd ook veel gebezigd door klagende echtgenoten als hun vrouw een nieuwe jurk nodig had of volgens de kostwinner te veel uitgaf aan de gezinsboodschappen. Gelukkig zijn de verhoudingen tegenwoordig iets gelijkwaardiger dan vroeger en staat de uitdrukking nu gewoon voor ‘een grote uitgave’ m/v.

Overigens heb ik altijd gedacht dat mannen inderdaad een rib minder hebben dan vrouwen. Pas toen ik dit voorwoord ging schrijven ontdekte ik dat dat niet zo is. Nog een ander weetje: er zijn geleerden die denken dat oorspronkelijk niet de rib, maar het penisbotje van de man werd bedoeld. Anders dan veel diersoorten bezitten mensen namelijk niet zo’n botje en men vermoedt dat in oeroude tijden daarom gedacht werd dat God dat botje had gebruikt om de vrouw daaruit te scheppen….

Voor deze columns houden we het toch maar bij de rib.

Pierre Eijgenraam

PS In een vorig bericht hebben we gemeld dat we ons afvroegen of we na deze maand nog door zouden gaan met de berichten. We hebben besloten dat in elk geval tot en met september nog te doen. Voor daarna denken we aan een vervolg in een wat andere –nog nader te bepalen- vorm.

de redactie

 

Maandag 21 juni, door Monique Maan

Ik kan natuurlijk een stukje schrijven over Eva die geschapen werd uit de rib van Adam. Niet uit zijn hoofd, zodat ze zich boven hem verheven zou kunnen voelen, niet uit zijn voeten, zodat hij over haar heen zou kunnen lopen, maar uit zijn zijkant. Oftewel: man en vrouw staan per definitie naast elkaar en zijn gelijkwaardig.

Maar het thema van deze week daagt me meer uit om na te denken welke aankoop voor mij als een rib uit mijn lijf heeft gevoeld. Een vraag die nog niet zo gemakkelijk te beantwoorden is. Ik kan veel geld uitgeven aan iets, zoals de aankoop van ons huis, maar het voelt dan niet direct als rib uit mijn lijf. Het huis is het waard en we zijn er blij mee, al 20 jaar.

Van sommige ribben uit je lijf kun je het kennelijk hebben: de waarde of het plezier dat het oplevert compenseert het verlies (in dit geval: de hypotheekkosten) royaal.

Zou daar toch ineens een link liggen tussen een dure aankoop doen en het verhaal over Adam en Eva? Ze kostte hem een rib uit zijn lijf, maar ik hoop van harte dat hij haar komst als verrijkend heeft ervaren. En zij die van hem.

Arjen Hiemstra

Mijn moeder is 86 jaar oud en ze is de dagen nog niet zat. Ja soms heeft ze wel eens moeite met de dingen, maar over het algemeen is ze optimistisch en probeert ze op de hoogte te blijven van het doen en laten van de kinderen en kleinkinderen.

Hoe ze het vol houdt? “Ik zoek elke dag maar weer iets om te doen”, zegt ze dan. En dan vindt ze weer een haakwerkje voor het Vrouwen Zendings Thuisfront, of gaat ze een broek repareren van een kleinkind dat dichtbij woont. En soms is er een kleinkind dat gezellig met haar gaat rijden en praten in de auto. Of is mijn zus er om haar uit te nodigen in haar grote tuin om dan samen de aardbeien tot jam te koken en van de tuin te genieten.

Of ik ook zo ver zal komen als mijn moeder weet ik niet. De mannen in de familie – ze rookten – werden niet zo oud. Voorlopig is er nog veel werk en zijn er nog zoveel dingen waar ik belangstelling voor heb maar waar nu weinig tijd voor is. Maar ook later hoop ik dat ik de frisheid en de soepelheid heb om bij te dragen aan mijn omgeving.

Volgens mij was dat het ook waarom Job of Abraham of Izaäk zijn dagen zo zat was: omdat hij niets meer kon bijdragen voor de wereld om hem heen. Dan komt er ook weinig terug uit die wereld en wordt het stil. En daar heb je snel genoeg van.

Kees van Keulen

In hoeverre is de afgelopen decennia rekening gehouden met jongere genera­ties? Even ongenuanceerd:

-de gasbel is geconsumeerd;

-het financieringstekort gecreëerd;

-niet gespaard voor de hoge AOW-kosten in de toekomst met veel bejaarden en relatief weinig werkers. Laten we aan de jongeren over;

-op grote schaal het milieu aangetast. De onvoorstelbaar hoge kosten voor de schoonmaak mogen onze kinderen en kleinkinderen opbrengen;

-terecht zijn veel gedupeerden van de coronacrisis financieel geholpen, maar de vanzelfsprekendheid waarmee de lasten daarvan bij toekomstige generaties worden neergelegd …

-hoe velen zijn niet rond hun 60e met pensioen gegaan, profiteren ervan, gaan meermalen per jaar op vakantie, en vinden het logisch dat de huidige pensionerings­leeftijd ergens rond de 67 ligt! Kunt u zich voorstellen dat de groepen die zolang moeten doorwerken dit niet pikken?

-de kosten van de gezondheidszorg lopen op, ook door de groei van het aantal ouderen. Wie mogen betalen?

-velen hebben tegen aantrekkelijke voorwaarden een huis gekocht en blijven lang in te grote huizen wonen. Voor de starters van dit moment is het nauwelijks mogelijk een betaalbare woning te krijgen.

Ik stop met het geven van voorbeelden; ga over de 250 woorden heen.

Ook in de groep van ‘jonge bejaarden’ zitten meer dan genoeg mensen die nauwelijks kunnen rondkomen of het met een klein pensioentje moeten doen. Wat is er de afgelopen jaren gebeurd met het geld dat beschikbaar was? Het verschil tussen de haves en have-nots is groter gemaakt.

En de politiek? Die laat haar oren naar de welvoorziene ouderen hangen. Zijn er namelijk heel veel van, allemaal stemmers.

 

We vervolgen onze serie over spreekwoorden en gezegden. Volgens het Bijbelboek Genesis heeft God de vrouw geschapen uit één van de ribben van Adam. Het gezegde ‘dat kost me een rib uit mijn lijf’ is ongetwijfeld ontstaan uit de tijd dat de man geacht werd te betalen als hij een avondje uitging met een vrouw. Je moest er wat voor over hebben om een ‘Eva’ voor je te winnen! Het gezegde werd ook veel gebezigd door klagende echtgenoten als hun vrouw een nieuwe jurk nodig had of volgens de kostwinner te veel uitgaf aan de gezinsboodschappen. Gelukkig zijn de verhoudingen tegenwoordig iets gelijkwaardiger dan vroeger en staat de uitdrukking nu gewoon voor ‘een grote uitgave’ m/v.

Overigens heb ik altijd gedacht dat mannen inderdaad een rib minder hebben dan vrouwen. Pas toen ik dit voorwoord ging schrijven ontdekte ik dat dat niet zo is. Nog een ander weetje: er zijn geleerden die denken dat oorspronkelijk niet de rib, maar het penisbotje van de man werd bedoeld. Anders dan veel diersoorten bezitten mensen namelijk niet zo’n botje en men vermoedt dat in oeroude tijden daarom gedacht werd dat God dat botje had gebruikt om de vrouw daaruit te scheppen….

Voor deze columns houden we het toch maar bij de rib.

Pierre Eijgenraam

PS In een vorig bericht hebben we gemeld dat we ons afvroegen of we na deze maand nog door zouden gaan met de berichten. We hebben besloten dat in elk geval tot en met september nog te doen. Voor daarna denken we aan een vervolg in een wat andere –nog nader te bepalen- vorm.

de redactie

 

Maandag 21 juni, door Monique Maan

Ik kan natuurlijk een stukje schrijven over Eva die geschapen werd uit de rib van Adam. Niet uit zijn hoofd, zodat ze zich boven hem verheven zou kunnen voelen, niet uit zijn voeten, zodat hij over haar heen zou kunnen lopen, maar uit zijn zijkant. Oftewel: man en vrouw staan per definitie naast elkaar en zijn gelijkwaardig.

Maar het thema van deze week daagt me meer uit om na te denken welke aankoop voor mij als een rib uit mijn lijf heeft gevoeld. Een vraag die nog niet zo gemakkelijk te beantwoorden is. Ik kan veel geld uitgeven aan iets, zoals de aankoop van ons huis, maar het voelt dan niet direct als rib uit mijn lijf. Het huis is het waard en we zijn er blij mee, al 20 jaar.

Van sommige ribben uit je lijf kun je het kennelijk hebben: de waarde of het plezier dat het oplevert compenseert het verlies (in dit geval: de hypotheekkosten) royaal.

Zou daar toch ineens een link liggen tussen een dure aankoop doen en het verhaal over Adam en Eva? Ze kostte hem een rib uit zijn lijf, maar ik hoop van harte dat hij haar komst als verrijkend heeft ervaren. En zij die van hem.

Arjen Hiemstra

Mijn moeder is 86 jaar oud en ze is de dagen nog niet zat. Ja soms heeft ze wel eens moeite met de dingen, maar over het algemeen is ze optimistisch en probeert ze op de hoogte te blijven van het doen en laten van de kinderen en kleinkinderen.

Hoe ze het vol houdt? “Ik zoek elke dag maar weer iets om te doen”, zegt ze dan. En dan vindt ze weer een haakwerkje voor het Vrouwen Zendings Thuisfront, of gaat ze een broek repareren van een kleinkind dat dichtbij woont. En soms is er een kleinkind dat gezellig met haar gaat rijden en praten in de auto. Of is mijn zus er om haar uit te nodigen in haar grote tuin om dan samen de aardbeien tot jam te koken en van de tuin te genieten.

Of ik ook zo ver zal komen als mijn moeder weet ik niet. De mannen in de familie – ze rookten – werden niet zo oud. Voorlopig is er nog veel werk en zijn er nog zoveel dingen waar ik belangstelling voor heb maar waar nu weinig tijd voor is. Maar ook later hoop ik dat ik de frisheid en de soepelheid heb om bij te dragen aan mijn omgeving.

Volgens mij was dat het ook waarom Job of Abraham of Izaäk zijn dagen zo zat was: omdat hij niets meer kon bijdragen voor de wereld om hem heen. Dan komt er ook weinig terug uit die wereld en wordt het stil. En daar heb je snel genoeg van.

Kees van Keulen

In hoeverre is de afgelopen decennia rekening gehouden met jongere genera­ties? Even ongenuanceerd:

-de gasbel is geconsumeerd;

-het financieringstekort gecreëerd;

-niet gespaard voor de hoge AOW-kosten in de toekomst met veel bejaarden en relatief weinig werkers. Laten we aan de jongeren over;

-op grote schaal het milieu aangetast. De onvoorstelbaar hoge kosten voor de schoonmaak mogen onze kinderen en kleinkinderen opbrengen;

-terecht zijn veel gedupeerden van de coronacrisis financieel geholpen, maar de vanzelfsprekendheid waarmee de lasten daarvan bij toekomstige generaties worden neergelegd …

-hoe velen zijn niet rond hun 60e met pensioen gegaan, profiteren ervan, gaan meermalen per jaar op vakantie, en vinden het logisch dat de huidige pensionerings­leeftijd ergens rond de 67 ligt! Kunt u zich voorstellen dat de groepen die zolang moeten doorwerken dit niet pikken?

-de kosten van de gezondheidszorg lopen op, ook door de groei van het aantal ouderen. Wie mogen betalen?

-velen hebben tegen aantrekkelijke voorwaarden een huis gekocht en blijven lang in te grote huizen wonen. Voor de starters van dit moment is het nauwelijks mogelijk een betaalbare woning te krijgen.

Ik stop met het geven van voorbeelden; ga over de 250 woorden heen.

Ook in de groep van ‘jonge bejaarden’ zitten meer dan genoeg mensen die nauwelijks kunnen rondkomen of het met een klein pensioentje moeten doen. Wat is er de afgelopen jaren gebeurd met het geld dat beschikbaar was? Het verschil tussen de haves en have-nots is groter gemaakt.

En de politiek? Die laat haar oren naar de welvoorziene ouderen hangen. Zijn er namelijk heel veel van, allemaal stemmers.

 

We vervolgen onze serie over spreekwoorden en gezegden. Volgens het Bijbelboek Genesis heeft God de vrouw geschapen uit één van de ribben van Adam. Het gezegde ‘dat kost me een rib uit mijn lijf’ is ongetwijfeld ontstaan uit de tijd dat de man geacht werd te betalen als hij een avondje uitging met een vrouw. Je moest er wat voor over hebben om een ‘Eva’ voor je te winnen! Het gezegde werd ook veel gebezigd door klagende echtgenoten als hun vrouw een nieuwe jurk nodig had of volgens de kostwinner te veel uitgaf aan de gezinsboodschappen. Gelukkig zijn de verhoudingen tegenwoordig iets gelijkwaardiger dan vroeger en staat de uitdrukking nu gewoon voor ‘een grote uitgave’ m/v.

Overigens heb ik altijd gedacht dat mannen inderdaad een rib minder hebben dan vrouwen. Pas toen ik dit voorwoord ging schrijven ontdekte ik dat dat niet zo is. Nog een ander weetje: er zijn geleerden die denken dat oorspronkelijk niet de rib, maar het penisbotje van de man werd bedoeld. Anders dan veel diersoorten bezitten mensen namelijk niet zo’n botje en men vermoedt dat in oeroude tijden daarom gedacht werd dat God dat botje had gebruikt om de vrouw daaruit te scheppen….

Voor deze columns houden we het toch maar bij de rib.

Pierre Eijgenraam

PS In een vorig bericht hebben we gemeld dat we ons afvroegen of we na deze maand nog door zouden gaan met de berichten. We hebben besloten dat in elk geval tot en met september nog te doen. Voor daarna denken we aan een vervolg in een wat andere –nog nader te bepalen- vorm.

de redactie

 

Maandag 21 juni, door Monique Maan

Ik kan natuurlijk een stukje schrijven over Eva die geschapen werd uit de rib van Adam. Niet uit zijn hoofd, zodat ze zich boven hem verheven zou kunnen voelen, niet uit zijn voeten, zodat hij over haar heen zou kunnen lopen, maar uit zijn zijkant. Oftewel: man en vrouw staan per definitie naast elkaar en zijn gelijkwaardig.

Maar het thema van deze week daagt me meer uit om na te denken welke aankoop voor mij als een rib uit mijn lijf heeft gevoeld. Een vraag die nog niet zo gemakkelijk te beantwoorden is. Ik kan veel geld uitgeven aan iets, zoals de aankoop van ons huis, maar het voelt dan niet direct als rib uit mijn lijf. Het huis is het waard en we zijn er blij mee, al 20 jaar.

Van sommige ribben uit je lijf kun je het kennelijk hebben: de waarde of het plezier dat het oplevert compenseert het verlies (in dit geval: de hypotheekkosten) royaal.

Zou daar toch ineens een link liggen tussen een dure aankoop doen en het verhaal over Adam en Eva? Ze kostte hem een rib uit zijn lijf, maar ik hoop van harte dat hij haar komst als verrijkend heeft ervaren. En zij die van hem.

Arjen Hiemstra

Mijn moeder is 86 jaar oud en ze is de dagen nog niet zat. Ja soms heeft ze wel eens moeite met de dingen, maar over het algemeen is ze optimistisch en probeert ze op de hoogte te blijven van het doen en laten van de kinderen en kleinkinderen.

Hoe ze het vol houdt? “Ik zoek elke dag maar weer iets om te doen”, zegt ze dan. En dan vindt ze weer een haakwerkje voor het Vrouwen Zendings Thuisfront, of gaat ze een broek repareren van een kleinkind dat dichtbij woont. En soms is er een kleinkind dat gezellig met haar gaat rijden en praten in de auto. Of is mijn zus er om haar uit te nodigen in haar grote tuin om dan samen de aardbeien tot jam te koken en van de tuin te genieten.

Of ik ook zo ver zal komen als mijn moeder weet ik niet. De mannen in de familie – ze rookten – werden niet zo oud. Voorlopig is er nog veel werk en zijn er nog zoveel dingen waar ik belangstelling voor heb maar waar nu weinig tijd voor is. Maar ook later hoop ik dat ik de frisheid en de soepelheid heb om bij te dragen aan mijn omgeving.

Volgens mij was dat het ook waarom Job of Abraham of Izaäk zijn dagen zo zat was: omdat hij niets meer kon bijdragen voor de wereld om hem heen. Dan komt er ook weinig terug uit die wereld en wordt het stil. En daar heb je snel genoeg van.

Kees van Keulen

In hoeverre is de afgelopen decennia rekening gehouden met jongere genera­ties? Even ongenuanceerd:

-de gasbel is geconsumeerd;

-het financieringstekort gecreëerd;

-niet gespaard voor de hoge AOW-kosten in de toekomst met veel bejaarden en relatief weinig werkers. Laten we aan de jongeren over;

-op grote schaal het milieu aangetast. De onvoorstelbaar hoge kosten voor de schoonmaak mogen onze kinderen en kleinkinderen opbrengen;

-terecht zijn veel gedupeerden van de coronacrisis financieel geholpen, maar de vanzelfsprekendheid waarmee de lasten daarvan bij toekomstige generaties worden neergelegd …

-hoe velen zijn niet rond hun 60e met pensioen gegaan, profiteren ervan, gaan meermalen per jaar op vakantie, en vinden het logisch dat de huidige pensionerings­leeftijd ergens rond de 67 ligt! Kunt u zich voorstellen dat de groepen die zolang moeten doorwerken dit niet pikken?

-de kosten van de gezondheidszorg lopen op, ook door de groei van het aantal ouderen. Wie mogen betalen?

-velen hebben tegen aantrekkelijke voorwaarden een huis gekocht en blijven lang in te grote huizen wonen. Voor de starters van dit moment is het nauwelijks mogelijk een betaalbare woning te krijgen.

Ik stop met het geven van voorbeelden; ga over de 250 woorden heen.

Ook in de groep van ‘jonge bejaarden’ zitten meer dan genoeg mensen die nauwelijks kunnen rondkomen of het met een klein pensioentje moeten doen. Wat is er de afgelopen jaren gebeurd met het geld dat beschikbaar was? Het verschil tussen de haves en have-nots is groter gemaakt.

En de politiek? Die laat haar oren naar de welvoorziene ouderen hangen. Zijn er namelijk heel veel van, allemaal stemmers.

 

We vervolgen onze serie over spreekwoorden en gezegden. Volgens het Bijbelboek Genesis heeft God de vrouw geschapen uit één van de ribben van Adam. Het gezegde ‘dat kost me een rib uit mijn lijf’ is ongetwijfeld ontstaan uit de tijd dat de man geacht werd te betalen als hij een avondje uitging met een vrouw. Je moest er wat voor over hebben om een ‘Eva’ voor je te winnen! Het gezegde werd ook veel gebezigd door klagende echtgenoten als hun vrouw een nieuwe jurk nodig had of volgens de kostwinner te veel uitgaf aan de gezinsboodschappen. Gelukkig zijn de verhoudingen tegenwoordig iets gelijkwaardiger dan vroeger en staat de uitdrukking nu gewoon voor ‘een grote uitgave’ m/v.

Overigens heb ik altijd gedacht dat mannen inderdaad een rib minder hebben dan vrouwen. Pas toen ik dit voorwoord ging schrijven ontdekte ik dat dat niet zo is. Nog een ander weetje: er zijn geleerden die denken dat oorspronkelijk niet de rib, maar het penisbotje van de man werd bedoeld. Anders dan veel diersoorten bezitten mensen namelijk niet zo’n botje en men vermoedt dat in oeroude tijden daarom gedacht werd dat God dat botje had gebruikt om de vrouw daaruit te scheppen….

Voor deze columns houden we het toch maar bij de rib.

Pierre Eijgenraam

PS In een vorig bericht hebben we gemeld dat we ons afvroegen of we na deze maand nog door zouden gaan met de berichten. We hebben besloten dat in elk geval tot en met september nog te doen. Voor daarna denken we aan een vervolg in een wat andere –nog nader te bepalen- vorm.

de redactie

 

Maandag 21 juni, door Monique Maan

Ik kan natuurlijk een stukje schrijven over Eva die geschapen werd uit de rib van Adam. Niet uit zijn hoofd, zodat ze zich boven hem verheven zou kunnen voelen, niet uit zijn voeten, zodat hij over haar heen zou kunnen lopen, maar uit zijn zijkant. Oftewel: man en vrouw staan per definitie naast elkaar en zijn gelijkwaardig.

Maar het thema van deze week daagt me meer uit om na te denken welke aankoop voor mij als een rib uit mijn lijf heeft gevoeld. Een vraag die nog niet zo gemakkelijk te beantwoorden is. Ik kan veel geld uitgeven aan iets, zoals de aankoop van ons huis, maar het voelt dan niet direct als rib uit mijn lijf. Het huis is het waard en we zijn er blij mee, al 20 jaar.

Van sommige ribben uit je lijf kun je het kennelijk hebben: de waarde of het plezier dat het oplevert compenseert het verlies (in dit geval: de hypotheekkosten) royaal.

Zou daar toch ineens een link liggen tussen een dure aankoop doen en het verhaal over Adam en Eva? Ze kostte hem een rib uit zijn lijf, maar ik hoop van harte dat hij haar komst als verrijkend heeft ervaren. En zij die van hem.

Arjen Hiemstra

Mijn moeder is 86 jaar oud en ze is de dagen nog niet zat. Ja soms heeft ze wel eens moeite met de dingen, maar over het algemeen is ze optimistisch en probeert ze op de hoogte te blijven van het doen en laten van de kinderen en kleinkinderen.

Hoe ze het vol houdt? “Ik zoek elke dag maar weer iets om te doen”, zegt ze dan. En dan vindt ze weer een haakwerkje voor het Vrouwen Zendings Thuisfront, of gaat ze een broek repareren van een kleinkind dat dichtbij woont. En soms is er een kleinkind dat gezellig met haar gaat rijden en praten in de auto. Of is mijn zus er om haar uit te nodigen in haar grote tuin om dan samen de aardbeien tot jam te koken en van de tuin te genieten.

Of ik ook zo ver zal komen als mijn moeder weet ik niet. De mannen in de familie – ze rookten – werden niet zo oud. Voorlopig is er nog veel werk en zijn er nog zoveel dingen waar ik belangstelling voor heb maar waar nu weinig tijd voor is. Maar ook later hoop ik dat ik de frisheid en de soepelheid heb om bij te dragen aan mijn omgeving.

Volgens mij was dat het ook waarom Job of Abraham of Izaäk zijn dagen zo zat was: omdat hij niets meer kon bijdragen voor de wereld om hem heen. Dan komt er ook weinig terug uit die wereld en wordt het stil. En daar heb je snel genoeg van.