Arjen Hiemstra

Kerkgebouwen zijn speciaal. Of je nu Protestant, Rooms-Katholieke of van wat voor kerkgenootschap ook afkomstig bent (en misschien zelfs wel als je niet tot een kerkgenootschap hoort), je kijkt met bijzondere ogen naar een kerkgebouw.

Natuurlijk, er zijn verschillen. Dat merkte ik nog eens toen Roemeens-orthodoxe Parochie van Arnhem gebruik ging maken van de Protestantse Kerk in Westervoort: toen ik het bestuur rondleidde in de kerk en wij bij het koorgedeelte en liturgische centrum kwam vroeg één van de bestuursleden zich af of zij dat wel mocht betreden. De Roemeense priester kon haar al snel geruststellen: het was een protestants kerkgebouw, dan is het liturgisch centrum niet heilig en mogen er ook leken komen.

Volgens de Protestantse theologie is het kerkgebouw niet heilig. Sommige Protestantse kerkgebouwen wekken ook niet de indruk dat ze heilig zijn: ooit leidde ik een dienst in een sportzaal (en de kantine was de consistorie). En sommige kerkgebouwen worden ook voor totaal andere activiteiten gebruikt: in een andere kerk werd de kerkzaal in de avonden gebruikt als feestzaal voor bruiloften en partijen.

Toch is ook voor Protestanten de kerkzaal speciaal. Dat merk je wel als je een kerkgebouw sluit: dat is pijnlijk. Waar het in zit, dat een kerkgebouw speciaal is? Ik denk in dat het vooral zit in het doel van die plek: dat het een plek is waar ontmoeting plaatsvindt tussen mensen en de Eeuwige. Een ontmoeting in de stilte, in de liederen en woorden die er klinken. In de overgangsmomenten die er plaatsvinden in het leven van de mensen (doop, verbintenis en afscheid).

Ik hoop maar dat zulke plekken blijven bestaan. Het zijn weldadige plekken, ik denk ook voor iedereen.

De video van de afscheidsdienst van de Diaconessenkerk in de wijkgemeente Arnhem Noord op zondag 13 september om 10.00 uur.

Voorgangers: ds. Monique Maan en Arjen Hiemstra
Ouderling van dienst: Marianne van Liemt
Organist: Erik Zeillemaker
Cantorij: Jeannette van ’t Veld, Josée Westrik, Hester Hasper, Allert de Geus
Koster: Alie de Rooij
Video-opname: Peter Jukkema (met geluid van Kerkomroep.nl na ca. 2:50 minuten)

Liturgie bij de dienst

Link naar video

 

De video van de eerste afscheidsdienst van de Diaconessenkerk in de wijkgemeente Arnhem Noord op vrijdag 11 september om 19.30 uur.

Voorgangers : ds. Monique Maan en ds. Arjen Hiemstra
Ouderling van dienst : Dick Appels
Organist : Erik Zeillemaker
Cantorij : Jeannette van ’t Veld, Hester Hasper, Sergic Davidian, Peter Hekkers
Koster : Alie de Rooij
Video-opname: Peter Jukkema (met geluid van Kerkomroep.nl)

Liturgie bij de dienst

Link naar video

 

De video van de afscheidsdienst van de Bethlehemkerk in de wijkgemeente Arnhem Noord op zondag 6 september om 10 uur.

Voorgangers: Arjen Hiemstra en Monique Maan
Ambtsdrager en lector van dienst: Nanette Borger
Musici: Jan Willem van Eijk (altviool) en Bert Terwel (orgel)
Kosters: Frits Gerritsen en Gerrie van Toor
Video-opname: Elze Sennema (met geluid van Kerkomroep.nl)

Liturgie bij de dienst

Link naar video

Er starten weer veel activiteiten bij D3rde Verdieping in het Rozet. Een programmaboekje kunt u afhalen beneden bij de balie in het Rozet. Of kijk op de website http://www.d3rdeverdieping.nl

Voor alle activiteiten moet u zich aanmelden in verband met de beperkte ruimte, waar maximaal 10 aanwezigen mogen zijn.

Via de link kunt u de kerkdienst op zondag 30 augustus om 9.30 uur van de Protestantse wijkgemeente Arnhem Noord in de Diaconessenkerk met beeld en het geluid van de kerkomroep zien en beluisteren: https://youtu.be/C76EYTEchPY

Voorganger: Arjen Hiemstra
Ouderling van dienst: Sergic Davidian
Organist: Bert Wisgerhof
Koster: Alie de Rooij

In deze dienst wordt afscheid genomen van de ambtsdragers: Adrie van Loenen, Rob Goos, Herman Helst, Peter Hekkers en Map Berkhof.
Theo van Loenen wordt herbevestigd als ouderling.

In de dienst om 11 uur in de Bethlehemkerk (waar geen video-opname van is gemaakt) wordt afscheid genomen van de ambtsdragers Dosma Pasaribu, Wil Terwel, Gerrie van Toor, Kees Vink, Ans Bosma en Wim Meijerink.
Niet aanwezig konden zijn: Alie Schregardus en Mark Dwarswaard.

Via de link kunt u de kerkdienst van 23 augustus met beeld en het geluid van de kerkomroep zien en beluisteren.

Dienst 23 augustus (9.30 uur Diaconessenkerk en 11.00 uur Bethlehemkerk)
Voorganger: ds. Monique Maan
Ouderling van dienst: Geke Blokland / Gerrie van Toor
Organist: Gert-Jan Broer
Solist: Hester Hasper
Koster: Alie de Rooij / Gerrie van Toor

https://youtu.be/_NpXeSt4sPs

 

Arjen Hiemstra

Kerkgebouwen zijn speciaal. Of je nu Protestant, Rooms-Katholieke of van wat voor kerkgenootschap ook afkomstig bent (en misschien zelfs wel als je niet tot een kerkgenootschap hoort), je kijkt met bijzondere ogen naar een kerkgebouw.

Natuurlijk, er zijn verschillen. Dat merkte ik nog eens toen Roemeens-orthodoxe Parochie van Arnhem gebruik ging maken van de Protestantse Kerk in Westervoort: toen ik het bestuur rondleidde in de kerk en wij bij het koorgedeelte en liturgische centrum kwam vroeg één van de bestuursleden zich af of zij dat wel mocht betreden. De Roemeense priester kon haar al snel geruststellen: het was een protestants kerkgebouw, dan is het liturgisch centrum niet heilig en mogen er ook leken komen.

Volgens de Protestantse theologie is het kerkgebouw niet heilig. Sommige Protestantse kerkgebouwen wekken ook niet de indruk dat ze heilig zijn: ooit leidde ik een dienst in een sportzaal (en de kantine was de consistorie). En sommige kerkgebouwen worden ook voor totaal andere activiteiten gebruikt: in een andere kerk werd de kerkzaal in de avonden gebruikt als feestzaal voor bruiloften en partijen.

Toch is ook voor Protestanten de kerkzaal speciaal. Dat merk je wel als je een kerkgebouw sluit: dat is pijnlijk. Waar het in zit, dat een kerkgebouw speciaal is? Ik denk in dat het vooral zit in het doel van die plek: dat het een plek is waar ontmoeting plaatsvindt tussen mensen en de Eeuwige. Een ontmoeting in de stilte, in de liederen en woorden die er klinken. In de overgangsmomenten die er plaatsvinden in het leven van de mensen (doop, verbintenis en afscheid).

Ik hoop maar dat zulke plekken blijven bestaan. Het zijn weldadige plekken, ik denk ook voor iedereen.

Pierre Eijgenraam

Twintig jaar geleden had ik de kans om met een groepsreis naar Chartres, te gaan, in Noord-Frankrijk. Uiteraard was de beroemde kathedraal het hoofddoel van onze reis. Elke dag had een thema: het beeldhouwwerk in de portalen, de glas-in-loodramen,deoeroudecrypte. Enelkeavondwasereenlezing.Drie herinneringen zijn me in het bijzonder bijgebleven en inspireren mij tot op de dag van vandaag.

-De avond waarop we na sluitingstijd –alleen met onze groep- Taizéliederen zongen in een donkere kerk. Wat een akoestiek! Maar vooral: een bijna mystieke ervaring!

-De grote ramen aan de westzijde van de kerk, waarop de profeten Jesaja, Jeremia, Ezechiël en Daniël als reuzen zijn afgebeeld, met de vier evangelisten als dwergen op hun schouders. Bij alles wat we doen, kunnen, weten en geloven, staan we op de schouders van het voorgeslacht!

-De vroege ochtend waarop we met onze groep door het labyrint liepen, dat vlak achter de hoofdingang op de vloer is afgebeeld. Als je het labyrint binnengaat,

word je alle kanten opgestuurd: links, rechts, naar binnen, naar buiten, totdat je uiteindelijk toch nog onverwacht het centrum, de kern bereikt. Vanuit die kern mag je je dan verder in de gewijde ruimte begeven.

De kerk als een plek om zingend uiting te geven aan je geloof. De kerk als een plek waar je leert beseffen dat wij staan op de schouders van het voorgeslacht. De kerk als een plek om tot de kern te komen. Het hoeft niet persé een gotische kathedraal te zijn. Al helpt het wel…

Hubertien Oostdijk

Er verschijnen nu al alarmerende berichten in kranten dat de kerkverlating door de coronacrisis alleen nog maar verder versterkt wordt. Eerlijk gezegd vind ik het wel erg voorbarig om dat nu al te concluderen, maar dergelijke berichten voeden wel het pessimisme en versterken een gevoel van somberheid. En dat terwijl we toch al in een periode van afscheid zitten. Het afscheid van de Bethlehemkerk en Diaconessenkerk is al achter de rug, dat van de Kandelaar zit er aan te komen… Geen gemakkelijke tijd en door corona is afscheid nemen toch al lastiger, het liefst wil je immers iedereen volop de gelegenheid geven om afscheid te nemen van een kerkgebouw wat je dierbaar is, een gebouw waar gedoopt is, getrouwd en gerouwd.

Afscheid nemen doet pijn, veel pijn zelfs en daar willen we ook ruimte en aandacht aan geven, om zo ook ruimte te maken voor een nieuw begin..

In Arnhem-Zuid zijn we daar overigens al een aantal jaren mee bezig. Langzaam maar zeker zijn we als gemeenten van de Salvatorkerk en De Kandelaar naar elkaar gegroeid. Natuurlijk zijn er verschillen, maar het is nog niet zo lang geleden dat we van iedereen wisten te vertellen of iemand Hervormd of Gereformeerd was. Tegenwoordig weten we dat echt niet meer van elkaar. Ik hoop van harte dat we over pakweg 5 à 10 jaar niet meer precies weten wie er vanuit de Kandelaar of wie er vanuit de Salvatorkerk komt! We gaan op weg naar een nieuwe fase in ons gemeentezijn.

En het mooie, hoopvolle is, God gaat met ons mee

Arjen Hiemstra

Kerkgebouwen zijn speciaal. Of je nu Protestant, Rooms-Katholieke of van wat voor kerkgenootschap ook afkomstig bent (en misschien zelfs wel als je niet tot een kerkgenootschap hoort), je kijkt met bijzondere ogen naar een kerkgebouw.

Natuurlijk, er zijn verschillen. Dat merkte ik nog eens toen Roemeens-orthodoxe Parochie van Arnhem gebruik ging maken van de Protestantse Kerk in Westervoort: toen ik het bestuur rondleidde in de kerk en wij bij het koorgedeelte en liturgische centrum kwam vroeg één van de bestuursleden zich af of zij dat wel mocht betreden. De Roemeense priester kon haar al snel geruststellen: het was een protestants kerkgebouw, dan is het liturgisch centrum niet heilig en mogen er ook leken komen.

Volgens de Protestantse theologie is het kerkgebouw niet heilig. Sommige Protestantse kerkgebouwen wekken ook niet de indruk dat ze heilig zijn: ooit leidde ik een dienst in een sportzaal (en de kantine was de consistorie). En sommige kerkgebouwen worden ook voor totaal andere activiteiten gebruikt: in een andere kerk werd de kerkzaal in de avonden gebruikt als feestzaal voor bruiloften en partijen.

Toch is ook voor Protestanten de kerkzaal speciaal. Dat merk je wel als je een kerkgebouw sluit: dat is pijnlijk. Waar het in zit, dat een kerkgebouw speciaal is? Ik denk in dat het vooral zit in het doel van die plek: dat het een plek is waar ontmoeting plaatsvindt tussen mensen en de Eeuwige. Een ontmoeting in de stilte, in de liederen en woorden die er klinken. In de overgangsmomenten die er plaatsvinden in het leven van de mensen (doop, verbintenis en afscheid).

Ik hoop maar dat zulke plekken blijven bestaan. Het zijn weldadige plekken, ik denk ook voor iedereen.

Pierre Eijgenraam

Twintig jaar geleden had ik de kans om met een groepsreis naar Chartres, te gaan, in Noord-Frankrijk. Uiteraard was de beroemde kathedraal het hoofddoel van onze reis. Elke dag had een thema: het beeldhouwwerk in de portalen, de glas-in-loodramen,deoeroudecrypte. Enelkeavondwasereenlezing.Drie herinneringen zijn me in het bijzonder bijgebleven en inspireren mij tot op de dag van vandaag.

-De avond waarop we na sluitingstijd –alleen met onze groep- Taizéliederen zongen in een donkere kerk. Wat een akoestiek! Maar vooral: een bijna mystieke ervaring!

-De grote ramen aan de westzijde van de kerk, waarop de profeten Jesaja, Jeremia, Ezechiël en Daniël als reuzen zijn afgebeeld, met de vier evangelisten als dwergen op hun schouders. Bij alles wat we doen, kunnen, weten en geloven, staan we op de schouders van het voorgeslacht!

-De vroege ochtend waarop we met onze groep door het labyrint liepen, dat vlak achter de hoofdingang op de vloer is afgebeeld. Als je het labyrint binnengaat,

word je alle kanten opgestuurd: links, rechts, naar binnen, naar buiten, totdat je uiteindelijk toch nog onverwacht het centrum, de kern bereikt. Vanuit die kern mag je je dan verder in de gewijde ruimte begeven.

De kerk als een plek om zingend uiting te geven aan je geloof. De kerk als een plek waar je leert beseffen dat wij staan op de schouders van het voorgeslacht. De kerk als een plek om tot de kern te komen. Het hoeft niet persé een gotische kathedraal te zijn. Al helpt het wel…

Hubertien Oostdijk

Er verschijnen nu al alarmerende berichten in kranten dat de kerkverlating door de coronacrisis alleen nog maar verder versterkt wordt. Eerlijk gezegd vind ik het wel erg voorbarig om dat nu al te concluderen, maar dergelijke berichten voeden wel het pessimisme en versterken een gevoel van somberheid. En dat terwijl we toch al in een periode van afscheid zitten. Het afscheid van de Bethlehemkerk en Diaconessenkerk is al achter de rug, dat van de Kandelaar zit er aan te komen… Geen gemakkelijke tijd en door corona is afscheid nemen toch al lastiger, het liefst wil je immers iedereen volop de gelegenheid geven om afscheid te nemen van een kerkgebouw wat je dierbaar is, een gebouw waar gedoopt is, getrouwd en gerouwd.

Afscheid nemen doet pijn, veel pijn zelfs en daar willen we ook ruimte en aandacht aan geven, om zo ook ruimte te maken voor een nieuw begin..

In Arnhem-Zuid zijn we daar overigens al een aantal jaren mee bezig. Langzaam maar zeker zijn we als gemeenten van de Salvatorkerk en De Kandelaar naar elkaar gegroeid. Natuurlijk zijn er verschillen, maar het is nog niet zo lang geleden dat we van iedereen wisten te vertellen of iemand Hervormd of Gereformeerd was. Tegenwoordig weten we dat echt niet meer van elkaar. Ik hoop van harte dat we over pakweg 5 à 10 jaar niet meer precies weten wie er vanuit de Kandelaar of wie er vanuit de Salvatorkerk komt! We gaan op weg naar een nieuwe fase in ons gemeentezijn.

En het mooie, hoopvolle is, God gaat met ons mee

Arjen Hiemstra

Kerkgebouwen zijn speciaal. Of je nu Protestant, Rooms-Katholieke of van wat voor kerkgenootschap ook afkomstig bent (en misschien zelfs wel als je niet tot een kerkgenootschap hoort), je kijkt met bijzondere ogen naar een kerkgebouw.

Natuurlijk, er zijn verschillen. Dat merkte ik nog eens toen Roemeens-orthodoxe Parochie van Arnhem gebruik ging maken van de Protestantse Kerk in Westervoort: toen ik het bestuur rondleidde in de kerk en wij bij het koorgedeelte en liturgische centrum kwam vroeg één van de bestuursleden zich af of zij dat wel mocht betreden. De Roemeense priester kon haar al snel geruststellen: het was een protestants kerkgebouw, dan is het liturgisch centrum niet heilig en mogen er ook leken komen.

Volgens de Protestantse theologie is het kerkgebouw niet heilig. Sommige Protestantse kerkgebouwen wekken ook niet de indruk dat ze heilig zijn: ooit leidde ik een dienst in een sportzaal (en de kantine was de consistorie). En sommige kerkgebouwen worden ook voor totaal andere activiteiten gebruikt: in een andere kerk werd de kerkzaal in de avonden gebruikt als feestzaal voor bruiloften en partijen.

Toch is ook voor Protestanten de kerkzaal speciaal. Dat merk je wel als je een kerkgebouw sluit: dat is pijnlijk. Waar het in zit, dat een kerkgebouw speciaal is? Ik denk in dat het vooral zit in het doel van die plek: dat het een plek is waar ontmoeting plaatsvindt tussen mensen en de Eeuwige. Een ontmoeting in de stilte, in de liederen en woorden die er klinken. In de overgangsmomenten die er plaatsvinden in het leven van de mensen (doop, verbintenis en afscheid).

Ik hoop maar dat zulke plekken blijven bestaan. Het zijn weldadige plekken, ik denk ook voor iedereen.

Pierre Eijgenraam

Twintig jaar geleden had ik de kans om met een groepsreis naar Chartres, te gaan, in Noord-Frankrijk. Uiteraard was de beroemde kathedraal het hoofddoel van onze reis. Elke dag had een thema: het beeldhouwwerk in de portalen, de glas-in-loodramen,deoeroudecrypte. Enelkeavondwasereenlezing.Drie herinneringen zijn me in het bijzonder bijgebleven en inspireren mij tot op de dag van vandaag.

-De avond waarop we na sluitingstijd –alleen met onze groep- Taizéliederen zongen in een donkere kerk. Wat een akoestiek! Maar vooral: een bijna mystieke ervaring!

-De grote ramen aan de westzijde van de kerk, waarop de profeten Jesaja, Jeremia, Ezechiël en Daniël als reuzen zijn afgebeeld, met de vier evangelisten als dwergen op hun schouders. Bij alles wat we doen, kunnen, weten en geloven, staan we op de schouders van het voorgeslacht!

-De vroege ochtend waarop we met onze groep door het labyrint liepen, dat vlak achter de hoofdingang op de vloer is afgebeeld. Als je het labyrint binnengaat,

word je alle kanten opgestuurd: links, rechts, naar binnen, naar buiten, totdat je uiteindelijk toch nog onverwacht het centrum, de kern bereikt. Vanuit die kern mag je je dan verder in de gewijde ruimte begeven.

De kerk als een plek om zingend uiting te geven aan je geloof. De kerk als een plek waar je leert beseffen dat wij staan op de schouders van het voorgeslacht. De kerk als een plek om tot de kern te komen. Het hoeft niet persé een gotische kathedraal te zijn. Al helpt het wel…

Hubertien Oostdijk

Er verschijnen nu al alarmerende berichten in kranten dat de kerkverlating door de coronacrisis alleen nog maar verder versterkt wordt. Eerlijk gezegd vind ik het wel erg voorbarig om dat nu al te concluderen, maar dergelijke berichten voeden wel het pessimisme en versterken een gevoel van somberheid. En dat terwijl we toch al in een periode van afscheid zitten. Het afscheid van de Bethlehemkerk en Diaconessenkerk is al achter de rug, dat van de Kandelaar zit er aan te komen… Geen gemakkelijke tijd en door corona is afscheid nemen toch al lastiger, het liefst wil je immers iedereen volop de gelegenheid geven om afscheid te nemen van een kerkgebouw wat je dierbaar is, een gebouw waar gedoopt is, getrouwd en gerouwd.

Afscheid nemen doet pijn, veel pijn zelfs en daar willen we ook ruimte en aandacht aan geven, om zo ook ruimte te maken voor een nieuw begin..

In Arnhem-Zuid zijn we daar overigens al een aantal jaren mee bezig. Langzaam maar zeker zijn we als gemeenten van de Salvatorkerk en De Kandelaar naar elkaar gegroeid. Natuurlijk zijn er verschillen, maar het is nog niet zo lang geleden dat we van iedereen wisten te vertellen of iemand Hervormd of Gereformeerd was. Tegenwoordig weten we dat echt niet meer van elkaar. Ik hoop van harte dat we over pakweg 5 à 10 jaar niet meer precies weten wie er vanuit de Kandelaar of wie er vanuit de Salvatorkerk komt! We gaan op weg naar een nieuwe fase in ons gemeentezijn.

En het mooie, hoopvolle is, God gaat met ons mee

Arjen Hiemstra

Kerkgebouwen zijn speciaal. Of je nu Protestant, Rooms-Katholieke of van wat voor kerkgenootschap ook afkomstig bent (en misschien zelfs wel als je niet tot een kerkgenootschap hoort), je kijkt met bijzondere ogen naar een kerkgebouw.

Natuurlijk, er zijn verschillen. Dat merkte ik nog eens toen Roemeens-orthodoxe Parochie van Arnhem gebruik ging maken van de Protestantse Kerk in Westervoort: toen ik het bestuur rondleidde in de kerk en wij bij het koorgedeelte en liturgische centrum kwam vroeg één van de bestuursleden zich af of zij dat wel mocht betreden. De Roemeense priester kon haar al snel geruststellen: het was een protestants kerkgebouw, dan is het liturgisch centrum niet heilig en mogen er ook leken komen.

Volgens de Protestantse theologie is het kerkgebouw niet heilig. Sommige Protestantse kerkgebouwen wekken ook niet de indruk dat ze heilig zijn: ooit leidde ik een dienst in een sportzaal (en de kantine was de consistorie). En sommige kerkgebouwen worden ook voor totaal andere activiteiten gebruikt: in een andere kerk werd de kerkzaal in de avonden gebruikt als feestzaal voor bruiloften en partijen.

Toch is ook voor Protestanten de kerkzaal speciaal. Dat merk je wel als je een kerkgebouw sluit: dat is pijnlijk. Waar het in zit, dat een kerkgebouw speciaal is? Ik denk in dat het vooral zit in het doel van die plek: dat het een plek is waar ontmoeting plaatsvindt tussen mensen en de Eeuwige. Een ontmoeting in de stilte, in de liederen en woorden die er klinken. In de overgangsmomenten die er plaatsvinden in het leven van de mensen (doop, verbintenis en afscheid).

Ik hoop maar dat zulke plekken blijven bestaan. Het zijn weldadige plekken, ik denk ook voor iedereen.

Pierre Eijgenraam

Twintig jaar geleden had ik de kans om met een groepsreis naar Chartres, te gaan, in Noord-Frankrijk. Uiteraard was de beroemde kathedraal het hoofddoel van onze reis. Elke dag had een thema: het beeldhouwwerk in de portalen, de glas-in-loodramen,deoeroudecrypte. Enelkeavondwasereenlezing.Drie herinneringen zijn me in het bijzonder bijgebleven en inspireren mij tot op de dag van vandaag.

-De avond waarop we na sluitingstijd –alleen met onze groep- Taizéliederen zongen in een donkere kerk. Wat een akoestiek! Maar vooral: een bijna mystieke ervaring!

-De grote ramen aan de westzijde van de kerk, waarop de profeten Jesaja, Jeremia, Ezechiël en Daniël als reuzen zijn afgebeeld, met de vier evangelisten als dwergen op hun schouders. Bij alles wat we doen, kunnen, weten en geloven, staan we op de schouders van het voorgeslacht!

-De vroege ochtend waarop we met onze groep door het labyrint liepen, dat vlak achter de hoofdingang op de vloer is afgebeeld. Als je het labyrint binnengaat,

word je alle kanten opgestuurd: links, rechts, naar binnen, naar buiten, totdat je uiteindelijk toch nog onverwacht het centrum, de kern bereikt. Vanuit die kern mag je je dan verder in de gewijde ruimte begeven.

De kerk als een plek om zingend uiting te geven aan je geloof. De kerk als een plek waar je leert beseffen dat wij staan op de schouders van het voorgeslacht. De kerk als een plek om tot de kern te komen. Het hoeft niet persé een gotische kathedraal te zijn. Al helpt het wel…

Hubertien Oostdijk

Er verschijnen nu al alarmerende berichten in kranten dat de kerkverlating door de coronacrisis alleen nog maar verder versterkt wordt. Eerlijk gezegd vind ik het wel erg voorbarig om dat nu al te concluderen, maar dergelijke berichten voeden wel het pessimisme en versterken een gevoel van somberheid. En dat terwijl we toch al in een periode van afscheid zitten. Het afscheid van de Bethlehemkerk en Diaconessenkerk is al achter de rug, dat van de Kandelaar zit er aan te komen… Geen gemakkelijke tijd en door corona is afscheid nemen toch al lastiger, het liefst wil je immers iedereen volop de gelegenheid geven om afscheid te nemen van een kerkgebouw wat je dierbaar is, een gebouw waar gedoopt is, getrouwd en gerouwd.

Afscheid nemen doet pijn, veel pijn zelfs en daar willen we ook ruimte en aandacht aan geven, om zo ook ruimte te maken voor een nieuw begin..

In Arnhem-Zuid zijn we daar overigens al een aantal jaren mee bezig. Langzaam maar zeker zijn we als gemeenten van de Salvatorkerk en De Kandelaar naar elkaar gegroeid. Natuurlijk zijn er verschillen, maar het is nog niet zo lang geleden dat we van iedereen wisten te vertellen of iemand Hervormd of Gereformeerd was. Tegenwoordig weten we dat echt niet meer van elkaar. Ik hoop van harte dat we over pakweg 5 à 10 jaar niet meer precies weten wie er vanuit de Kandelaar of wie er vanuit de Salvatorkerk komt! We gaan op weg naar een nieuwe fase in ons gemeentezijn.

En het mooie, hoopvolle is, God gaat met ons mee