De komende weken is op zondagmorgen het thema vrijheid in de Nieuwe Kerk.

 

Rosendaalseweg 505, 10.00 uur

Elke dinsdag van 12.00 – 14.00 uur is er Open Kerk in de Koepelkerk op het Jansplein met om 12.30 uur een korte meditatieve viering en vaak met levend muziek: orgelspel, piano, cello, het is steeds weer anders. Ook is er de mogelijkheid om een kaarsje te branden, even stil te zijn, tot rust te komen.

Een klein team van vrijwilligers is aanwezig voor vragen of een gesprekje. Na de korte viering kan er thee of koffie gedronken worden.

Elke vrijdag om 12.30 uur is er een korte viering waarin gebeden wordt om vrede en verzoening in de traditie van de wereldwijde Coventry gemeenschap.

Plaats van samenkomst is de Waalse kerk.

Op donderdag 26 mei, Hemelvaartsdag is het mogelijk om mee te doen met een wandeling. Verzamelen om 8.30 uur bij de Nieuwe Kerk vandaar gaat het naar Hoogte 80. Tijdens de wandeling zal Liesbeth Langeveld iets vertellen over de natuur die we hier zien terwijl Arjen Hiemstra iets gaat vertellen over de religieuze sporen die hier nog liggen. U moet hier ongeveer een uur voor uittrekken. 

Aansluitend is het mogelijk om in de Nieuwe Kerk om 10.00 uur aan te sluiten bij een korte viering.

Adres: Nieuwe Kerk, Rosendaalseweg 505

Elsje Pot

Onbereikbaar zijn is niet meer van deze tijd. Ik heb daaraan erg moeten wennen. In het begin gebruikte ik mijn mobiele telefoon vooral als agenda. Als ik niet thuis was en er werd gevraagd of ik ook mobiel te bereiken was, zei mijn zoon: “Ze heeft er wel één, maar ik geef je niet veel kans.” Als ik bezig was zette ik het geluid uit. De enkele keer dat ik het vergat, schrok ik altijd zo van die telefoon, dat ik niet goed wist wat ik er mee moest. Zo meende ik hem eens uitgezet te hebben, nadat hij overging tijdens een vergadering, maar toen ik thuiskwam, vroeg dezelfde zoon: “Waarom gaf je nu geen antwoord?” Ik had blijkbaar gewoon opgenomen, want hij had allerlei stemmen gehoord.

Inmiddels lukt het me niet meer om het geluid aan te zetten. Ik heb alle knopjes en schuifjes en mogelijkheden geprobeerd, maar hij zwijgt als het graf. Heel erg vind ik het niet, de meeste mensen sturen tegenwoordig een appje en ik word nog steeds bij voorkeur gewoon thuis gebeld. Als ik niet thuis ben, ben ik met iets bezig en ik vind het nog steeds niet prettig om tijdens een bezoekje, etentje, vergadering of gesprekskring gebeld te worden. Ik huldig het principe: als het erg belangrijk is, dan bellen ze nog wel een keer. Zo ging dat vroeger, maar het is, zo voelt het, niet meer van deze tijd.

Johannes Kon

Inmiddels is schrijver Jan Rot (legendarische hertaler van de Mattheus Passion) niet meer van deze tijd – netzomin als Henny Vrienten (Doe Maar / VBK) etc. Maar hun muziek blijft duren!

Ik ben ook niet meer van deze tijd – and I praise the Lord.

In 1998 werd ik geconfronteerd met “de nieuwe tijd”: ik was net 50 jaar geworden en dus geen echt nieuwetijdskind. Ik woonde voor het eerst op mezelf – voordien waren er een vastberaden moeder en partners om zich over mij te ontfermen.

De allerhoogste ambtenaar bij de gemeente Arnhem verordonneerde toen KANS: KantoorAutomatisering Nieuwe Stijl. Voortaan moest je zélf je brieven typen en collegae kregen ook een mobiele telefoon.

So far so good; ambtenaren zoals ik (gedwee en gezagsgetrouw) bogen voor het publiek: sneller en efficiënter inspelen op zijn terechte wensen. En toen: ik zie het digitale platform verharden. “Platform” betekent zoiets als: opereren op een gelijk niveau en ook samenwerken.

Toen kwamen al snel de “haai tek brothers”, slechter dan “the Blues Brothers” en nog erger dan “the Seven Sisters” (oliemaatschappijen, die de gehele wereld beheersen).

Ik heb mij altijd verzet tegen deze nieuwe wereldorde en ben absoluut geen complottheoreticus. Ik zit wel gezellig op WhatsApp (c°), maar niet op Twitter, Facebook, LinkedIn, Instagram, Telegram, TikTok – you name it. Ik gebruik geen streamingsdiensten. In draai mijn eigen platen wel.

Wat is ook niet meer van deze tijd? Ons koningshuis – ooit uit het niets ontstaan – ongelukje in 1815. Dus ik (v)lieg niet uit de bocht, als ik meld dat ik nóóit naar Griekenland vloog.

Op 27 april neem / nam ik formeel afscheid van het Koningshuis. Dat lintje krijg ik nu vast niet meer; ik kies ook voor andere postzegels en munten.

 

Johannes – voor ’n g(r)eintje vervaard

Kees van Keulen

Weet u, ik ga vrijwel elke zondag naar de kerk, ook als ik niet orgel speel. Dat is toch niet meer van deze tijd!

Heb voorkeur voor oude Psalmmelodieën. Kent u ze nog uit het oude Psalmboekje? Dorisch, Phrygisch, Mixolydisch. Dan heb je echt afgedaan.

Ben een fanatiek orgelspeler. Niet op een modern keyboard, maar op een instrument met orgelpijpen en “levende wind”. Maar helaas, de orgelcultuur is passé; er zijn er niet veel meer die orgelspelen of naar orgelmuziek luisteren.

Hedendaagse muziek? Laat de pop-muziek maar zitten. Om over festivals met gehoor-vernietigende stampmuziek niet te schrijven. Geef mij maar klassieke luistermuziek.

We hebben geen auto. Hoe meewarig wordt er gekeken als ik dat vertel! Alsof niemand ooit zonder kan.

Ik verzorg rondleidingen door een kasteel. Gaat allemaal over vroeger. En leuk dat ik dat vind!

Ben lid van een schaakvereniging. Dat is toch een sport voor oude mannen!

Een tattoo? Moet er niet aan denken.

Ten slotte, ik haak niet als vanzelfsprekend bij elke vernieuwing aan. Denk aan al die computer- en communicatiesnuisterijen. Ik realiseer me dat het vaak alleen maar betekent dat ik me er later aan overgeef dan anderen, maar “iedereen” gaat ervan uit, dat je altijd en overal …

Het verleden idealiseer ik niet, maar waarom zou ik aan elke vernieuwingsfrats meedoen? Natuurlijk zijn de sociale verbanden waarbinnen ik figureer van invloed, maar ik blijf liever bij mezelf: Ben ik een zelfstandig denker, gewoon eigenwijs, of niet meer van deze tijd?

Arjen Hiemstra

Er zijn in de wereld veel dingen die niet van deze tijd zijn. Ze zijn namelijk oud en hebben vaak een lange geschiedenis. Sommige dingen vinden veel mensen aantrekkelijk. Kerkgebouwen bijvoorbeeld. Zo lopen grote groepen mensen lopen de kathedraal van Chartres binnen. Ze worden getroffen door het beeldhouwwerk van de kathedraal, de oude gebrandschilderde ramen en het labyrint dat op de vloer is aangebracht.

Ander cultureel erfgoed is minder aantrekkelijk. Er zijn nog steeds mensen die net als ik zich verdiepen in teksten van Augustinus. Boeiend vind ik het, hoe hij schrijft in een periode meer dan 1500 jaar geleden. En soms zegt hij nog steeds waardevolle dingen over Bijbelteksten. Toch lezen steeds minder mensen zijn geschriften, het Augustijns Instituut in Utrecht, dat vele teksten van Augustinus heeft vertaald wordt aan het eind van dit jaar gesloten.

Ik denk wel eens: of iets wat niet van deze tijd is nog van waarde wordt bevonden is afhankelijk van de vraag of wij ons er in willen verdiepen of niet. Want je moet wel wat hobbels nemen om iets werkelijk te begrijpen: je moet er tijd voor nemen, je moet informatie vinden over de tijd van ontstaan, je moet goed kijken en lezen. Misschien moet je dingen wel meerdere keren overdenken. Maar het begint toch altijd met wíllen begrijpen.

Maar dan kunnen dingen die niet meer van deze tijd zijn, toch nog steeds de inspiratiebronnen aan ons laten zien. Bronnen die de makers ooit aanzetten hun cultureel erfgoed vorm te geven.

 

Voorafgaand aan Dodenherdenking bij het monument op het Audrey Hepburnplein vindt op woensdag 4 mei een korte samenkomst plaats in de Waalse Kerk om 18.30 uur onder verantwoordelijkheid van de Raad van Kerken Arnhem.

Na afloop van die viering is het gebruik om met de krans richting Stadhuis te gaan. 

Om 19.45 uur start dan de rondgang, die eindigt vóór 20.00 uur op het Audrey Hepburnplein.

Pierre Eijgenraam

Toen ik theologie ging studeren zei één van onze docenten –Ik geloof dat het de hoogleraar kerkgeschiedenis was: ‘Denk maar niet dat je in dit vak nog iets nieuws kunt verzinnen. Alles wat de moeite van het bedenken waard is, is al eens eerder bedacht. En wat nog niet eerder bedacht was, is hoogstwaarschijnlijk de moeite van het bedenken niet waard’. Gelukkig voegde hij er aan toe: ‘..maar de kunst is om op het juiste moment het juiste weer opnieuw te bedenken’.

Ik woonde destijds op een klein kamertje bij een hospita. De wanden en het plafond waren helemaal wit. Dat vond ik rustgevend en lekker licht. Maar mijn medestudenten vonden het belachelijk ouderwets. Kleur en fleur was de mode. Toen ik na een paar jaar verhuisde naar een grotere kamer kalkte ik de muren –letterlijk- groen en geel. Eindelijk modern! Helaas had ik niet opgemerkt dat inmiddels wit de mode was….

Prediker zegt: ‘Wat geweest is dat zal er zijn, en wat gedaan is zal gedaan worden; er is niets nieuws onder de zon’. Met het ouder worden begin ik me steeds vaker ouderwets te voelen. Ik erger me aan het vele Engels in onze taal en ik gebruik mijn mobiele telefoon zo weinig mogelijk. En zeg nou zelf: dominee zijn, kerk en geloof, dat is toch ook niet meer van deze tijd?

Toch blijf ik er maar bij. Je weet nooit of het nog weer eens in de mode komt. En dan loop ik voorop!