Berichten

Hubertien Oostdijk

Over wie Valentijn precies is zijn de meningen verdeeld, er komen een aantal heiligen in aanmerking. Zeer waarschijnlijk is hij de marteldood gestorven op 14 februari.

Over deze heilige wordt gezegd ‘dat hij terecht door mensen wordt vereerd, maar dat zijn daden slechts bij God bekend zijn’.

Uiteraard weet de commercie een dergelijke dag handig uit te buiten!

Maar liefde is een belangrijk onderwerp, niet alleen de liefde tussen geliefden, maar wat mij betreft een dag waarop we extra lief voor elkaar zijn en waarin we stil staan bij de liefde die God voor ons mensen heeft.

In deze tijd merk je dat de lontjes korter worden, de lockdown duurt voort, het licht aan het eind van de tunnel is nog zwak en we weten niet wanneer we weer een beetje terug kunnen naar een wat vrijere samenleving, daardoor zie je een toename van agressiviteit. Laten we 14 februari in het bijzonder en alle dagen van het jaar eerst eens tot 10 tellen voordat we beginnen te mopperen, te schelden, met de middelvinger omhoog wijzen etc. Dat zou heel wat ellende kunnen besparen!

Laten we elkaar niet meteen veroordelen, maar met respect behandelen, ieder mens is namelijk in de ogen van God een geliefd mensenkind! Ieder mens is de moeite waard, kostbaar in Gods ogen en onze opdracht is daarom om elkaar als kostbaar en waardevol te beschouwen. Niet alleen op 14 februari dus, maar alle dagen!

Ik wens u en ons allen een liefdevol vervolg van 2021 toe!

Arjen Hiemstra

Op de middag dat Mark Rutte bekendmaakte dat hij de Tweede Kamer een avondklok zal voorstellen om de pandemie onder controle te houden appte mijn dochter: “Ik wil alvast een (aangelijnde) hond voor mijn verjaardag”.

Waar wij allemaal naar verlangen lijkt me duidelijk: dat corona voorbij is. Want het is genoeg, we willen niet meer in lock-down, we willen weer onze vleugels uitslaan, kerkdiensten houden voor heel de gemeente, de kerkelijke activiteiten oppakken, mensen ontmoeten en zijn die we altijd waren.

En toch moeten we het nog een tijdje volhouden: afstand houden, weinig mensen bezoeken, thuiswerken en niet zingen.

Verlangen was deze week het thema van de ‘Berichten voor thuisblijvers’. Denkend over wat verlangen is, kunnen we toegeven aan dit grote verlangen van nu misschien nog even uitstellen.

 

 

 

Hubertien Oostdijk

Als ik aan mensen zou vragen wat hun grootste verlangen is dan zullen de meeste mensen, denk ik, zeggen ‘geen corona meer’. Want we zijn er wel klaar mee….

Wat ik heel lastig vind aan corona is dat je je spontaniteit dreigt te verliezen, het even een arm om iemand heen slaan kan nu niet. Maar ik zal eerlijk opbiechten dat het niet altijd gelukt is, de laatste maanden ben ik nogal betrokken geweest bij overlijdens en in het intense verdriet van nabestaanden valt het niet altijd mee om je handen thuis te houden en andersom merkte je dat ook, mensen die jou vastpakken. Aan het geen handen geven wen je wel, het niet iedere keer begroet worden met drie zoenen is soms zelfs prettig, maar geen hand om iemand heen slaan die heel verdrietig is, dàt is heel lastig.

Maar misschien focus ik wel te veel op corona, mijn echtgenoot las ergens, ‘mensen die gezond zijn hebben veel verlangens, mensen die ziek zijn maar één’. En inderdaad, je zou er het schaamrood van op de kaken krijgen, als je ziek bent wil je maar één ding en dat is weer gezond worden en wat ik wil, een hele lijst, waarin, geen corona meer, met stip op één staat!

Hebben we ook nog verlangens na corona? Keren we dan weer terug naar de wereld van 2019 zeg maar of gaan we toch op een andere manier leven? Brengt het ons ook wat? En welke rol speelt God daarin? Bidden we nu meer in corona tijd? In mijn hoofd komt een regel uit lied 362 naar boven ‘Hij die verlangen wekt, verlangen stilt – vrees niet, Hij gaat met ons, een weg van dagen’. Ondanks alles is God bij ons betrokken, Hij laat ons niet los.

 

Elsje Pot

Het woord ‘weg’ heeft meerdere betekenissen: iets kan weg zijn, kwijt zijn; je kunt weggaan; en er is ook nog ‘de weg’. Het heeft vast met corona te maken, want ik dacht bij ‘weg’ meteen: dat is het tegenovergestelde van ‘blijf thuis’. Het is wonderlijk hoe omstandigheden associaties oproepen, die je daarvoor nooit gehad zou hebben.

Begin november was ik een week vrij en werd de oproep om thuis te blijven steeds dringender. Nou is dat niet zo heel moeilijk als je eigenlijk nergens naar toe kan en als je in eigen omgeving volop van de natuur kunt genieten. En er vallen ook altijd wel klusjes te bedenken, waar je normaal gesproken de tijd niet voor neemt.

Maar het verbaast me toch dat ik gedurende die week heel dikwijls heb gedacht: ik kan nergens naar toe, laat ik maar iets gaan bakken, ik kan toch niet weg, laat ik de administratie maar op orde brengen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Merkwaardig omdat ik bij een weekje vrij meestal denk: ‘laat mij maar thuisblijven’. De boodschap ‘blijf thuis’ wekt in mij een verlangen naar ‘weg kunnen’ op.

In het apocriefe boek Sirach 32 staat in vers 12: ‘Thuis kun je je vermaken en doen wat je prettig vindt, maar bezondig je niet aan hooghartige woorden.’

Nu denk ik: ja, als ik kan kiezen, dan lijkt het aantrekkelijker om je thuis te vermaken dan om weg te gaan, maar als ik niet kan kiezen, ligt het gevoelsmatig blijkbaar toch andersB

Hubertien Oostdijk

Er verschijnen nu al alarmerende berichten in kranten dat de kerkverlating door de coronacrisis alleen nog maar verder versterkt wordt. Eerlijk gezegd vind ik het wel erg voorbarig om dat nu al te concluderen, maar dergelijke berichten voeden wel het pessimisme en versterken een gevoel van somberheid. En dat terwijl we toch al in een periode van afscheid zitten. Het afscheid van de Bethlehemkerk en Diaconessenkerk is al achter de rug, dat van de Kandelaar zit er aan te komen… Geen gemakkelijke tijd en door corona is afscheid nemen toch al lastiger, het liefst wil je immers iedereen volop de gelegenheid geven om afscheid te nemen van een kerkgebouw wat je dierbaar is, een gebouw waar gedoopt is, getrouwd en gerouwd.

Afscheid nemen doet pijn, veel pijn zelfs en daar willen we ook ruimte en aandacht aan geven, om zo ook ruimte te maken voor een nieuw begin..

In Arnhem-Zuid zijn we daar overigens al een aantal jaren mee bezig. Langzaam maar zeker zijn we als gemeenten van de Salvatorkerk en De Kandelaar naar elkaar gegroeid. Natuurlijk zijn er verschillen, maar het is nog niet zo lang geleden dat we van iedereen wisten te vertellen of iemand Hervormd of Gereformeerd was. Tegenwoordig weten we dat echt niet meer van elkaar. Ik hoop van harte dat we over pakweg 5 à 10 jaar niet meer precies weten wie er vanuit de Kandelaar of wie er vanuit de Salvatorkerk komt! We gaan op weg naar een nieuwe fase in ons gemeentezijn.

En het mooie, hoopvolle is, God gaat met ons mee

Over het thema ‘proef het leven’

Vrijdag – Pierre Eijgenraam

Een paar jaar geleden startte ik samen met Carin Boonstra een cursus ‘mindfulness en bidden’. In de eerste bijeenkomst mochten we onder Carins leiding met aandacht een mandarijntje eten. ‘Met aandacht’, dat wil zeggen: heel goed kijken naar de kleur en de vorm, naar de structuur van de schil en de oneffenheden daarin, naar de ruimte tussen schil en vrucht, en hoe de partjes gescheiden-ongescheiden aan elkaar vast zitten..

En daarna: eerst nog zorgvuldig voelen en ruiken voordat je heel voorzichtig één partje in de mond kon steken… Het was een overweldigende ervaring. Nooit beseft hoe bijzonder zo’n simpele mandarijn eigenlijk is, nooit beseft hoe ongelooflijk rijk van smaak!

Ds. Blom, heel vroeger predikant van de Parkstraatgemeente schreef eens: ‘Wie een bewijs wil zien voor het bestaan van God hoeft alleen maar het kniegewricht van een langpootmug onder de microscoop te leggen’. En ik vul aan: ‘of met aandacht een mandarijntje te proeven’.

Wie aandachtig leeft, ziet meer, hoort meer, proeft meer, geniet meer, en heeft minder stress. Waarmee niet gezegd is, dat ik altijd zo iemand ben. Maar op mijn beste momenten kan ik het leven proeven en genieten; wanneer ik luister naar muziek of wandel in het bos, tijdens een goed gesprek met een gemeentelid of wanneer we als gezin met elkaar iets bijzonders beleven.

Op zulke momenten voel ik soms ‘Gods glimlach over mij’ en moet ik denken aan Psalm 34: 9: ‘Proef en geniet de goedheid van de HEER’. Of met een variant op ‘ubi caritas’ (Lied 586): ‘Waar liefde is en aandacht, daar is God’.

Gebed – Lied 408g

Die zich breken laat
onze schulden draagt
doe ons proeven van uw vrede.

tekst: Andries Govaert

 

Over het thema ‘proef het leven’,

Donderdag – Elsje Pot

Hoe smaakt jouw leven, bitter, zoet, vet, zout, lekker gekruid, smakeloos, smaakt het naar meer of ben je voldaan? Kun je het leven eigenlijk wel proeven? Het maakt voor het vervolg van dit stukje nogal uit welk antwoord je kiest.

De schoonmoeder van Ruth, Naomi, noemde zich Mara, omdat haar leven bitter was geworden. In het Hooglied wordt een leven in liefde verschillende keren met het woord zoet omschreven. Bij vet moet ik denken aan de droom van de farao over magere en vette koeien, waarbij vet voor leven in overvloed staat.

Ik denk aan die uitspraak van Jezus ‘Jullie zijn het zout van de aarde.’ Jezus zegt tegen zijn leerlingen dat zij zout zijn. Er zitten veel betekenissen aan zout: het kan reinigen, je kunt er voedsel door bewaren, zonder zout verliezen veel dingen smaak, en ons leven blijkbaar ook.

Wat betekenen die woorden van Jezus voor mij, ben ik zout en hoe ben ik dan zout voor een ander, de aarde, de wereld? Ik las een preek van W.R. van der Zee over deze woorden: zout is er wel maar het is niet aanwijsbaar (als je zout weglaat uit een gerecht is het flauw, maar erin kun je het niet aanwijzen).“Leven als zout is kritisch leven.” Kritisch ten aanzien van alles wat zich in de wereld voor doet, maar ook kritisch naar eigen ideeën en gewoontes.

Kritisch leven, dat spreekt me aan, het raakt voor mij aan dat woordje protestant, ik hoor daar graag protest in.

 

Gebed – Lied 408g

Die zich breken laat
onze schulden draagt
doe ons proeven van uw vrede.

tekst: Andries Govaert

 

Over het thema ‘proef het leven’, Taco Bos

‘Lekker is dit zeg! Heerlijk!’ De complimenten aan de koks waren niet van de lucht. Zonder het mooier te maken dan het was, zal ik mij van de lockdown- maanden vooral de smakelijke maaltijden herinneren.
Het leven lag stil. Ik ging nog naar mijn werk, maar voor mijn thuiswerkende huisgenoten regen de dagen zich aaneen. Levensbelangrijk werd dat ene lichtpuntje in de saaie dag: het gezamenlijke avondeten. Dus vergaderden we over menu’s en inkopen. We deden uitgebreid bronnenonderzoek in kookboeken en op internet. De kookbeurten verdeelden we op basis van universele principes als beschikbaarheid, bekwaamheid en rechtvaardigheid, – wat voor mij niet ongunstig uitpakte. Stond het eten eenmaal op tafel, dan namen we de tijd. Meer dan anders, proefden we wat we aten en raakten we echt aan de praat.

Intussen komt er meer ruimte. Dat is fijn. Tegelijk hoop ik dat we een paar levenslessen niet vergeten. Dat we in staat waren om bij tegenslag toch het leven te vieren. Dat we dankbaarheid konden ervaren voor elkaar, voor goede gezondheid en smakelijke maaltijden. En dat onze planeet, met meer vogelgezang en minder vliegtuigstrepen, opeens zoveel beter tot zijn recht kwam, ook voor óns.

Tal van Bijbelverhalen vertellen eenzelfde verhaal. Dat ook in beperking of tegenspoed, het goede leven te proeven is en wij verrast kunnen worden door momenten van goddelijke genade. En dat ons geluk alleen écht geluk kan zijn, als het verbonden is met het geluk van anderen en met het welzijn van heel Gods schepping

Gebed – Lied 408g

Die zich breken laat
onze schulden draagt
doe ons proeven van uw vrede.

tekst: Andries Govaert

 

Dinsdag 16 juni – Monique Maan

Proef het leven, met al zijn smaken in deze corona-tijd:
Zoet, vanwege de goede en mooie dingen zoals vriendschap en aandacht voor elkaar, en vanwege alles wat langzamerhand weer kan en mag.
Zout, vanwege de situaties die het leven in deze tijd smaak geven – nieuwe ideeën voor de toekomst die geboren worden, als het gaat om duurzaamheid en visie op wat goed is voor wie na ons komen.
Zuur, vanwege alle dingen die niet door konden gaan, een bruiloft die uitgesteld is, een kroonverjaardag zonder feest, geen kraambezoek maar raambezoek. Bitter, vanwege het verdriet en de pijn die er is, om mensen die ernstig ziek zijn, om een geliefde die overleed en maar zo’n klein groepje bij de begrafenis, om werk dat van het ene op het andere moment ophield en hoe gaat het straks verder?
Proef het leven met al z’n smaken. Het doet me denken aan Prediker 3, dat gedeelte dat begint met de woorden ‘Voor alles wat gebeurt is er een uur, een tijd voor alles wat er is onder de zon.’ De wijsheid van die verzen is wat mij betreft het inzicht dat het leven bestaat uit de samenhang van al die verschillende momenten, van lachen en huilen, van opbouwen en afbreken, van bewaren en weggooien. Dat hele leven is gekend en gezien door God. Het is niet zo dat Hij in het één wel met ons is, en in het ander niet. Alle tijden – en alle mensen die die tijden meemaken – zijn in zijn hand, en mogen met Hem gedeeld worden

Gebed – Lied 408g

Die zich breken laat
onze schulden draagt
doe ons proeven van uw vrede.

tekst: Andries Govaert

 

Thema: Proef het leven

We zijn nog een beetje thuisblijvers. Nu we langzamerhand weer gaan nadenken over kerkdiensten houden met gemeenteleden erbij aanwezig, merken we dat er nogal wat gemeenteleden zijn die zeggen dat ze nog wel een tijdje willen afwachten. Ze vinden het nog te gevaarlijk bij elkaar te komen.

Tegelijkertijd slaan we weer de vleugels uit, van de minister- president mogen we zelfs naar sommige landen over de grens. Langzaam proeven we weer wat er allemaal met het leven verbonden kan zijn.

‘Proeven’ dat is een oud woord waar de kerkvader Augustinus over schrijft. Het plaatst het tegenover het woord ‘gebruiken’. Proeven is het voorzichtig tot je nemen, terwijl je er van geniet. Gebruiken is het je helemaal toe-eigenen, en het rücksichtsloos verslinden. Augustinus wil dat wij onderweg met God het leven proeven. Dat we er omheen lopen, goed kijken en een klein stukje in de mond nemen hoe het zal smaken. Dat is echt leven in Jezus voetspoor.

Hier zijn weer zeven bijdragen voor de nieuwe week. Eet smakelijk!

Redactie: Pierre Eijgenraam en Arjen Hiemstra

 

Gebed – Lied 408g

Die zich breken laat
onze schulden draagt
doe ons proeven van uw vrede.

tekst: Andries Govaert

 

Maandag 15 juni: Joost Röselaers

Met Pinksteren werd het verhaal gelezen over de discipelen van Jezus die plotseling de geest kregen en jubelend de straat opgingen. Zij proefden weer aan het leven. Een dag later werd dit tafereel ook voor ons daadwerkelijk realiteit. We gingen op 1 juni massaal de straten op. Eindelijk vrijheid, las ik op social media. Wat verstaan wij onder vrijheid? Ik lees het vooral als een verlangen naar het oude normaal.

Ik voel mij sinds 1 juni wat weemoedig. Ik ben natuurlijk opgelucht dat het virus mijn omgeving en mij bespaard is gebleven en dat ik weer bij mensen op bezoek kan. Voor mij persoonlijk was deze Coronatijd echter ook een periode waarin ik geënthousiasmeerd werd door de verhalen over een nieuwe normaal. Alsof we proefden aan een andere vorm van leven met elkaar. Er werd een appèl gedaan op onze verbeelding. De Groene wijdde een heel nummer aan het ‘Nederland van de toekomst’ met artikelen waar de creativiteit en energie vanaf spatte. En ook kerken deden mee aan dit creatieve proces. Het Bijbelse verhaal reikte elementen aan om de verbeelding te voeden.

Hoe gaan we nu verder? Het nieuwe normaal dreigt verdacht veel te gaan lijken op het oude normaal. Het voelt als een gemiste kans. Ik wil mijn gevoel van weemoed ernstig nemen. Er zit namelijk een verlangen achter naar vrijheid. En dan niet de vrijheid in de zin van vrijheid-blijheid, maar een vrijheid die ons in staat stelt om werkelijk en voluit te leven.