Berichten

Elsje Pot

Vorig jaar maakte ik voor belangstellenden een wandeling met het thema vrijheid en ook voor deze rubriek schreef ik een stukje over vrijheid, waarin onder andere stond: ‘Ik ervaar nu, denk ik, voor het eerst een heel klein beetje hoe blij je kunt zijn met vrijheid. Er is geen oorlog, maar toch snak ik naar vrijheid: gewoon weer kunnen doen, wat ik altijd deed: onbekommerd me onder de mensen begeven, handen schudden, knuffels uitdelen.En ik vraag me af: gaan we straks onze herwonnen vrijheid ook anders waarderen, er op een andere manier mee omgaan?’

Om de één of andere reden komen die woorden me nu naïef over, maar ik kan niet goed bedenken, waar dat in zit. Een beetje theatraal ook: maar toch snak ik naar vrijheid, wat een woorden, we zaten toen nog maar anderhalve maand in de lockdown!

Omdat ik het wat de vrijheid betreft eigenlijk niet meer zo goed weet, zocht ik in de bijbel teksten over vrijheid op. Een paar van die vondsten geven mij in ieder geval te denken.

-God geeft eenzamen een thuis en gevangenen vrijheid en voorspoed. Maar opstandigen zullen wonen op dorre grond. (Psalmen 68:7)

-Heeft de pottenbakker niet de vrijheid om van dezelfde klomp klei zowel een kostbare vaas als een alledaagse pot te maken? (Romeinen 9:21)

-Welnu, met de Heer wordt de Geest bedoeld, en waar de Geest van de Heer is, daar is vrijheid. (2 Korintiërs 3:17)

Jos Hordijk

De coronatijd beleven wij niet als een verloren jaar. Wij zijn gepensioneerd en brengen onze dagen door met nuttige dingen doen. Voor het bijhouden van de actualiteit nemen wij ruim de tijd. Mijn partner wandelt en als ze een uur gelopen heeft belt ze mij, dan haal ik haar op aan de rand van het park en kuieren wij samen naar huis. We drinken eens wat, we eten gezellig samen, we doen wat huishoudelijk werk en ik help graag telefonisch een kleinkind met zijn huiswerk. Ik bel eens iemand en schrijf een mail of een stukje voor de thuisblijvers. Ik corrigeer een werkstuk en haal een kleinkind uit de BSO. Er is  altijd wel iets te doen.

Toch zou het minder aangenaam zijn als er geen stipjes op de horizon waren. Hoe zal het gaan met ons land, met de politieke cultuur? Hebben we er nog vertrouwen in? Wat zou het fijn zijn als de kinderen weer alle dagen naar school konden en de studenten naar hun opleiding, als ik mijn schoonmoeder weer eens een echte knuffel mocht geven. Ze zou zo graag nog eens naar de kerk gaan en wat mensen thuis ontvangen. Mogen 70 jarigen nu echt zelf afspreken voor een vaccinatie? Kunnen we deze zomer weer voorzichtig op vakantie gaan? Zal het goed komen? Daar moet ik op vertrouwen, dat wil ik. Zonder vertrouwen wordt het ‘eerst zien en dan geloven’.

 

Hubertien Oostdijk

Over wie Valentijn precies is zijn de meningen verdeeld, er komen een aantal heiligen in aanmerking. Zeer waarschijnlijk is hij de marteldood gestorven op 14 februari.

Over deze heilige wordt gezegd ‘dat hij terecht door mensen wordt vereerd, maar dat zijn daden slechts bij God bekend zijn’.

Uiteraard weet de commercie een dergelijke dag handig uit te buiten!

Maar liefde is een belangrijk onderwerp, niet alleen de liefde tussen geliefden, maar wat mij betreft een dag waarop we extra lief voor elkaar zijn en waarin we stil staan bij de liefde die God voor ons mensen heeft.

In deze tijd merk je dat de lontjes korter worden, de lockdown duurt voort, het licht aan het eind van de tunnel is nog zwak en we weten niet wanneer we weer een beetje terug kunnen naar een wat vrijere samenleving, daardoor zie je een toename van agressiviteit. Laten we 14 februari in het bijzonder en alle dagen van het jaar eerst eens tot 10 tellen voordat we beginnen te mopperen, te schelden, met de middelvinger omhoog wijzen etc. Dat zou heel wat ellende kunnen besparen!

Laten we elkaar niet meteen veroordelen, maar met respect behandelen, ieder mens is namelijk in de ogen van God een geliefd mensenkind! Ieder mens is de moeite waard, kostbaar in Gods ogen en onze opdracht is daarom om elkaar als kostbaar en waardevol te beschouwen. Niet alleen op 14 februari dus, maar alle dagen!

Ik wens u en ons allen een liefdevol vervolg van 2021 toe!

Arjen Hiemstra

Op de middag dat Mark Rutte bekendmaakte dat hij de Tweede Kamer een avondklok zal voorstellen om de pandemie onder controle te houden appte mijn dochter: “Ik wil alvast een (aangelijnde) hond voor mijn verjaardag”.

Waar wij allemaal naar verlangen lijkt me duidelijk: dat corona voorbij is. Want het is genoeg, we willen niet meer in lock-down, we willen weer onze vleugels uitslaan, kerkdiensten houden voor heel de gemeente, de kerkelijke activiteiten oppakken, mensen ontmoeten en zijn die we altijd waren.

En toch moeten we het nog een tijdje volhouden: afstand houden, weinig mensen bezoeken, thuiswerken en niet zingen.

Verlangen was deze week het thema van de ‘Berichten voor thuisblijvers’. Denkend over wat verlangen is, kunnen we toegeven aan dit grote verlangen van nu misschien nog even uitstellen.

 

 

 

Hubertien Oostdijk

Als ik aan mensen zou vragen wat hun grootste verlangen is dan zullen de meeste mensen, denk ik, zeggen ‘geen corona meer’. Want we zijn er wel klaar mee….

Wat ik heel lastig vind aan corona is dat je je spontaniteit dreigt te verliezen, het even een arm om iemand heen slaan kan nu niet. Maar ik zal eerlijk opbiechten dat het niet altijd gelukt is, de laatste maanden ben ik nogal betrokken geweest bij overlijdens en in het intense verdriet van nabestaanden valt het niet altijd mee om je handen thuis te houden en andersom merkte je dat ook, mensen die jou vastpakken. Aan het geen handen geven wen je wel, het niet iedere keer begroet worden met drie zoenen is soms zelfs prettig, maar geen hand om iemand heen slaan die heel verdrietig is, dàt is heel lastig.

Maar misschien focus ik wel te veel op corona, mijn echtgenoot las ergens, ‘mensen die gezond zijn hebben veel verlangens, mensen die ziek zijn maar één’. En inderdaad, je zou er het schaamrood van op de kaken krijgen, als je ziek bent wil je maar één ding en dat is weer gezond worden en wat ik wil, een hele lijst, waarin, geen corona meer, met stip op één staat!

Hebben we ook nog verlangens na corona? Keren we dan weer terug naar de wereld van 2019 zeg maar of gaan we toch op een andere manier leven? Brengt het ons ook wat? En welke rol speelt God daarin? Bidden we nu meer in corona tijd? In mijn hoofd komt een regel uit lied 362 naar boven ‘Hij die verlangen wekt, verlangen stilt – vrees niet, Hij gaat met ons, een weg van dagen’. Ondanks alles is God bij ons betrokken, Hij laat ons niet los.

 

Elsje Pot

Het woord ‘weg’ heeft meerdere betekenissen: iets kan weg zijn, kwijt zijn; je kunt weggaan; en er is ook nog ‘de weg’. Het heeft vast met corona te maken, want ik dacht bij ‘weg’ meteen: dat is het tegenovergestelde van ‘blijf thuis’. Het is wonderlijk hoe omstandigheden associaties oproepen, die je daarvoor nooit gehad zou hebben.

Begin november was ik een week vrij en werd de oproep om thuis te blijven steeds dringender. Nou is dat niet zo heel moeilijk als je eigenlijk nergens naar toe kan en als je in eigen omgeving volop van de natuur kunt genieten. En er vallen ook altijd wel klusjes te bedenken, waar je normaal gesproken de tijd niet voor neemt.

Maar het verbaast me toch dat ik gedurende die week heel dikwijls heb gedacht: ik kan nergens naar toe, laat ik maar iets gaan bakken, ik kan toch niet weg, laat ik de administratie maar op orde brengen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Merkwaardig omdat ik bij een weekje vrij meestal denk: ‘laat mij maar thuisblijven’. De boodschap ‘blijf thuis’ wekt in mij een verlangen naar ‘weg kunnen’ op.

In het apocriefe boek Sirach 32 staat in vers 12: ‘Thuis kun je je vermaken en doen wat je prettig vindt, maar bezondig je niet aan hooghartige woorden.’

Nu denk ik: ja, als ik kan kiezen, dan lijkt het aantrekkelijker om je thuis te vermaken dan om weg te gaan, maar als ik niet kan kiezen, ligt het gevoelsmatig blijkbaar toch andersB

Hubertien Oostdijk

Er verschijnen nu al alarmerende berichten in kranten dat de kerkverlating door de coronacrisis alleen nog maar verder versterkt wordt. Eerlijk gezegd vind ik het wel erg voorbarig om dat nu al te concluderen, maar dergelijke berichten voeden wel het pessimisme en versterken een gevoel van somberheid. En dat terwijl we toch al in een periode van afscheid zitten. Het afscheid van de Bethlehemkerk en Diaconessenkerk is al achter de rug, dat van de Kandelaar zit er aan te komen… Geen gemakkelijke tijd en door corona is afscheid nemen toch al lastiger, het liefst wil je immers iedereen volop de gelegenheid geven om afscheid te nemen van een kerkgebouw wat je dierbaar is, een gebouw waar gedoopt is, getrouwd en gerouwd.

Afscheid nemen doet pijn, veel pijn zelfs en daar willen we ook ruimte en aandacht aan geven, om zo ook ruimte te maken voor een nieuw begin..

In Arnhem-Zuid zijn we daar overigens al een aantal jaren mee bezig. Langzaam maar zeker zijn we als gemeenten van de Salvatorkerk en De Kandelaar naar elkaar gegroeid. Natuurlijk zijn er verschillen, maar het is nog niet zo lang geleden dat we van iedereen wisten te vertellen of iemand Hervormd of Gereformeerd was. Tegenwoordig weten we dat echt niet meer van elkaar. Ik hoop van harte dat we over pakweg 5 à 10 jaar niet meer precies weten wie er vanuit de Kandelaar of wie er vanuit de Salvatorkerk komt! We gaan op weg naar een nieuwe fase in ons gemeentezijn.

En het mooie, hoopvolle is, God gaat met ons mee

Over het thema ‘proef het leven’

Vrijdag – Pierre Eijgenraam

Een paar jaar geleden startte ik samen met Carin Boonstra een cursus ‘mindfulness en bidden’. In de eerste bijeenkomst mochten we onder Carins leiding met aandacht een mandarijntje eten. ‘Met aandacht’, dat wil zeggen: heel goed kijken naar de kleur en de vorm, naar de structuur van de schil en de oneffenheden daarin, naar de ruimte tussen schil en vrucht, en hoe de partjes gescheiden-ongescheiden aan elkaar vast zitten..

En daarna: eerst nog zorgvuldig voelen en ruiken voordat je heel voorzichtig één partje in de mond kon steken… Het was een overweldigende ervaring. Nooit beseft hoe bijzonder zo’n simpele mandarijn eigenlijk is, nooit beseft hoe ongelooflijk rijk van smaak!

Ds. Blom, heel vroeger predikant van de Parkstraatgemeente schreef eens: ‘Wie een bewijs wil zien voor het bestaan van God hoeft alleen maar het kniegewricht van een langpootmug onder de microscoop te leggen’. En ik vul aan: ‘of met aandacht een mandarijntje te proeven’.

Wie aandachtig leeft, ziet meer, hoort meer, proeft meer, geniet meer, en heeft minder stress. Waarmee niet gezegd is, dat ik altijd zo iemand ben. Maar op mijn beste momenten kan ik het leven proeven en genieten; wanneer ik luister naar muziek of wandel in het bos, tijdens een goed gesprek met een gemeentelid of wanneer we als gezin met elkaar iets bijzonders beleven.

Op zulke momenten voel ik soms ‘Gods glimlach over mij’ en moet ik denken aan Psalm 34: 9: ‘Proef en geniet de goedheid van de HEER’. Of met een variant op ‘ubi caritas’ (Lied 586): ‘Waar liefde is en aandacht, daar is God’.

Gebed – Lied 408g

Die zich breken laat
onze schulden draagt
doe ons proeven van uw vrede.

tekst: Andries Govaert

 

Over het thema ‘proef het leven’,

Donderdag – Elsje Pot

Hoe smaakt jouw leven, bitter, zoet, vet, zout, lekker gekruid, smakeloos, smaakt het naar meer of ben je voldaan? Kun je het leven eigenlijk wel proeven? Het maakt voor het vervolg van dit stukje nogal uit welk antwoord je kiest.

De schoonmoeder van Ruth, Naomi, noemde zich Mara, omdat haar leven bitter was geworden. In het Hooglied wordt een leven in liefde verschillende keren met het woord zoet omschreven. Bij vet moet ik denken aan de droom van de farao over magere en vette koeien, waarbij vet voor leven in overvloed staat.

Ik denk aan die uitspraak van Jezus ‘Jullie zijn het zout van de aarde.’ Jezus zegt tegen zijn leerlingen dat zij zout zijn. Er zitten veel betekenissen aan zout: het kan reinigen, je kunt er voedsel door bewaren, zonder zout verliezen veel dingen smaak, en ons leven blijkbaar ook.

Wat betekenen die woorden van Jezus voor mij, ben ik zout en hoe ben ik dan zout voor een ander, de aarde, de wereld? Ik las een preek van W.R. van der Zee over deze woorden: zout is er wel maar het is niet aanwijsbaar (als je zout weglaat uit een gerecht is het flauw, maar erin kun je het niet aanwijzen).“Leven als zout is kritisch leven.” Kritisch ten aanzien van alles wat zich in de wereld voor doet, maar ook kritisch naar eigen ideeën en gewoontes.

Kritisch leven, dat spreekt me aan, het raakt voor mij aan dat woordje protestant, ik hoor daar graag protest in.

 

Gebed – Lied 408g

Die zich breken laat
onze schulden draagt
doe ons proeven van uw vrede.

tekst: Andries Govaert

 

Over het thema ‘proef het leven’, Taco Bos

‘Lekker is dit zeg! Heerlijk!’ De complimenten aan de koks waren niet van de lucht. Zonder het mooier te maken dan het was, zal ik mij van de lockdown- maanden vooral de smakelijke maaltijden herinneren.
Het leven lag stil. Ik ging nog naar mijn werk, maar voor mijn thuiswerkende huisgenoten regen de dagen zich aaneen. Levensbelangrijk werd dat ene lichtpuntje in de saaie dag: het gezamenlijke avondeten. Dus vergaderden we over menu’s en inkopen. We deden uitgebreid bronnenonderzoek in kookboeken en op internet. De kookbeurten verdeelden we op basis van universele principes als beschikbaarheid, bekwaamheid en rechtvaardigheid, – wat voor mij niet ongunstig uitpakte. Stond het eten eenmaal op tafel, dan namen we de tijd. Meer dan anders, proefden we wat we aten en raakten we echt aan de praat.

Intussen komt er meer ruimte. Dat is fijn. Tegelijk hoop ik dat we een paar levenslessen niet vergeten. Dat we in staat waren om bij tegenslag toch het leven te vieren. Dat we dankbaarheid konden ervaren voor elkaar, voor goede gezondheid en smakelijke maaltijden. En dat onze planeet, met meer vogelgezang en minder vliegtuigstrepen, opeens zoveel beter tot zijn recht kwam, ook voor óns.

Tal van Bijbelverhalen vertellen eenzelfde verhaal. Dat ook in beperking of tegenspoed, het goede leven te proeven is en wij verrast kunnen worden door momenten van goddelijke genade. En dat ons geluk alleen écht geluk kan zijn, als het verbonden is met het geluk van anderen en met het welzijn van heel Gods schepping

Gebed – Lied 408g

Die zich breken laat
onze schulden draagt
doe ons proeven van uw vrede.

tekst: Andries Govaert