Berichten

Monique Maan

Ik houd niet van tunnels. Ik kijk graag van me af en het opgesloten gevoel van een tunnel is dus niets voor mij. Gelukkig heeft elke tunnel een eind waar het licht en ruimte doorbreken.

Veel mensen hebben de coronatijd als een tunnel beleefd. We waren beperkt in ons doen en laten, veel was angstig en onzeker en niemand wist wanneer we uit deze tunnel zouden komen, en hoe het leven dan zou zijn.

Ik herinner me een vakantie in Zwitserland waar we een lange tunnel doorgingen. We gingen ‘m in met regen en kou en we kwamen eruit in zon en warmte. Wie weet is het zo ook met de corona-tunnel. Een boeiende vraag om nog eens met elkaar over door te praten: wat laat je achter in de pré-coronatijd en welke ervaringen werpen nieuw licht op je leven? Zijn er dingen die je echt anders wil gaan doen, of die je nu anders beleeft?

Ik kan me voorstellen dat die vragen niet voor iedereen even eenvoudig te beantwoorden zijn. Als je bedrijf zwaar geleden heeft, of misschien wel failliet gegaan is, als je ziet hoe je kinderen hun gevoelens van depressie echt niet zomaar verwerkt hebben, als een dierbare ziek was, of misschien zelfs overleden en je kon elkaar nauwelijks nabij zijn.

Dat er dan ook aan de tunnel waar je voor je gevoel misschien nog middenin zit, een eind mag komen. Of dat er tenminste mensen mogen zijn die je in die tunnel een eindje tegemoet komen.

De schrijvers laten deze keer hun licht schijnen over ‘Het einde van de tunnel’. Of dat nu symbolisch is (corona is op z’n retour) laten we maar even in het midden, feit is dat het einde van de tunnel meestal opluchting teweegbrengt.

Tunnels blijven toch opmerkelijke fenomenen. Je gaat erin en eruit en ondertussen ben je onder de grond. Het is er donker, je hebt licht bij je of het hangt ergens in de tunnel en als de tunnel werkelijk recht is zie je aan de beide uiteinden licht binnenvallen.

Vaak zijn ze buitengewoon functioneel: voordat er tunnels waren, was het oversteken van de Alpen een levensgevaarlijke klus. Dat is het aanleggen ervan trouwens ook: regelmatig hoor je dat er ongelukken gebeuren tijdens het aanleggen daarvan. Daarom wordt de heilige Barbara van Nicomedia (waarvan gezegd wordt dat ze opgesloten zat in een kelder) bij de tunnelbouwers ook aangeroepen om de veiligheid te bevorderen tijdens de klus.

Sommige mensen zijn gefascineerd van tunnels, anderen kunnen er niets mee en zijn het liefst weer snel buiten.

De redactie

 

Kees van Keulen

De redactie had een vooruitziende blik en ging er bij het opstellen van de onderwerpenlijst – maanden geleden – vanuit, dat de corona-pandemie nu (bijna) voorbij zou zijn. Zouden we er lekker nog eens over los kunnen gaan.

Bij mij – en vast veel anderen – komt dan de vraag naar boven, wat dit voor de kerkgang betekent. Zouden de voorheen trouwe kerkgangers er inmiddels aan gewend zijn niet meer naar de kerk te gaan, het wel best vinden voor de tv te zitten en een perfect lopende dienst “mee te maken”? De uitzendingen van onze eigen kerkdiensten via Kerkomroep.nl liepen toch bepaald niet vlekkeloos! Wie zou er de afgelopen maanden achter zijn gekomen er niets aan te hebben gemist? Zouden de ouders met kinderen wegblijven, nu de kinderen niet beter weten? En dan de velen die – begrijpelijk met verdriet – afstand hebben gedaan van De Kandelaar en niet eens de kans hebben gekregen te wennen aan een nieuw huis? Wat zou de consequentie ervan zijn, dat we zolang na de dienst geen koffie hebben gedronken?

Het einde van de tunnel. Licht? Een zwart gat? Of laat het ons koud? In ieder geval ben ik ervan overtuigd, dat we er niet op hoeven te rekenen, dat God haar/zijn kerk ervoor zal behoeden geheel verloren te gaan. We moeten onszelf de vraag stellen: Kunnen we niet zonder de kerkdiensten en gaan er koste wat kost mee door, of houden we ermee op?

 

Elsje Pot

Vorig jaar maakte ik voor belangstellenden een wandeling met het thema vrijheid en ook voor deze rubriek schreef ik een stukje over vrijheid, waarin onder andere stond: ‘Ik ervaar nu, denk ik, voor het eerst een heel klein beetje hoe blij je kunt zijn met vrijheid. Er is geen oorlog, maar toch snak ik naar vrijheid: gewoon weer kunnen doen, wat ik altijd deed: onbekommerd me onder de mensen begeven, handen schudden, knuffels uitdelen.En ik vraag me af: gaan we straks onze herwonnen vrijheid ook anders waarderen, er op een andere manier mee omgaan?’

Om de één of andere reden komen die woorden me nu naïef over, maar ik kan niet goed bedenken, waar dat in zit. Een beetje theatraal ook: maar toch snak ik naar vrijheid, wat een woorden, we zaten toen nog maar anderhalve maand in de lockdown!

Omdat ik het wat de vrijheid betreft eigenlijk niet meer zo goed weet, zocht ik in de bijbel teksten over vrijheid op. Een paar van die vondsten geven mij in ieder geval te denken.

-God geeft eenzamen een thuis en gevangenen vrijheid en voorspoed. Maar opstandigen zullen wonen op dorre grond. (Psalmen 68:7)

-Heeft de pottenbakker niet de vrijheid om van dezelfde klomp klei zowel een kostbare vaas als een alledaagse pot te maken? (Romeinen 9:21)

-Welnu, met de Heer wordt de Geest bedoeld, en waar de Geest van de Heer is, daar is vrijheid. (2 Korintiërs 3:17)

Jos Hordijk

De coronatijd beleven wij niet als een verloren jaar. Wij zijn gepensioneerd en brengen onze dagen door met nuttige dingen doen. Voor het bijhouden van de actualiteit nemen wij ruim de tijd. Mijn partner wandelt en als ze een uur gelopen heeft belt ze mij, dan haal ik haar op aan de rand van het park en kuieren wij samen naar huis. We drinken eens wat, we eten gezellig samen, we doen wat huishoudelijk werk en ik help graag telefonisch een kleinkind met zijn huiswerk. Ik bel eens iemand en schrijf een mail of een stukje voor de thuisblijvers. Ik corrigeer een werkstuk en haal een kleinkind uit de BSO. Er is  altijd wel iets te doen.

Toch zou het minder aangenaam zijn als er geen stipjes op de horizon waren. Hoe zal het gaan met ons land, met de politieke cultuur? Hebben we er nog vertrouwen in? Wat zou het fijn zijn als de kinderen weer alle dagen naar school konden en de studenten naar hun opleiding, als ik mijn schoonmoeder weer eens een echte knuffel mocht geven. Ze zou zo graag nog eens naar de kerk gaan en wat mensen thuis ontvangen. Mogen 70 jarigen nu echt zelf afspreken voor een vaccinatie? Kunnen we deze zomer weer voorzichtig op vakantie gaan? Zal het goed komen? Daar moet ik op vertrouwen, dat wil ik. Zonder vertrouwen wordt het ‘eerst zien en dan geloven’.

 

Hubertien Oostdijk

Over wie Valentijn precies is zijn de meningen verdeeld, er komen een aantal heiligen in aanmerking. Zeer waarschijnlijk is hij de marteldood gestorven op 14 februari.

Over deze heilige wordt gezegd ‘dat hij terecht door mensen wordt vereerd, maar dat zijn daden slechts bij God bekend zijn’.

Uiteraard weet de commercie een dergelijke dag handig uit te buiten!

Maar liefde is een belangrijk onderwerp, niet alleen de liefde tussen geliefden, maar wat mij betreft een dag waarop we extra lief voor elkaar zijn en waarin we stil staan bij de liefde die God voor ons mensen heeft.

In deze tijd merk je dat de lontjes korter worden, de lockdown duurt voort, het licht aan het eind van de tunnel is nog zwak en we weten niet wanneer we weer een beetje terug kunnen naar een wat vrijere samenleving, daardoor zie je een toename van agressiviteit. Laten we 14 februari in het bijzonder en alle dagen van het jaar eerst eens tot 10 tellen voordat we beginnen te mopperen, te schelden, met de middelvinger omhoog wijzen etc. Dat zou heel wat ellende kunnen besparen!

Laten we elkaar niet meteen veroordelen, maar met respect behandelen, ieder mens is namelijk in de ogen van God een geliefd mensenkind! Ieder mens is de moeite waard, kostbaar in Gods ogen en onze opdracht is daarom om elkaar als kostbaar en waardevol te beschouwen. Niet alleen op 14 februari dus, maar alle dagen!

Ik wens u en ons allen een liefdevol vervolg van 2021 toe!

Arjen Hiemstra

Op de middag dat Mark Rutte bekendmaakte dat hij de Tweede Kamer een avondklok zal voorstellen om de pandemie onder controle te houden appte mijn dochter: “Ik wil alvast een (aangelijnde) hond voor mijn verjaardag”.

Waar wij allemaal naar verlangen lijkt me duidelijk: dat corona voorbij is. Want het is genoeg, we willen niet meer in lock-down, we willen weer onze vleugels uitslaan, kerkdiensten houden voor heel de gemeente, de kerkelijke activiteiten oppakken, mensen ontmoeten en zijn die we altijd waren.

En toch moeten we het nog een tijdje volhouden: afstand houden, weinig mensen bezoeken, thuiswerken en niet zingen.

Verlangen was deze week het thema van de ‘Berichten voor thuisblijvers’. Denkend over wat verlangen is, kunnen we toegeven aan dit grote verlangen van nu misschien nog even uitstellen.

 

 

 

Hubertien Oostdijk

Als ik aan mensen zou vragen wat hun grootste verlangen is dan zullen de meeste mensen, denk ik, zeggen ‘geen corona meer’. Want we zijn er wel klaar mee….

Wat ik heel lastig vind aan corona is dat je je spontaniteit dreigt te verliezen, het even een arm om iemand heen slaan kan nu niet. Maar ik zal eerlijk opbiechten dat het niet altijd gelukt is, de laatste maanden ben ik nogal betrokken geweest bij overlijdens en in het intense verdriet van nabestaanden valt het niet altijd mee om je handen thuis te houden en andersom merkte je dat ook, mensen die jou vastpakken. Aan het geen handen geven wen je wel, het niet iedere keer begroet worden met drie zoenen is soms zelfs prettig, maar geen hand om iemand heen slaan die heel verdrietig is, dàt is heel lastig.

Maar misschien focus ik wel te veel op corona, mijn echtgenoot las ergens, ‘mensen die gezond zijn hebben veel verlangens, mensen die ziek zijn maar één’. En inderdaad, je zou er het schaamrood van op de kaken krijgen, als je ziek bent wil je maar één ding en dat is weer gezond worden en wat ik wil, een hele lijst, waarin, geen corona meer, met stip op één staat!

Hebben we ook nog verlangens na corona? Keren we dan weer terug naar de wereld van 2019 zeg maar of gaan we toch op een andere manier leven? Brengt het ons ook wat? En welke rol speelt God daarin? Bidden we nu meer in corona tijd? In mijn hoofd komt een regel uit lied 362 naar boven ‘Hij die verlangen wekt, verlangen stilt – vrees niet, Hij gaat met ons, een weg van dagen’. Ondanks alles is God bij ons betrokken, Hij laat ons niet los.

 

Elsje Pot

Het woord ‘weg’ heeft meerdere betekenissen: iets kan weg zijn, kwijt zijn; je kunt weggaan; en er is ook nog ‘de weg’. Het heeft vast met corona te maken, want ik dacht bij ‘weg’ meteen: dat is het tegenovergestelde van ‘blijf thuis’. Het is wonderlijk hoe omstandigheden associaties oproepen, die je daarvoor nooit gehad zou hebben.

Begin november was ik een week vrij en werd de oproep om thuis te blijven steeds dringender. Nou is dat niet zo heel moeilijk als je eigenlijk nergens naar toe kan en als je in eigen omgeving volop van de natuur kunt genieten. En er vallen ook altijd wel klusjes te bedenken, waar je normaal gesproken de tijd niet voor neemt.

Maar het verbaast me toch dat ik gedurende die week heel dikwijls heb gedacht: ik kan nergens naar toe, laat ik maar iets gaan bakken, ik kan toch niet weg, laat ik de administratie maar op orde brengen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Merkwaardig omdat ik bij een weekje vrij meestal denk: ‘laat mij maar thuisblijven’. De boodschap ‘blijf thuis’ wekt in mij een verlangen naar ‘weg kunnen’ op.

In het apocriefe boek Sirach 32 staat in vers 12: ‘Thuis kun je je vermaken en doen wat je prettig vindt, maar bezondig je niet aan hooghartige woorden.’

Nu denk ik: ja, als ik kan kiezen, dan lijkt het aantrekkelijker om je thuis te vermaken dan om weg te gaan, maar als ik niet kan kiezen, ligt het gevoelsmatig blijkbaar toch andersB

Hubertien Oostdijk

Er verschijnen nu al alarmerende berichten in kranten dat de kerkverlating door de coronacrisis alleen nog maar verder versterkt wordt. Eerlijk gezegd vind ik het wel erg voorbarig om dat nu al te concluderen, maar dergelijke berichten voeden wel het pessimisme en versterken een gevoel van somberheid. En dat terwijl we toch al in een periode van afscheid zitten. Het afscheid van de Bethlehemkerk en Diaconessenkerk is al achter de rug, dat van de Kandelaar zit er aan te komen… Geen gemakkelijke tijd en door corona is afscheid nemen toch al lastiger, het liefst wil je immers iedereen volop de gelegenheid geven om afscheid te nemen van een kerkgebouw wat je dierbaar is, een gebouw waar gedoopt is, getrouwd en gerouwd.

Afscheid nemen doet pijn, veel pijn zelfs en daar willen we ook ruimte en aandacht aan geven, om zo ook ruimte te maken voor een nieuw begin..

In Arnhem-Zuid zijn we daar overigens al een aantal jaren mee bezig. Langzaam maar zeker zijn we als gemeenten van de Salvatorkerk en De Kandelaar naar elkaar gegroeid. Natuurlijk zijn er verschillen, maar het is nog niet zo lang geleden dat we van iedereen wisten te vertellen of iemand Hervormd of Gereformeerd was. Tegenwoordig weten we dat echt niet meer van elkaar. Ik hoop van harte dat we over pakweg 5 à 10 jaar niet meer precies weten wie er vanuit de Kandelaar of wie er vanuit de Salvatorkerk komt! We gaan op weg naar een nieuwe fase in ons gemeentezijn.

En het mooie, hoopvolle is, God gaat met ons mee

Over het thema ‘proef het leven’

Vrijdag – Pierre Eijgenraam

Een paar jaar geleden startte ik samen met Carin Boonstra een cursus ‘mindfulness en bidden’. In de eerste bijeenkomst mochten we onder Carins leiding met aandacht een mandarijntje eten. ‘Met aandacht’, dat wil zeggen: heel goed kijken naar de kleur en de vorm, naar de structuur van de schil en de oneffenheden daarin, naar de ruimte tussen schil en vrucht, en hoe de partjes gescheiden-ongescheiden aan elkaar vast zitten..

En daarna: eerst nog zorgvuldig voelen en ruiken voordat je heel voorzichtig één partje in de mond kon steken… Het was een overweldigende ervaring. Nooit beseft hoe bijzonder zo’n simpele mandarijn eigenlijk is, nooit beseft hoe ongelooflijk rijk van smaak!

Ds. Blom, heel vroeger predikant van de Parkstraatgemeente schreef eens: ‘Wie een bewijs wil zien voor het bestaan van God hoeft alleen maar het kniegewricht van een langpootmug onder de microscoop te leggen’. En ik vul aan: ‘of met aandacht een mandarijntje te proeven’.

Wie aandachtig leeft, ziet meer, hoort meer, proeft meer, geniet meer, en heeft minder stress. Waarmee niet gezegd is, dat ik altijd zo iemand ben. Maar op mijn beste momenten kan ik het leven proeven en genieten; wanneer ik luister naar muziek of wandel in het bos, tijdens een goed gesprek met een gemeentelid of wanneer we als gezin met elkaar iets bijzonders beleven.

Op zulke momenten voel ik soms ‘Gods glimlach over mij’ en moet ik denken aan Psalm 34: 9: ‘Proef en geniet de goedheid van de HEER’. Of met een variant op ‘ubi caritas’ (Lied 586): ‘Waar liefde is en aandacht, daar is God’.

Gebed – Lied 408g

Die zich breken laat
onze schulden draagt
doe ons proeven van uw vrede.

tekst: Andries Govaert