Tag Archief van: samen

Ben jij student in Arnhem en nog niet bekend met het Arnhem Student Point? Hieronder staat wat er allemaal te doen is. Je kunt je via https://arnhemstudentpoint.nl meer informatie krijgen en je inschrijven voor de nieuwsbrief.

Persoonlijke gesprekken

Soms wil je even met iemand praten over de dingen waar je tegenaan loopt, over je gedachten, over je leven, over de vragen die spelen of heb je er gewoon behoefte aan om even je hoofd leeg te maken. Heb je behoefte aan een gesprek? Neem dan contact op met Iris (via whatsapp, mail of telefonisch). De gesprekken zijn gratis, vertrouwelijk en onafhankelijk. Vaak kunnen we snel een afspraak maken!

#Rouw #motivatie #verdriet #geluk #verleden #toekomst #identiteit #gender #liefde #studie #religie #richting #spiritualiteit #gevoelens #emoties #blokkades #jehoofdleegmaken #mindfulness #verbondenheid #jezelfzijn #geloven # bezinnen #zingeving #relaties

 

ASP Whatsapp groep

Veel van de studenten die vaak bij ASP komen, zullen al wel weten dat we een algemene Whatsapp groep hebben voor ASP. In deze Whatsapp groep ontmoeten we elkaar, houden Yanniek en Iris jullie op de hoogte van onze activiteiten en spreken studenten elkaar onderling. Wil je ook deelnemen aan deze Whatsapp groep? Klik dan hier!

 

Talks & Walks

Afgelopen November zijn we gestart met het Talks & Walks platform. In deze appgroep wordt elke zaterdag een locatie gedropt, waar een clubje ASP’ers een wandeling maken. Zo leren we elkaar én de stad kennen. Na een aantal gezellige, koude zaterdagmiddagen, is het helaas de aankomende tijd niet mogelijk om de Talks & Walks te organiseren in verband met de aangescherpte maatregelen. Zodra we weer met wat meer mensen buiten mogen zijn, zullen we het weer oppakken! In de tussentijd kan je wel alvast lid worden van de Talks en Walks whatsapp groep. Klik hier!

 

Walk in

Toen de avondklok werd ingesteld, deed ASP overdag haar deuren open. Iris en Yanniek waren overdag op locatie aanwezig om onder genot van een kopje koffie of thee bij te kletsen met de studenten. Vanwege de aangescherpte maatregelen zullen we jullie per week op de hoogte houden of the Walk In momenten weer gaan plaatsvinden: houd onze instagram pagina & app groepen in de gaten!

 

Sharing Circle

Iedere tweede donderdag van de maand organiseren we een Sharing Circle, waarin je kan delen hoe het met je gaat, wat er in je omgaat en waar je mee bezig bent. Het is een veilige plek om over van alles te praten en om tevens te luisteren naar de andere deelnemers. Tijdens de lockdown is de Sharing Circle online, maar daarna gaan we live! De eerstvolgende data zijn: Donderdag 13 januari, 19:30

Donderdag 10 februari, 19:30 Donderdag 10 maart, 19:30

 

Dinsdagavonden

Iedere dinsdagavond organiseren we een nieuwe activiteit! Houd onze instagram of whatsapp groepen in de gaten voor de aankondigingen van de activiteiten!

Iedere tweede donderdag van de maand organiseren we een Sharing Circle, waarin je kan delen hoe het met je gaat, wat er in je omgaat en waar je mee bezig bent. Het is een veilige plek om over van alles te praten en om tevens te luisteren naar de andere deelnemers. Tijdens de lockdown is de Sharing Circle online, maar daarna gaan we live! De eerstvolgende data zijn: Donderdag 13 januari, 19:30

Donderdag 10 februari, 19:30 Donderdag 10 maart, 19:30

Dinsdagavonden

Iedere dinsdagavond organiseren we een nieuwe activiteit! Houd onze instagram of whatsapp groepen in de gaten voor de aankondigingen van de activiteiten!

 

Kees van Keulen

Vóór ik mijn bijdragen aan deze Berichten inzend, deel ik ze met Lenie en soms met onze kinderen. Ik zei dat de “Inclusieve samenleving” eraan kwam. “Wat moet ik daar nu weer mee?”

Dochter Janneke:

  1. Ik denk aan mijn Turkse buurvrouw, die me sinds kort “gedag” zegt, maar als Theo erbij is zelfs niet even opkijkt.
  2. Als vrijwilliger bij een vrouw-kind-centrum in Malburgen ontmoette ik vrouwen die soms als enige uitje hun gang naar dat centrum hadden. Ik vergeet nooit het moment waarop een (mannelijke) postbode op een ochtend binnenkwam, waarop één van de vrouwen in paniek haar kinderen riep en vertrok. Ik heb haar daarna nooit meer gezien.

We ontdekten onze overeenkomsten door de gesprekken die wij jonge moeders met elkaar voerden. De culturele verschillen veranderden niets aan onze universele wensen, zorgen, angsten en verlangens. Wanneer de vrouwen sterker en zelfbewuster werden en ervoor kozen om meer ruimte in te nemen, bewogen de echtgenoten meestal wel mee en veranderde er iets in de thuissituatie. Interesse in dát wat de vrouwen overdag deden, nam angst en wantrouwen bij de echtgenoten weg. Zoals Einstein al zei: “Als je blijft doen wat je deed, zal je altijd krijgen wat je kreeg.”

  1. Onze buurvrouw blijf ik natuurlijk gedag zeggen, maar wat zich achter haar voordeur afspeelt? Geen idee! Hier in de Schuytgraaf is alles “lekker” anoniem. Maar hoe was het ook alweer? “Als je blijft doen wat je deed, …” Tja!

 

Monique Maan

Mijn dochter was 9 en vertelde: ‘Op straat heeft een meisje tegen me gezegd: Ik wil niet met jou spelen, want jij bent bruin. Maar ik ken dat meisje helemaal niet. Waarom zegt ze zoiets? Dat is toch raar?’ Ik kon niet anders dan het met haar eens zijn. Mijn dochter had haar eerste ervaring van ‘er niet bij horen’ te pakken.

Een andere dochter moet het doen met weinig geld en vindt het lastig om dat voor elkaar te krijgen. Ik lees in de krant dat ik haar wel een ton zou mogen geven om een huis te kopen, maar dat ik haar niet mag helpen met boodschappen. Er zijn volop instanties waar ze kan aankloppen, maar als je niet zo vaardig bent met het invullen van formuleren, is dat ingewikkeld. En zo blijft het lastig voor haar en voor haar kinderen om voluit mee te doen.

Mijn moeder is na een gebroken heup weer thuisgekomen uit revalidatiecentrum. Het is spannend of het haar gaat lukken om weer zelfstandig te wonen. Verzorgingshuizen zijn wegbezuinigd, thuiszorg is overbelast. We hopen er maar het beste van. We doen wat we kunnen, maar kunnen niet altijd aanwezig zijn op de momenten dat het nodig is.

Zo maar een paar voorbeelden die laten zien dat inclusief samenleven nog niet zo vanzelfsprekend is. Een samenleving waarin iedereen meetelt, mee mag doen en mee kan doen, ongeacht culturele achtergrond, huidskleur, gender, leeftijd of beperkingen van welke aard ook, is nog niet zomaar bereikt.

Het thema voor deze week is ‘inclusief samenleven’. We lopen daarmee alvast vooruit op de vredesweek, die op 19 september a.s. begint. Bij wijze van inleiding laat ik graag de onderstaande boodschap van de Raad van Arnhem volgen:

‘Van zondag 19 september tot en met 26 september 2021 is er de jaarlijkse, landelijke Vredesweek (sedert 1967).

Nu er zoveel spanningen in de wereld zijn, blijft aandacht voor vrede steeds meer noodzakelijk. Nog steeds immers moeten mensen vluchten voor oorlog en geweld.

Vredeswerk gaat niet alleen over de grote conflicten in de wereld, maar ook over de vraag, hoe wij op kleine schaal het vreedzaam samenleven kunnen bevorderen.

De landelijke organisatie Pax heeft daarom dit jaar aan de Vredesweek het thema ‘Inclusief samenleven’ meegegeven. Toevallig of niet, maar dit is ook het thema dat de Gemeente Arnhem heeft bij haar beleid om het samenleven en de cohesie in de stad te bevorderen.

De Raad van Kerken Arnhem wil alle geloofsgemeenschappen in Arnhem oproepen om in eigen kring in de gebedsdiensten hieraan aandacht te besteden en in deze week te bidden voor vrede.

De Raad van Kerken is een van de 2 samenwerkingsverbanden van christelijke kerkgemeenschappen in Arnhem, maar “vrede” is een thema voor iedereen; het is een thema voor alle mensen van goede wil. Daarom roepen we niet alleen de kerken op om te bidden voor vrede, maar ook moslimgemeenschappen, de joodse gemeenten en alle andere geloofsgemeenschappen in de stad In ons verlangen naar vrede en in de wil om goed met elkaar samen te leven kunnen we eensgezind zijn.’

Met vriendelijke groet, Pierre Eijgenraam

 

Elsje Pot 

Terwijl ik me afvroeg hoe we op dit thema gekomen zijn, ontdekte ik dat het door PAX wordt genoemd als thema voor de vredesweek. Vanmorgen las ik een ontnuchterend artikel in de Volkskrant (30 augustus), waarin nog eens bevestigd werd dat inclusief samenleven Nederlanders bepaald niet makkelijk afgaat. Berichten over de traagheid waarmee wij Afghanen zijn gaan opvangen, de rellen in Harskamp, de opvangcentra aan de rand van Nederland bevestigen dat beeld alleen maar.

Ik heb de afgelopen jaren veel gelezen over hoe de joden sluipenderwijs steeds verder gemarginaliseerd werden met alle gevolgen van dien, boeken over de opvang van gezinnen die terugkeerden uit wat destijds Nederlands-Indië heette, de belofte van zelfbeschikking aan Molukkers, boeken van schrijvers met een Turkse, Marokkaanse en Afrikaanse achtergrond, boeken over het koloniale en slavernij verleden en bij elk boek of artikel over hoe wij in Nederland met andere culturen omgaan stapelt de schaamte zich op.

Inclusief samenleven? Toine Heijmans verwoordde het in de Volkskrant zo: “Het weren van anderen is diep verankerd in de lompe Hollandse klei.” Ik realiseer me dat er grenzen zijn aan wat er mogelijk is, maar mij stoort het dat onze regering keer op keer negatieve signalen uitzendt als het om vluchtelingen gaat. Daarmee voeden onze politieke leiders de angst voor het onbekende en geven daarmee een vrijbrief om vreemdelingen steeds opnieuw weg te zetten als potentieel gevaarlijk. Nederland heeft nog een lange weg te gaan richting inclusieve samenleving.

 

Arjen Hiemstra

Waarschijnlijk ben ik een naïeve volhouder. U trouwens ook. In het jaar dat ik geboren werd, werd het kerkgebouw geopend waarin wij nu diensten houden. De Nieuwe Kerk werd gebouwd met 650 zitplaatsen, uit te breiden tot 750 plaatsen, nu zijn we er maximaal zo’n 150 nodig. Terwijl er de nodige kerken zijn gesloten.

Een buitengewoon uitgebreide schoolcarrière heb ik genoten: na de MAVO kwam de HAVO, daarna het VWO en tenslotte ging ik studeren. En hoe lang ik studeerde, laten we het daar maar niet over hebben. Achteraf denk ik: maar goed dat ik heb volgehouden, wat heeft het me veel gebracht!

In mijn eerste gemeente vonden sommige gemeenteleden dat ik er niks van kon. Toch is het nog aardig goed gekomen: na ruim 25 jaar ben ik één van de weinige voorgangers van de gemeenten waar ik werkte, die nog steeds een kerkelijke gemeente dient (zoals dat zo mooi heet). De ene collega werkt in het leger, een ander in de gezondheidszorg, een derde in het gevangeniswezen.

Trouwens: de Eeuwige is ook al zo’n volhouder: ‘Hij zal niet laten varen, het werk zijner handen’, spraken de predikanten – ontleend aan psalm 138,8 – vroeger nog wel eens aan het einde van ‘Onze Hulp’.

Laten we het nog maar even volhouden. Nog maar een tijdje doorgaan met de dienst bezoeken, ons inzetten voor het kerkelijk leven en omzien naar elkaar. Ook ons heeft het veel gebracht. En we gaan onze weg niet allen.

Monique Maan

Ik vind ‘volhouden’ een mooi begrip, hoewel ik eerlijk gezegd het woord ‘volharden’ nog mooier vind. Volhouden of volharden staat voor mij voor: doorgaan met waar je in gelooft, niet zomaar opgeven of loslaten. Zelfs als er tegenslag is of als het volstrekt onduidelijk is of je je doel wel gaat halen, dan tóch aan je ideaal blijven vasthouden en nastreven.

Natuurlijk kun je als mens ook volharden in negatieve zaken, maar ik verbind het toch vooral aan woorden als moed, liefde en trouw.

In zijn boekje ‘Een levensregel voor beginners, Benedictijnse spiritualiteit voor het dagelijkse leven’ (Lannoo, 2001) vertaalt Wil Derkse de drie geloften die Benedictijnen afleggen naar het leven van mensen buiten de kloostermuren. Eén van die beloften is die van de ‘stabilitas’.  Wij kennen die als de belofte van kuisheid, maar Derkse legt uit dat deze belofte vooral betrekking heeft op bestendigheid en trouw. Het is de belofte om niet weg te lopen bij dat waaraan je je verbonden hebt. Als ieder op z’n eigen tijd zou komen en gaan in de kloostergemeenschap, en op verschillende plekken verschillende relaties zou hebben, kan er geen solide gemeenschap worden opgebouwd. Dat commitment aan de gemeenschap, het ‘erbij blijven’ is van cruciaal belang, ook of juist als het tegenzit of tegenvalt. Een mooie belofte! Zonder volhouden geen gemeenschap. We hebben elkaar nodig.

Door Hubertien Oostdijk

De hand, onmisbaar zeker ook in het pastoraat. Maar door corona is alles anders geworden. Geen handdruk, geen hand op de schouder, geen arm om iemand heen, niet iemands handen pakken om samen te bidden…

Ik mis het, die handdruk gaat nog wel, maar als je iemand intens verdrietig ziet kan ik het soms toch niet laten om een hand op de schouder te leggen…

Het doet je wel realiseren hoe belangrijk de hand eigenlijk is en ieder lichaamsdeel. In 1 Korintiërs 12 gaat het over de verschillende gaven in de gemeente en de verschillende lichaamsdelen. Motto, je hebt elkaar nodig, het één kan niet zonder het ander. De hand kan niet zonder de voet, de denker kan niet zonder de doener. Geliefd gedeelte bij bijvoorbeeld een gemeentevergadering, zeker als er ook belangrijke keuzes moeten worden gemaakt.

Naar aanleiding van dit Bijbelgedeelte en de variant daarop in Romeinen 12 zijn er ook een aantal liederen geschreven. Eén van die liederen is het lied van Elly en Rikkert.

“Dit is m’n hand en dat m’n voet. ‘k Heb ze allebei nodig.

Waar moet ik heen als één het niet doet?
Niets is er overbodig.
‘k Heb m’n voeten nodig om te lopen.
En m’n handen om m’n schoenen vast te knopen. Hand, voet, knie, oog, oor, neus, keel.

Alles is nodig, niets te veel.”
met in het laatste couplet de regel

“Ieder is nodig, bij de Heer.”

We hebben de ander nodig en de ander heeft ons nodig! Laten we daarom naar elkaar blijven omzien!

https://youtu.be/m4RXYGA8wPo

 

Hubertien Oostdijk

Er verschijnen nu al alarmerende berichten in kranten dat de kerkverlating door de coronacrisis alleen nog maar verder versterkt wordt. Eerlijk gezegd vind ik het wel erg voorbarig om dat nu al te concluderen, maar dergelijke berichten voeden wel het pessimisme en versterken een gevoel van somberheid. En dat terwijl we toch al in een periode van afscheid zitten. Het afscheid van de Bethlehemkerk en Diaconessenkerk is al achter de rug, dat van de Kandelaar zit er aan te komen… Geen gemakkelijke tijd en door corona is afscheid nemen toch al lastiger, het liefst wil je immers iedereen volop de gelegenheid geven om afscheid te nemen van een kerkgebouw wat je dierbaar is, een gebouw waar gedoopt is, getrouwd en gerouwd.

Afscheid nemen doet pijn, veel pijn zelfs en daar willen we ook ruimte en aandacht aan geven, om zo ook ruimte te maken voor een nieuw begin..

In Arnhem-Zuid zijn we daar overigens al een aantal jaren mee bezig. Langzaam maar zeker zijn we als gemeenten van de Salvatorkerk en De Kandelaar naar elkaar gegroeid. Natuurlijk zijn er verschillen, maar het is nog niet zo lang geleden dat we van iedereen wisten te vertellen of iemand Hervormd of Gereformeerd was. Tegenwoordig weten we dat echt niet meer van elkaar. Ik hoop van harte dat we over pakweg 5 à 10 jaar niet meer precies weten wie er vanuit de Kandelaar of wie er vanuit de Salvatorkerk komt! We gaan op weg naar een nieuwe fase in ons gemeentezijn.

En het mooie, hoopvolle is, God gaat met ons mee

Deze week een diaconaal thema ‘compassie’.

Zaterdag 13 juni: Arjen Hiemstra

In mijn jeugd hoorden wij tot wat je nu de onderkant van de samenleving zou noemen. En zo werd er ook tegen ons aangekeken. Mijn vader had een laag inkomen en we woonden buiten het dorp in een rijtje huizen waar veel bewoners sociale problemen kenden. Toch ging mijn broer naar het VWO. Zijn cijfers waren er naar –tot verbazing van het schoolhoofd, die dacht dat de MAVO misschien iets meer voor ‘ons soort mensen’ was.

Ook ik ben die weg gegaan en uiteindelijk bracht mij dat op de universiteit en heb ik het goed gedaan. Toch ben ik die achtergrond nooit vergeten: je kunt me nog steeds kwaad krijgen als je denigrerend spreekt over mensen zonder hoge opleiding die moeite hebben in de samenleving staande te blijven. Misschien wel daarom ben ik een aantal jaren geleden ook bestuurslid geworden van het Inloophuis in Westervoort, waar je die onderkant veelvuldig tegenkomt. Je zou dat een eerste vorm van compassie kunnen noemen.

Maar de laatste jaren wordt ook een andere kant zichtbaar: in al die gegoede kringen waar we vroeger zo tegenop keken, bestaan ook problemen en zorgen. Het is vaak helemaal niet zo mooi om een drukke verantwoordelijke baan te hebben. Want hoe vaak gaat de drukte niet ten koste van jezelf? Hoeveel zorgen maak je je niet als directeur van een groot bedrijf in een tijd van crisis? En lukt het jou wel om bij al die problemen en zorgen nog tijd over te houden voor je kinderen en naasten?

Kunnen we ook compassie hebben voor iedereen?

 

Lied uit Latijns Amerika

Als een arme niets heeft en toch weet uit te delen,

als een mens dorst heeft, maar ons te drinken geeft,

als de zwakke een ander weet te sterken;

dan gaat God zelf met ons mee op de weg.

 

Als een mens lijdt en getroost wordt,

als hij hoopt en niet moe wordt te hopen,

als wij liefhebben terwijl haat ons omringt

dan gaat God zelf met ons mee op de weg.

 

Als de blijdschap groeit en ons overstroomt,

als onze lippen de waarheid spreken,

als wij liefdevol het gevoel van de ander respecteren

dan gaat God zelf met ons mee op de weg

 

Als het goed is in onze huizen,

als mensen vrede stichten

en de vreemde broeder of zuster noemen,

dan gaat God zelf met ons mee op de weg.

Tekst: José Antonio Oliver

Deze week een diaconaal thema ‘compassie’.

Dinsdag 9 juni: Marieke Fernhout

 Het was in een tijd dat de grootste grutter van Nederland weer een plaatjes-spaaractie voor kinderen had en mijn oudste dochter, toen een jaar of 10, driftig mee spaarde. Het bericht was tot ons gekomen dat er bij een bepaald filiaal voor kinderen de mogelijkheid was om achter de kassa’s te wachten en dan de klanten die hadden afgerekend te vragen of ze de felbegeerde plaatjes misschien wilden afstaan. Wij erheen natuurlijk; er was een plastic lint gespannen waarachter de kinderen dienden te wachten en mijn dochter voegde zich keurig in de rij. Het beeld: een blond koppie tussen allemaal donkere koppies – omdat het filiaal in een wijk ligt waar veel mensen wonen die hun ‘roots’ in Turkije en Marokko hebben liggen. Wat er gebeurde: het blonde koppie kreeg de meeste plaatjes….(waarmee ze met de andere kinderen onderling ook meteen aan het ruilen sloeg).

Toen we thuiskwamen hebben we erover gepraat en, zo jong als ze was, ze begreep wat er daar was gebeurd. Ik zal de term ‘white privilege’ nog niet hebben gebruikt, maar ik was wel heel trots op haar inzicht.

Eigenlijk past het begrip ‘compassie’ helemaal niet in deze context. Eerder machteloosheid.  Maar door wat er met George Floyd in Minneapolis is gebeurd moest ik weer terugdenken aan deze gebeurtenis, en hoe we ons toen eens temeer bewust werden van onze voorrechten.

Als ik durf te zeggen dat ik compassie voel met al die mensen die door hun huidskleur, achternaam, afkomst, zoveel minder kansen hebben dan wij, heeft het met die machteloosheid te maken. Meeleven, mee-lijden: het zijn zulke grote woorden, ik weet niet hoe het voelt om zwart, arm en achtergesteld te zijn en ‘dus’ te moeten vrezen voor je leven. Maar als compassie ergens nodig is, is het dáár en nú. Of eigenlijk gisteren.

 

Lied uit Latijns Amerika

Als een arme niets heeft en toch weet uit te delen,

als een mens dorst heeft, maar ons te drinken geeft,

als de zwakke een ander weet te sterken;

dan gaat God zelf met ons mee op de weg.

 

Als een mens lijdt en getroost wordt,

als hij hoopt en niet moe wordt te hopen,

als wij liefhebben terwijl haat ons omringt

dan gaat God zelf met ons mee op de weg.

 

Als de blijdschap groeit en ons overstroomt,

als onze lippen de waarheid spreken,

als wij liefdevol het gevoel van de ander respecteren

dan gaat God zelf met ons mee op de weg

 

Als het goed is in onze huizen,

als mensen vrede stichten

en de vreemde broeder of zuster noemen,

dan gaat God zelf met ons mee op de weg.

Tekst: José Antonio Oliver