Tag Archief van: wandelen

Op donderdag 26 mei, Hemelvaartsdag is het mogelijk om mee te doen met een wandeling. Verzamelen om 8.30 uur bij de Nieuwe Kerk vandaar gaat het naar Hoogte 80. Tijdens de wandeling zal Liesbeth Langeveld iets vertellen over de natuur die we hier zien terwijl Arjen Hiemstra iets gaat vertellen over de religieuze sporen die hier nog liggen. U moet hier ongeveer een uur voor uittrekken. 

Aansluitend is het mogelijk om in de Nieuwe Kerk om 10.00 uur aan te sluiten bij een korte viering.

Adres: Nieuwe Kerk, Rosendaalseweg 505

Pierre Eijgenraam:

Op het hoogste punt (1505 meter) van de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela bevindt zich ‘a Cruz de Ferro’. Het is een ijzeren kruis, vermoedelijk uit de 11e eeuw, op een hoge paal met een enorme hoop stenen daaronder.

Een legende veronderstelt dat eens de apostel Jakobus hier een heidens altaar aantrof, waarop mensenoffers werden gebracht. In heilige woede ontstoken wierp hij een steen naar het altaar, dat in duizend kleine stukken uiteenspatte. Dat was het begin van de steenhoop; het later geplaatste kruis herinnert daaraan.

Waarschijnlijker is dat het kruis bedoeld was als herkenningspunt voor de vele pelgrims die in de middeleeuwen voorbij deze eenzame plek trokken. In die tijd ontstond de gewoonte om van huis een steen mee te dragen en die hier achter te laten, aan de voet van het kruis. Die steen stond symbool voor de last van het verleden, van zorgen of verdriet die je met je meedroeg.

Daarvan bevrijd mag de pelgrim aan het laatste deel van de reis beginnen. De woeste en droge Spaanse hoogvlakte maakt plaats voor idyllisch groene streken. Alsof je opeens het paradijs mag betreden!

Ook ik heb in 1997 mijn steen(tje) achtergelaten. Het is een mooi ritueel dat me oprecht goed deed. Maar is het nou echt nodig om daar zo’n verre reis voor te maken? Misschien niet; heilzaam is het wel om -zo niet letterlijk, dan toch figuurlijk- eens wat afstand te nemen en je van ballast te ontdoen.

Ben jij student in Arnhem en nog niet bekend met het Arnhem Student Point? Hieronder staat wat er allemaal te doen is. Je kunt je via https://arnhemstudentpoint.nl meer informatie krijgen en je inschrijven voor de nieuwsbrief.

Persoonlijke gesprekken

Soms wil je even met iemand praten over de dingen waar je tegenaan loopt, over je gedachten, over je leven, over de vragen die spelen of heb je er gewoon behoefte aan om even je hoofd leeg te maken. Heb je behoefte aan een gesprek? Neem dan contact op met Iris (via whatsapp, mail of telefonisch). De gesprekken zijn gratis, vertrouwelijk en onafhankelijk. Vaak kunnen we snel een afspraak maken!

#Rouw #motivatie #verdriet #geluk #verleden #toekomst #identiteit #gender #liefde #studie #religie #richting #spiritualiteit #gevoelens #emoties #blokkades #jehoofdleegmaken #mindfulness #verbondenheid #jezelfzijn #geloven # bezinnen #zingeving #relaties

 

ASP Whatsapp groep

Veel van de studenten die vaak bij ASP komen, zullen al wel weten dat we een algemene Whatsapp groep hebben voor ASP. In deze Whatsapp groep ontmoeten we elkaar, houden Yanniek en Iris jullie op de hoogte van onze activiteiten en spreken studenten elkaar onderling. Wil je ook deelnemen aan deze Whatsapp groep? Klik dan hier!

 

Talks & Walks

Afgelopen November zijn we gestart met het Talks & Walks platform. In deze appgroep wordt elke zaterdag een locatie gedropt, waar een clubje ASP’ers een wandeling maken. Zo leren we elkaar én de stad kennen. Na een aantal gezellige, koude zaterdagmiddagen, is het helaas de aankomende tijd niet mogelijk om de Talks & Walks te organiseren in verband met de aangescherpte maatregelen. Zodra we weer met wat meer mensen buiten mogen zijn, zullen we het weer oppakken! In de tussentijd kan je wel alvast lid worden van de Talks en Walks whatsapp groep. Klik hier!

 

Walk in

Toen de avondklok werd ingesteld, deed ASP overdag haar deuren open. Iris en Yanniek waren overdag op locatie aanwezig om onder genot van een kopje koffie of thee bij te kletsen met de studenten. Vanwege de aangescherpte maatregelen zullen we jullie per week op de hoogte houden of the Walk In momenten weer gaan plaatsvinden: houd onze instagram pagina & app groepen in de gaten!

 

Sharing Circle

Iedere tweede donderdag van de maand organiseren we een Sharing Circle, waarin je kan delen hoe het met je gaat, wat er in je omgaat en waar je mee bezig bent. Het is een veilige plek om over van alles te praten en om tevens te luisteren naar de andere deelnemers. Tijdens de lockdown is de Sharing Circle online, maar daarna gaan we live! De eerstvolgende data zijn: Donderdag 13 januari, 19:30

Donderdag 10 februari, 19:30 Donderdag 10 maart, 19:30

 

Dinsdagavonden

Iedere dinsdagavond organiseren we een nieuwe activiteit! Houd onze instagram of whatsapp groepen in de gaten voor de aankondigingen van de activiteiten!

Iedere tweede donderdag van de maand organiseren we een Sharing Circle, waarin je kan delen hoe het met je gaat, wat er in je omgaat en waar je mee bezig bent. Het is een veilige plek om over van alles te praten en om tevens te luisteren naar de andere deelnemers. Tijdens de lockdown is de Sharing Circle online, maar daarna gaan we live! De eerstvolgende data zijn: Donderdag 13 januari, 19:30

Donderdag 10 februari, 19:30 Donderdag 10 maart, 19:30

Dinsdagavonden

Iedere dinsdagavond organiseren we een nieuwe activiteit! Houd onze instagram of whatsapp groepen in de gaten voor de aankondigingen van de activiteiten!

 

Elsje Pot

Wij woonden nog niet zo lang vlakbij Arnhem en gingen met de lift omhoog in de toren van de Eusebius. Daar was een tentoonstelling met fotomateriaal en wetenswaardigheden over de verwoesting in 1944. Vanaf de toren konden we het centrum van Arnhem goed bekijken en hoog boven in de toren drong pas goed tot mij door dat er bijna niks ouds in de binnenstad staat. Ik snapte voor het eerst waarom ik Arnhem zo lelijk vond: heel veel gebouwen, kantoren en flats waren in grote haast opgetrokken.

Inmiddels is Arnhem mij een stuk vertrouwder geworden en ben ik de stad steeds mooier gaan vinden, deels omdat er de afgelopen jaren veel verfraaid is, maar eigenlijk vind ik de parken het mooist aan Arnhem. Ik ontdek door de wandelingen die ik organiseer nog steeds nieuwe stukjes natuur in Arnhem. Ik houd van de afwisseling: de Rijn met de uiterwaarden, de parken met de bossen, vijvers en doorkijkjes, de Jansbeek die nu veel zichtbaarder aanwezig is, aan de noordkant van Arnhem de heuvelrijke bossen en aan de zuidkant het vlakke landschap en de weidsheid.

Door de wandelingen die ik organiseer, kijk ik steeds met andere ogen naar de stad. De ene keer ligt het accent op de natuur, een andere keer is het een combinatie van natuur en cultuur en soms voert de wandeling thematisch langs allerlei kunstwerken. Ik maak gebruik van wat er in de stad voorhanden is en dat levert elke keer weer nieuwe ontdekkingen op en mooie gesprekken.

 

Pierre Eijgenraam

Kent u de ‘Groene Bedstee’ in landgoed Mariëndaal, tussen Arnhem en Oosterbeek? Dat is de mooiste tunnel die ik ken. Aangelegd rond 1860, een paar honderd meter lang, bestaande uit zorgvuldig opgebonden en gesnoeide haagbeuken die samen een lange groene tunnel vormen. De bedstee was een geliefde plek voor adellijke dames, waar ze onbespied en beschermd tegen zonneschijn een uurtje in de buitenlucht konden vertoeven.

Zelf heb ik ook zo’n groene bedstee, in het Rozendaalse bos. Elke week ga ik daar een paar keer wandelen, ’s morgens rond een uur of acht. Je vindt er een wirwar aan ‘groene tunnels’: zandwegen en paden onder de bomen, waarover je elke dag een andere route kunt kiezen.

Mijn wandeling begint meestal hijgend en puffend, want het is er behoorlijk heuvelachtig. Eenmaal warmgelopen begint het piekeren: ik denk na over mijzelf, over vrouw en kinderen, het programma voor de dag, over gedoe in de kerkenraad of in de gemeente, over de preek of mijn nieuwe column voor de thuisblijvers. Na een half uur of drie kwartier daalt er wat rust in mij. Mijn hoofd begint ‘schoon’ te worden. Ik kijk om me heen en geniet van de rust en de schoonheid in het bos; het wandelen wordt bijna een soort van bidden of mediteren.

Na een goed uur bereik ik dan weer de parkeerplaats, aan het einde van mijn groene tunnel. De dag kan niet meer stuk, ik ben er klaar voor!

 

Elsje Pot

Zwerfafval, ook in het bos kom ik het tegen, steeds meer, of verbeeld ik het me? Maandagmorgen is mijn sportochtend. In de winter wordt het lopen in plaats van tennissen. Deze keer scheen er een vrolijk zonnetje, maar het was wel koud, de vijver bevroren en ijskristallen op de weg.

Mijn wandelmaatje en tennisvriendin bleef plotseling staan en zei “moet je kijken”. Mijn oog viel op een reepje wit tussen de bladeren: daar had je het al, een weggeworpen zakdoek. “Dit is echt heel bijzonder” vervolgde ze. Ik keek nog eens naar de plek waar zij stond, maar het bijzondere ontging me. “IJshaar”, zei ze. IJshaar? En ik keek opnieuw naar dat reepje wit, nu ik beter keek, zag ik iets wat je als haar of draadjes zou kunnen omschrijven.

IJshaar of sneeuwbaard is een zeldzaam natuurverschijnsel, waarbij een haarachtige, wollige ijsstructuur ontstaat op dood en nat kernhout, de luchttemperatuur moet dan even onder het vriespunt liggen en door de schimmels in het hout komt water vrij, dat door kleine openingen in het hout naar buiten wordt geperst en daar bevriest.

Het gebeurt wel eens vaker dat de natuur mij een cadeautje aanreikt, dat ik iets zie wat ik nog niet kende of nog niet eerder gezien heb en daar word ik vrolijk van en als het net onder het vriespunt is, moet ik niet te snel denken dat iemand een zakdoekje heeft laten slingeren.

Pierre Eijgenraam

Toen ik in Arnhem kwam wonen ben ik lid geworden van een hardloopgroep. We trainden in de bossen bij Rozendaal. Alle paden en paadjes heb ik er leren kennen: brede en smalle, mul zand of modder, vals plat omhoog of breed en vlak voor de massasprint… Het is er prachtig!

Hardlopen doe ik helaas niet meer, maar wandelen wel en nog altijd in het Rozendaalse bos. En ook loop ik daar al jaren, elke wandeling is anders. Soms loop ik een half uur en soms bijna drie. Elke driesprong biedt mogelijkheid voor een variatie. En elke keer zie je wel iets bijzonders: een mooie paddestoel, een hert of een bijzondere vogel; soms kom ik zelfs oude bekenden tegen midden in het bos! Regen of zon, mist of sneeuw: in het bos is het altijd mooi.

Was het dagelijks leven ook maar zo! Nee, laat ik dat anders zeggen: ook het dagelijks leven kan zo zijn! Varieer eens op de bekende weg, kijk eens nieuwsgierig om je heen, haal eens goed adem en waardeer wat er is.

Elke dag biedt kans op een bijzondere ontmoeting, een interessante vondst, een onverwacht doorkijkje. Als we het maar willen zien…

Zondag 2 augustus: door Yolanda Voorhaar

In de middeleeuwen werden mensen op pelgrimsreis gestuurd. Het gold als een boetedoening:  zo’n reis zou je louteren, je zou als een ander mens terugkomen.

Er waren tal van bestemmingen: dichtbij voor kleine zonden, verder weg om voor een grote misstap boete te doen. Santiago de Compostella was ook toen al zo’n bestemming.

In onze tijd lijkt men de pelgrimsreis weer herontdekt te hebben als een middel om je leven een nieuwe keer te geven. Hoevelen er niet op reis gegaan zijn naar Santiago – lopend, aan een stuk door of telkens een stuk van de route, fietsend, alleen, met een groep. Je ziet veel prachtige dingen onderweg. Pelgrimskerken, met uitgesleten drempels van de vele voeten die er overheen gingen. Ik moet dan altijd aan Psalm 122 denken: ‘Hier gingen ons de voeten voor van pelgrims, die de Heer verkoor.’

Mijn ervaring is, dat je niet per se een pelgrimsroute hoeft te volgen om aan het denken gezet te worden over je leven, over je bestemming. We zijn hier in deze omgeving gezegend met mooie landschappen, weidse verten. Wandelend door bossen en heidevelden, langs stromend water, wordt het landschap soms een gelijkenis  van je leven, van wat je bezighoudt.

Ons leven is een pelgrimstocht, dat soms door lieflijke landschappen gaat, over bergen en door dalen, soms ook door desolaat landschap, maar altijd verder op weg naar Gods toekomst. Die reis maakt ieder van ons, ook als je thuisblijft.

Het nieuwe Liedboek heeft niet voor niets een rubriek Levensreis (nummers 796 – 861)  met soms prachtige liederen die ons helpen die weg te gaan.

Zaterdag 1 augustus: door Pierre Eijgenraam

In 1997 had ik studieverlof en ben ik als pelgrim in 3 maanden tijd van Arles in Zuid-Frankrijk naar Santiago de Compostela gelopen. De kerkelijke autoriteiten mopperden: ‘Noem je dàt studieverlof?’

Misschien niet, maar ik zou zomaar een heel rijtje nascholingscursussen kunnen opnoemen waar ik minder van heb geleerd. Het was een oefening in spiritualiteit, een confrontatie met mezelf en een intensieve kennismaking met de kerkgeschiedenis en de symboliek in christelijke kunst.

Een van de dingen die me het meest is bijgebleven is het inzicht dat de pelgrimsreis een symbool is voor onze levensreis. Er zijn bergen en dalen onderweg, woestijnen en bewoonbare plaatsen. Er zijn periodes van alleen zijn en van aangename of minder aangename reisgenoten.

Inmiddels hangt al bijna een kwart eeuw bij mij het ‘gebed van de pelgrim’ naast de voordeur. Ik vond het in een kerkje ergens op de route. Ook als ik er niet op let, gaat het stilletjes  met me mee als ik de deur uitga en begroet het mij wanneer ik weer thuiskom.

 

‘God, die Uw dienaar Abraham wegriep

en hem beschermde op heel zijn reis;

Wees ook voor ons een metgezel onderweg:

gids op de kruising van wegen,

steun bij vermoeidheid,

schaduw in de hitte en licht in de duisternis.

Wees voor ons de stok die ons behoedt voor vallen

en de haven die schipbreukelingen ontvangt

zodat wij veilig en wel het einde van onze reis mogen bereiken,

en vervuld van het goede terugkeren naar huis’.

Vrijdag 31 juli: door Margriet Kok

 Ervaringen tijdens een pelgrimsreis doen wat met je. Een veertiendaagse pelgrimstocht Vincent de Paul heeft een enorme invloed op me gehad. Vincent de Paul, patroonheilige van de armen, leefde ruim 400 jaar geleden in Frankrijk. Als priester heeft hij destijds een sociale ommekeer veroorzaakt binnen de diaconieën. Ook nu nog is zijn impact enorm. Nog steeds geven congregaties en organisaties vorm aan zijn gedachtengoed: sociale acties en spiritualiteit.

De tocht voerde ons naar plaatsen waar Vincent geboren was, gewoond en gewerkt heeft en op al die plekken klonken de verhalen!

Dan is bijvoorbeeld het kerkje in Folleville met de preekstoel, die in hout is uitgesneden, niet alleen een mooie preekstoel. Het krijgt een extra dimensie. Dit is dé preekstoel waar Vincent de Paul in 1617 zijn beroemde preek hield. Wat hij precies preekte weten we niet, wel dat hij vanaf deze preekstoel mensen bevrijdde van hun angsten. Ik heb nooit zo bewust naar een preekstoel gekeken

Al snel ontstond er tijdens de pelgrimstocht verbinding met tochtgenoten: leden van diverse congregaties en ‘leken’, jongere en oudere mensen, uit het buitenland en Nederland, katholiek en protestant, zeker in hun geloof en tastend op zoek. We wisselden verhalen uit, hadden enorm veel plezier, maar waren ook heel serieus. Iemand zei: ‘Deze reis is gezellig, maar het is meer: het is spiritueel!’ Bij de bezinning en de vieringen werden Bijbelverhalen en geschriften van Vincent de Paul gekoppeld  aan ons leven nu. Zo speelden vragen als: Wat inspireert jou? Wat betekent spiritualiteit voor jou?

Deze pelgrimstocht heeft veel indruk op mij gemaakt. Ik werd opnieuw geïnspireerd om me in te zetten voor mensen die het moeilijk hebben. Nog steeds geeft deze reis mij voeding voor het doen. Dit houdt me scherp in het diaconale werk, waarbij het een valkuil is, op te gaan in de uitvoering van activiteiten. Waardoor we dreigen te vergeten waarom we het doen.